I OSK 3518/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej M. G.-P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 3508/14 w sprawie ze skargi M. G.-P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania orzeczenia z naruszeniem prawa i stwierdzenia nieważności orzeczenia oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 3508/14 oddalił skargę M. G.-P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania orzeczenia z naruszeniem prawa i stwierdzenia nieważności orzeczenia. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawie orzeczeniem administracyjnym z [...] września 1950 r. nr [...], odmówiło dotychczasowej właścicielce nieruchomości [...]przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...]. Pismem z [...] maja 2013 r. M. G.-P., następczyni prawna dawnego właściciela nieruchomości, wniosła o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia z [...] września 1950 r. zarzucając mu rażące naruszenie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 - dalej jako "dekret"). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpatrzeniu ww. wniosku, decyzją z [...] lipca 2014 r. nr [...] orzekło, że orzeczenie administracyjne z [...] września 1950 r., w części odnoszącej się do sprzedanych 13 lokali mieszkalnych, znajdujących się w budynku położonym przy ul. [...], wydane zostało z naruszeniem prawa, jednakże z powodu wywołania przez to orzeczenie we wskazanej części nieodwracalnych skutków prawnych orzekło o odmowie stwierdzenia jego nieważności w tej części oraz stwierdziło nieważność ww. orzeczenia w pozostałej części z powodu wydania go bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że sporny grunt objęty został w posiadanie Gminy m. st. Warszawy w dniu [...] kwietnia 1949 r., co wynika z treści ogłoszenia w Dz. U. RP Z.M. Nr 5 z 1949 r. Dotychczasowy właściciel nieruchomości w terminie do [...] października 1949 r. nie złożył wniosku o własność czasową. Wniosku takiego brak jest bowiem w aktach sprawy, jak również brak dowodu potwierdzającego wniesienie opłaty manipulacyjnej koniecznej w razie wniesienia wniosku. Orzeczenie doręczono ponadto 1 Rejonowemu Urzędowi Likwidacyjnemu w Warszawie, zaś [...] nie doręczono go. Skoro zatem wydanie orzeczenia w trybie art. 7 ust. 2 dekretu było możliwe wyłącznie na złożony w określonym w tym dekrecie terminie wniosek i nie było możliwe wydanie orzeczenia "z urzędu", to nie było podstawy prawnej do orzekania o losach gruntu. W ocenie Kolegium orzeczenie administracyjne wydane zostało na podstawie nieistniejącego wniosku, a więc bez dostatecznych podstaw prawnych i powinno zostać unieważnione, gdyż zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 - dalej jako "k.p.a."). Od decyzji tej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła M. G. – P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie zaskarżoną decyzją z [...] października 2014 r., utrzymało w mocy decyzję z [...] lipca 2014 r. W uzasadnieniu organ podniósł, iż dotychczasowy właściciel nieruchomości oraz osoby wskazane w art. 7 ust. 1 dekretu nie złożyły wniosku o przyznanie prawa własności czasowej. W ocenie organu, powołane zaś we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pismo Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego z [...] czerwca 2001 r. informujące, że wniosek o przyznanie prawa własności czasowej został złożony przez Okręgowy Urząd Likwidacyjny nie może być uznane za dowód złożenia wniosku dekretowego. Kolegium podniosło - powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące braku legitymacji urzędów likwidacyjnych do występowania w charakterze osób reprezentujących prawa dotychczasowych właścicieli gruntów warszawskich - iż nawet uznanie, iż wniosek o przyznanie prawa własności czasowej został złożony przez Okręgowy Urząd Likwidacyjny nie może świadczyć o skuteczności takiego wniosku. Ponadto o fakcie złożenia wniosku dekretowego nie można domniemywać, gdyż tego rodzaju czynność warunkuje możliwość uzyskania konkretnego prawa rzeczowego. Organ podniósł również, iż oprócz powołanego pisma Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego z [...] czerwca 2001 r. w sprawie brak jest jakichkolwiek innych dokumentów, które dowodziłyby, iż wniosek dekretowy został w terminie złożony. Skargę na powyższą decyzję wniosła M. G.