I OSK 4/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant: starszy asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1427/15 w sprawie ze skargi M. S. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1427/15, oddalił skargę M. S. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wojewoda Częstochowski decyzją z dnia [...] września 1993 r., nr [...] (zmienioną – w trybie art. 155 k.p.a. – decyzją z dnia [...] listopada 1993 r.), na podstawie art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 marca 1993 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 97), stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Fabrykę [...] w Częstochowie prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w Częstochowie przy ul. [...], oznaczonego jako działka nr [...] o pow. 4536 m² oraz nieodpłatne nabycie własności budynków i urządzeń położonych na tym gruncie Pismem z dnia 7 listopada 2006 r. – na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a.– L. K. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją z dnia [...] września 1993 r. oraz o stwierdzenie, że wydanie tej decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. We wniosku podniósł, iż nie brał udziału w postępowaniu, zaś wydanie przedmiotowej decyzji nastąpiło nie tylko z rażącym naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ale wskutek działań noszących znamiona przestępstwa. Dodał, że decyzja uwłaszczeniowa została podjęta mimo, iż w tym samym czasie przed Ministrem Przemysłu toczyło się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczeń nacjonalizacyjnych dotyczących przedsiębiorstwa "Fabryka [...]" stanowiącego współwłasność K. i Z. K., których następcami prawnymi byli synowie L. K. i A. K., a obecnie następcami prawnymi są L. K. i S. A. Następnie pismem precyzującym z dnia 15 stycznia 2007 r. wskazał, iż wystąpienie z wnioskiem o wznowienie postępowania było możliwe dopiero po zakończeniu postępowania wieczysto-księgowego przed Sądem Rejonowym Wydział Ksiąg Wieczystych w Częstochowie w sprawie ujawnienia prawa własności wnioskodawców w dziale II Księgi wieczystej nr [...]. Dowodem zakończenia postępowania wieczysto-księgowego było otrzymanie zawiadomienia o wykreśleniu Skarbu Państwa z działu II w/w księgi wieczystej i wpisaniu w jego miejsce wnioskodawców. Podał, że zawiadomienie to nosi datę 11 października 2006 r. i wpłynęło do Urzędu Pocztowego we W. w dniu 17 października 2006 r. i w tym dniu było awizowane, natomiast odebrane zostało w dniu 18 lub 19 października 2006 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r. nr [...] Wojewoda Śląski wznowił postępowanie zakończone w/w decyzją z dnia [...] września 1993 r. Decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...], Minister Budownictwa – po rozpoznaniu wniosku L. K. z dnia 21 grudnia 1998 r. o stwierdzenie nieważności – stwierdził, iż decyzja Wojewody Częstochowskiego z dnia [...] września 1993 r. dotycząca uwłaszczenia Fabryki [...] w Częstochowie działką nr [...] położoną w Częstochowie przy ul. [...], została wydana z naruszeniem prawa, przy czym nie jest możliwe stwierdzenie nieważności tej decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 2 k.p.a. – zaistniały nieodwracalne skutki prawne, gdyż osoby trzecie przejęły prawa do nieruchomości w trybie cywilnoprawnym. Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] – po rozpatrzeniu wniosku L. K. o wznowienie w/w postępowania – stwierdził, że decyzja Wojewody Częstochowskiego z dnia [...] września 1993 r. wydana została z naruszeniem prawa. Uzasadnił to upływem pięcioletniego terminu wskazanego w art. 146 § 1 K.p.a. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] uchylił w/w decyzję z dnia [...] października 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że ani z zaskarżonej decyzji, ani z akt sprawy nie wynika, aby organ badał zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Ponadto nie została wskazana nowa okoliczność lub dowód, które byłyby podstawą do ewentualnego wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...], Wojewoda Śląski umorzył wznowione postępowanie uwłaszczeniowe. