I OSK 367/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Rausz Sędziowie Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz (spr.) Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 września 2005 r. sygn. akt II SA/Wr 186/05 w sprawie ze skargi W. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o oddaniu w użytkowanie wieczyste gruntu państwowego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 września 2005 r. II SA/Wr 186/05 oddalił skargę W. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [..] stycznia 2005 r. [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2004 r. [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] grudnia 1989 r. [...], którą – powołując art. 45 ust. 1 i art. 88 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 ze zm.) – I. i W. H. oddano w użytkowanie wieczyste, pod zabudowę domem mieszkalnym z częścią handlowo-usługową, grunt państwowy niezabudowany stanowiący działkę nr [...] położoną przy ul. [...] w [...]. Sąd podzielił stanowisko organu nadzoru, że mająca podlegać stwierdzeniu nieważności decyzja nie została wydana ani bez podstawy prawnej, ani też z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdyż do wydania decyzji bez podstawy prawnej dochodzi tylko wówczas, kiedy podstawy takiej nie ma, a decyzja zapadła poza sferą regulowaną prawem, nie zaś wówczas, kiedy podstawa prawna istnieje, chociaż nie została w decyzji prawidłowo przytoczona. Z kolei rażącego naruszenia prawa nie dowodzi okoliczność, że jako niezabudowaną oddano w użytkowanie wieczyste nieruchomość, na której skarżący – będący jej dzierżawcą od 1980 r. – wzniósł pawilon usługowy, gdyż pozwolenie na użytkowanie pawilonu uzyskał dopiero w 1995 r. i do chwili zgłoszenia pawilonu do użytku nieruchomość nie była zabudowana w znaczeniu prawnym. Wnosząc skargę kasacyjną W. H. jako jej podstawę przytoczył: 1. rażące naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to przez przyjęcie, że nie zachodzi przesłanka "rażącego naruszenia prawa" przewidziana w przepisach art. 156 § 1 pkt 2 kpa i w związku z tym nie można orzec nieważności decyzji administracyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że mimo to, iż decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] została wydana na błędnej podstawie prawnej, to jest, nie zastosowano trybu z art. 87 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarce gruntami i "nie zachodzi nieważność". A ponadto, że grunt został oddany jako niezabudowany, 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przez przyjęcie, że rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] odmawiające uchylenia decyzji Urzędu Miejskiego w [...], wydane zostały bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego sprawy pod kątem jej nieważności". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że najpierw skarżącemu oddano grunt w dzierżawę, zamiast w użytkowanie wieczyste, po czym – zamiast tylko uregulować stan prawny nieruchomości poprzez przekazanie gruntu w użytkowanie wieczyste w trybie szczególnym na podstawie art. 87 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości – skarżącemu zabudowany przez niego grunt oddano w użytkowanie wieczyste z pominięciem trybu szczególnego, podczas gdy nie można było powtórnie oddać skarżącemu tego, co już posiadał "a przedmiotem regulacji winno być ustanowienie prawa do władania gruntem i nic poza tym". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Żadna z podstaw kasacyjnych nie została jasno sformułowana, przy czym podstawa druga nawet nie wskazuje przepisów, o których naruszenie chodzi i ogranicza się tylko do zarzutu "naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy". Z kolei podstawa pierwsza – wprawdzie wskazuje art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 87 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości – lecz jest nietrafna już dlatego, że w istocie zawarty w niej zarzut nie dotyczy sądu, tylko organu nadzoru. Sąd bowiem – chociaż badał, czy decyzja nadzorcza jest zgodna z prawem – ani wprost nie stosował art. 156 § 1 pkt kpa, ani też nie wypowiadał się co do zastosowania art. 87 ust. 2 i 3 powołanej ustawy. Natomiast jeżeli przyjąć, że – jak uważa skarżący – uznająca za legalną decyzję nadzorczą ocena sądu była błędna, to uchybienie sądu nie polega na naruszeniu tych przepisów, lecz na pominięciu naruszeń obciążających organ nadzoru i oddaleniu skargi, podczas gdy zachodziły przyczyny prowadzące do jej uwzględnienia. Właśnie te przyczyny, objęte art. 145 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało przytoczyć jako podstawę skargi kasacyjnej. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.