–P. zarzucając tej decyzji naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1, 78 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 136 w zw. z art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez: 1. utrzymanie w mocy wadliwej decyzji z [...] lipca 2014 r.; 2. nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, o które wnosiła skarżąca we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w celu ustalenia kwestii złożenia wniosku dekretowego; 3. brak ustalenia, czy w rejestrze wniosków dekretowych znajdują się informacje dotyczące złożenia wniosku dekretowego w sprawie nieruchomości przy ul. [...], o co wnosiła skarżąca we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy; 4. brak ustalenia, czy w aktach 1 Rejonowego Urzędu Likwidacyjnego w Warszawie lub innych urzędów likwidacyjnych obejmujących swoją właściwością teren m. st. Warszawy znajduje się dokumentacja dotycząca złożenia wniosku dekretowego w sprawie przedmiotowej nieruchomości, o co wnosiła skarżąca we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy; 5. niepodjęcie przez organ żadnych czynności mających na celu wyjaśnienie kiedy wniosek dekretowy został złożony, przez kogo oraz w czyim imieniu; 6. niewzięcie pod uwagę, iż treść orzeczenia z [...] września 1950 r., a także przywołana podstawa prawna (m.in. art. 7 ust. 2 dekretu), wskazuje, iż wniosek o przyznanie prawa własności czasowej został złożony w imieniu ówczesnej właścicielki, tj. [...]; 7. błędne uznanie, iż postępowanie zakończone orzeczeniem administracyjnym z [...] września 1950 r. zostało podjęte z urzędu, w sytuacji gdy z akt sprawy wynika, iż wniosek dekretowy został złożony; 8. błędne uznanie, iż orzeczenie administracyjne z [...] września 1950 r. zostało wydane bez podstawy prawnej, w sytuacji gdy zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 7 ust. 2 dekretu oraz art. 44, 75 ust. 1 i 2, 76, 80 rozporządzenia z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. 1928 r. Nr 36 poz. 341). W odpowiedzi na skargę SKO w Warszawie wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 dekretu, dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie - użytkownicy gruntu mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. W myśl zaś art. 7 ust. 2 dekretu, gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a jeżeli chodzi o osoby prawne - ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostaje w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej. Z powołanych przepisów wynika, iż warunkiem wydania rozstrzygnięcia w sprawie przyznania prawa własności czasowej było złożenie wniosku o przyznanie tego prawa. Dalej Sąd podniósł, że z analizy akt własnościowych przedmiotowej nieruchomości wynika, iż brak jest w nich wniosku złożonego przez przeddekretowego właściciela nieruchomości. Powołane akta nie zawierają również dowodu wpłaty potwierdzającego wniesienie opłaty manipulacyjnej od złożonego wniosku dekretowego. Na fakt niezłożenia wniosku dekretowego przez przeddekretowego właściciela nieruchomości wskazuje również treść uzasadnienia orzeczenia administracyjnego z [...] września 1950 r., gdzie zawarto sformułowanie "biorąc pod uwagę, iż dot. właściciel nie złożył wniosku dekretowego [...]". W tej sytuacji, w ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organu nadzoru o niezłożeniu wniosku dekretowego przez przeddekretowego właściciela nieruchomości. Skarżąca zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania polegające na braku wnikliwego zbadania kwestii złożenia wniosku dekretowego, powołała się na pismo Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego z [...] czerwca 2001 r., w którym organ informował, że w rejestrze wpływu wniosków dekretowych istnieje zapis dotyczący złożenia w trybie art. 7 ust. 1 dekretu wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości przy ul. [...] przez Okręgowy Urząd Likwidacyjny. W ww. piśmie wskazano, iż brak jest jednak zapisu jakiej nieruchomości hipotecznej wniosek ten dotyczył oraz w czyim imieniu został złożony. W ocenie Sądu przedmiotowe pismo z [...] czerwca 2001 r. nie może być uznane za dowód złożenia prawnie skutecznego wniosku dekretowego. Przypadki zgłaszania wniosków przez okręgowe lub rejonowe urzędy likwidacyjne były wielokrotnie odnotowywane w orzecznictwie sądowym. Sądy zajmowały w tych sprawach stanowisko, iż co do zasady urzędy likwidacyjne, powołane dekretem z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz. U. z 1946 r., Nr 13, poz. 87, z późn. zm.), nie miały w katalogu swoich zadań ustalonym przepisami tego dekretu i wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministrów Skarbu i Ziem Odzyskanych z dnia 23 grudnia 1948 r. o zakresie działania i organizacji urzędów likwidacyjnych (Dz. U. Nr 62, poz. 485), kompetencji do reprezentowania dotychczasowych właścicieli w sprawach przyznania praw do gruntów warszawskich. Wnioski urzędów likwidacyjnych zgłaszane do organów właściwych do ich rozpatrzenia, nie mające żadnego oparcia w wyrażonej przez właścicieli zgodzie na takie działanie, nie mogły wywoływać skutków określonych w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Sąd zgodził się ze skarżącą, iż wnioski urzędów likwidacyjnych nie zawsze i automatycznie powinny być uznawane za bezskuteczne. Dotyczy to jednak szczególnych przypadków. W sprawie o sygn. akt. I OSK 66/11 NSA zwrócił uwagę na okoliczność, że uprawniona do tego osoba w wymaganym terminie zwróciła się do Urzędu Likwidacyjnego o zwrócenie jej posiadania nieruchomości, a to pozwoliło sądzić, iż organ następnie składający wniosek w trybie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z 1945 r., nie tyle reprezentował, co niejako przekazywał złożone w terminie i skuteczne żądanie uprawnionej osoby. Sąd podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności, które pozwoliłyby przyjąć, że wniosek urzędu likwidacyjnego mógł przekazywać żądanie uprawnionej osoby, złożone w terminie określonym w art. 7 ust. 1 dekretu z 1945 r. Jedyne okoliczności, na jakie powołuje się skarżąca, to fakt, że nieruchomość jeszcze w 1950 roku była zarządzana przez pełnomocnika [...] oraz że nieruchomość wraz z prawami wynikającymi z dekretu (zapis w akcie notarialnym) nabyto dopiero w 1948 r., co wskazywać ma, iż właścicielka chciała wniosek dekretowy złożyć. W ocenie Sądu, okoliczności te nie pozwalają jednak przyjąć, iż [...] złożyła żądanie przyznania prawa własności czasowej w trybie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z 26 października 1945 r. oraz, że wniosek urzędu likwidacyjnego żądanie to jedynie realizował. Z żadnych dokumentów zachowanych w aktach archiwalnych nie wynika aby [...] wyraziła pod adresem organów administracji żądanie, które można byłoby zakwalifikować jako żądanie złożone w oparciu o art. 7 ust. 1 i 2 dekretu dotyczące konkretnej nieruchomości. Przeciwnie, w treści uzasadnienia orzeczenia administracyjnego z [...] września 1950 r. wskazano wprost, iż dotychczasowa właścicielka nieruchomości nie złożyła wniosku dekretowego. Reasumując Sąd stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala przyjąć, że [...] lub jej pełnomocnik skierowali do jakichkolwiek organów administracji żądanie przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...]. Z tych względów za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przez organ nadzoru przepisów postępowania, to jest art. 7, 77 § 1, 78 § 1, art. 80, art. 107 § 1 oraz art. 136 k.p.a., poprzez brak wnikliwego zbadania kwestii złożenia wniosku dekretowego przez urząd likwidacyjny. W ocenie Sądu skoro zatem w sprawie nie został złożony wniosek dekretowy w trybie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu warszawskiego, to prawidłowo uznał organ, iż orzeczenie administracyjne z [...] września 1950 r. jako wydane na podstawie nieistniejącego wniosku dekretowego zostało wydane bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Prawidłowo również uznał organ, iż konieczne stało się wyeliminowanie powołanego orzeczenia z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie wydania go w części odnoszącej się do sprzedanych 13 lokali mieszkalnych z naruszeniem prawa z powodu wywołania przez to orzeczenie nieodwracalnych skutków prawnych oraz stwierdzenie w pozostałej części nieważności ww. orzeczenia z powodu wydania go bez podstawy prawnej. Od tego wyroklu skarżaca złożyła skargę kasacyjną zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżacej nieprawidłowo Sąd I instancji przyjął, iż SKO właściwie ustaliło i orzekło decyzjami wydanymi w postępowaniu nadzorczym, że "dekretowe" orzeczenie administracyjne z [...] września 1950 r. w części odnoszącej się do sprzedanych 13 lokali mieszkalnych wydane zostało z naruszeniem prawa - jedynie przepisów dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy – a w pozostałej części wydano je bez podstawy prawnej, podczas gdy właściwa ocena zebranego materiału winna prowadzić do wniosku, iż kwestionowane orzeczenie "dekretowe" przede wszystkim, w całości wydane zostało z rażącym naruszeniem przepisów postępowania polegającym na: nie wezwaniu do udziału w sprawie byłej właścicielki przedmiotowej nieruchomości [...], adresatki wydanego następnie orzeczenia, nie doręczeniu orzeczenia dotyczącego jej prawa do nieruchomości, braku należytego wyjaśnienia czy była właścicielka osobiście lub przez pełnomocnika złożyła wniosek o przyznanie własności czasowej, nie wyjaśnieniu czy jakikolwiek wniosek w sprawie złożył Rejonowy Urząd Likwidacyjny, a jeśli tak to czy działał z własnej inicjatywy czy w imieniu byłej właścicielki - i z tej przyczyny winno być wyeliminowane z obrotu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem strony skarżącej - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Należy również zwrócić uwagę, że braki w zakresie wskazania podstaw kasacyjnych nie podlegają konwalidacji i czynią skargę kasacyjną nieskuteczną uniemożliwiając dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia przez sąd kasacyjny. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że zarzuty te nie do końca zostały sformułowane zgodnie ze wskazanymi wyżej zasadami. Skarżąca kasacyjnie zarzucając Sądowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zakwestionowała stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji, że orzeczenie administracyjne z [...] września 1950 r., w części odnoszącej się do sprzedanych 13 lokali mieszkalnych, znajdujących się w budynku położonym przy ul. [...] wywołało nieodwracalne skutki prawne. Zdaniem skarżącej organ winien stwierdzić nieważność orzeczenia w całości z uwagi na to, że zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów postępowania polegającym na nie wezwaniu do udziału w sprawie byłej właścicielki przedmiotowej nieruchomości i nie doręczeniu jej kwestionowanego orzeczenia oraz brakiem wyjaśnienia kwestii, czy w sprawie złożony został wniosek o przyznanie własności czasowej i z czyjej inicjatywy. Mając powyższe na uwadze podkreślić należy, że strona skarżąca, aby podważać stanowisko organów orzekających w sprawie i Sądu pierwszej instancji odnośnie wywołania nieodwracalnych skutków prawnych przez orzeczenie administracyjne winna postawić zarzut naruszenia art. 156 § 2 k.p.a. oraz odpowiednio go uzasadnić. Brak w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 156 § 2 k.p.a. uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę wydanego wyroku w tym zakresie. W niniejszej sprawie strona skarżąca upatruje kwalifikowanej wady prawnej orzeczenia administracyjnego z [...] września 1950 r. (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ) w naruszeniu przepisu art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegającym na nie wezwaniu do udziału w sprawie byłej właścicielki przedmiotowej nieruchomości i nie doręczeniu jej kwestionowanego orzeczenia. Podkreślić należy, że ewentualne zaistnienie tej wady postępowania nie może być rozważane w kategoriach wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. - a w konsekwencji skutkować nieważnością decyzji objętej postępowaniem nieważnościowym. Zarzut pozbawienia czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym może być bowiem rozważany wyłącznie na gruncie przesłanek wznowienia postępowania, konkretnie przesłanki unormowanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W sprawie o stwierdzenie nieważności eliminuje się decyzję dlatego, że w niej samej (a nie w procedurze) tkwią ciężkie wady prawne, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Nie jest możliwe zatem przy ocenie legalności postępowania nieważnościowego powoływanie się na naruszenia norm właściwych dla konkurencyjnego trybu wzruszania decyzji. Natomiast odnosząc się do sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., polegającego na niedostrzeżeniu przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowego nieustalenia w toku postępowania administracyjnego istotnych elementów stanu faktycznego odnoszących się do ewentualnego złożenia wniosku o przyznanie własności czasowej, należy stwierdzić, że nie jest on zasadny. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego nie można zarzucić Sądowi pierwszej instancji, iż nieprawidłowo dokonał kontroli zaskarżonej decyzji, co do poczynionych przez organ ustaleń stanu faktycznego. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji nie ograniczył się do przytoczenia ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także zawarł własną ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Sąd odniósł się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, ustosunkował się do każdego z dowodów. Ustalenia co do braku złożenia wniosku dekretowego nie budzą wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, natomiast w skardze kasacyjnej nie przytoczono okoliczności pozwalających na podważenie dokonanej oceny. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.