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Organ wskazał, że L. K. miał wiedzę o wydanej decyzji Wojewody Częstochowskiego z dnia [...] września 1993 r. co najmniej od dnia 21 grudnia 1998r., tj. od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Podanie o wznowienie postępowania zostało zaś wysłane w dniu [...] listopada 2006 r., zatem wniosek został złożony z uchybieniem miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 2 k.p.a. Wojewoda Śląski wskazał ponadto, że wnioskodawca w swych wyjaśnieniach nie wskazał na nowe dowody lub okoliczności istotne dla sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji uwłaszczeniowej, wobec których należałoby badać zachowanie miesięcznego terminu do złożenia wniosku. Wobec powyższego nie dowiódł także zachowania ustawowego terminu do złożenia wniosku na podstawie art. 145§ 1 pkt 5 k.p.a. Tym samym organ I instancji uznał, iż postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] września 1993 r. nie powinno zostać wznowione, a będąc błędnie wznowione podlega umorzeniu w trybie art. 105 k.p.a. jako bezprzedmiotowe. Po rozpatrzeniu odwołania M. K. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...]: 1. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozstrzygnięcia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i w tym zakresie odmówił uchylenia ww. decyzji Wojewody Częstochowskiego z dnia [...] września 1993 r. nr [...], zmienionej decyzją z dnia [...] listopada 1993 r., 2. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2014 r., w pozostałej części. Minister uznał, że iż wnioskodawca o wydanej decyzji dowiedział się najpóźniej w dniu 21 grudnia 1998 r., tj. w dniu złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Podanie o wznowienie postępowania zostało zaś wysłane w dniu 4 listopada 2006 r. – zatem z uchybieniem miesięcznego terminu. Zaś uchybienie terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania stanowi o braku podstaw do merytorycznej oceny decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym. Dlatego też Minister stwierdził, że słusznie organ wojewódzki umorzył postępowanie wznowione na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tym bardziej, iż powyższa przesłanka wznowieniowa nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania przez organ administracji z urzędu. Następnie organ podniósł, że wniosek o wznowienie oparto również na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w związku z czym termin do wniesienia wniosku należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Podkreślono przy tym, że warunkiem wznowienia postępowania w oparciu o w/w przepis jest, aby nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji. Tymczasem, w niniejszej sprawie, nowe dowody powstały później, po wydaniu kwestionowanej decyzji z dnia [...] września 1993 r. tj. w dniu 11 października 2006 r. W dalszej części uzasadnienia Minister podniósł, że wskazywana przez wnioskodawcę okoliczność wpisu prawa własności wnioskodawców do księgi wieczystej, już w dniu składania wniosku o wznowienie postępowania przestała istnieć. Postanowieniem bowiem z dnia 20 września 2006 r. Sąd Rejonowy w Częstochowie postanowił uchylić w/w wpis, co zostało ujawnione w księdze wieczystej prowadzonej dla działki nr [...] w dniu 10 października 2006 r. W związku z tym organ, doszedł do przekonania, iż brak jest podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] września 1993 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał ponadto, że jeżeli prowadząc wznowione postępowanie, organ administracyjny dojdzie do wniosku, iż nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to powinien wydać decyzję, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła M. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r. oddalił skargę. Sąd podkreślił, że to data, kiedy L. K. dowiedział się o decyzji (dotarła do niego wiadomość o wydanej decyzji), ma znaczenie zasadnicze, gdyż w tym dniu rozpoczyna bieg miesięczny termin określony w art. 148 k.p.a. W ocenie Sądu tym dniem jest dzień 21 grudnia 1998 r. – w którym L. K. na pewno wiedział już o wydaniu decyzji z dnia [...] września 1993 r. i jej treści, gdyż w tym dniu złożył wniosek o stwierdzenie jej nieważności. Ponadto Sąd podkreślił, że w/w decyzja została doręczona adw. M. S. – pełnomocnikowi A. K. (brat L. K.) i mimo to nie zostało wniesione odwołanie. Sąd zauważył, że nie został również dotrzymany miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Sąd podał, że tą nową okolicznością – według skarżącej – jest fakt, iż w dniu wydania decyzji uwłaszczeniowej toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego, zaś zawiadomienie sądu wieczysto-księgowego było jedynie bezpośrednią konsekwencją zakończenia tego postępowania. Tymczasem w/w postępowanie toczyło się na wniosek A. K. i L. K. i otrzymali oni odpis decyzji Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] października 1996 r. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 7 listopada 2006 r., zatem dopiero 10 lat później. Sąd wskazał, że rozpoznając przedmiotową sprawę miał na uwadze także treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2002 r. sygn. akt IV SA 1329/02 odrzucającego skargę na w/w decyzję Ministra Przemysłu i Handlu z [...] października 1996 r. Już wtedy L. K. wiedział, że przedmiotowa decyzja jest ostateczna oraz wiedział o wydaniu decyzji z dnia [...] września 1993 r., a nawet o fakcie sprzedaży nieruchomości na rzecz K. i A. M. W ocenie Sądu I instancji prawidłowo organ uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozstrzygnięcia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i w tym zakresie odmówił uchylenia w/w decyzji Wojewody Częstochowskiego z dnia [...] września 1993 r., zmienionej decyzją z dnia [...] listopada 1993 r. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła M. K., reprezentowana przez adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi M. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r., znak [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sytuacji, gdy Minister Infrastruktury i Rozwoju dopuścił się rażącego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w tym nieuwzględnienie wyjaśnień wnioskodawcy w zakresie dotrzymania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, art. 107 § 3 poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji, które jest niezrozumiałe i wewnętrznie sprzeczne, - art. 145 § 4 i 5 poprzez odmowę wznowienia postępowania w sytuacji, gdy zostały spełnione przesłanki dla wznowienia, - art. 148 k.p.a., poprzez uznanie że wnioskodawca nie zachował miesięcznego terminu do złożenia podania, w sytuacji gdy termin ten został zachowany, co wnioskodawca wyczerpująco uzasadnił, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, którego analiza nie pozwala na jednoznaczną rekonstrukcję podstawy rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że nową okolicznością, która daje podstawę wznowienia postępowania, jest fakt, iż w dniu wydania decyzji uwłaszczeniowej toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego, a zawiadomienie sądu wieczysto-księgowego jest jedynie bezpośrednią konsekwencją zakończenia tego postępowania. Skarżący zarzucił ponadto, że organ pominął istotne w sprawie dowody. Podniesiono, że doszło do rażącego naruszenia prawa własności, które jest chronione Konstytucją. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz.U.2018 r. poz.1302), dalej, jako "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art.145§1 w zw. z art.3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. nie są uzasadnione. Autor skargi kasacyjnej, zarzucając naruszenie wskazanych przepisów przez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, wskazuje jedynie, że organ nie uwzględnił wyjaśnień wnioskodawcy i w sposób ogólnikowy stwierdza, że organ pominął istotne dla sprawy dowody, przy czym nie wskazuje tych dowodów. Tak ogólnikowe stwierdzenie nie może być podstawą dla uwzględnienia stawianych zarzutów. Tym bardziej, że z akt sprawy nie wynika, aby organ pominął dowody. Wręcz przeciwnie organ wszechstronnie i rzetelnie przeprowadził postępowanie, zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy rozstrzyganiu sprawy. Wskazane jako naruszone przepisy " art.107 § 3 oraz 145 § 4 i 5 " nie mogły być uwzględnione z dwóch powodów. Po pierwsze nie został wskazany akt prawny, w którym są zamieszczone, a po drugie, gdy chodzi o wskazany "art.145 § 4 i 5" to gdyby przyjąć, że chodziło autorowi skargi kasacyjnej o Kodeks postępowania administracyjnego, to zauważyć trzeba, że art.145 k.p.a. składa się z trzech paragrafów. Wobec niestarannego i niedokładnego określenia przepisów, których naruszenie zarzuca skarga kasacyjna, zarzuty te nie mogły odnieść skutku. Również niedokładnie określono zarzut naruszenia "art.145 §1" p.p.s.a., podczas gdy przepis ten oprócz paragrafów składa się z punktów i liter. W tym miejscu należy zauważyć, że unormowanie art. 183 §1 p.p.s.a. jest także związane z przewidzianym w art.176 p.p.s.a. wymogiem sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu naruszenia art.148 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania ( §).Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji ( §2). W odniesieniu do podstawy określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zarówno organ administracji, jak też Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjęli, że wnioskodawca o decyzji Wojewody Częstochowskiego z dnia [...] września 1993 r. dowiedział się najpóźniej w dniu 21 grudnia 1998 r., tj. w dniu złożenia wniosku o stwierdzenie jej nieważności. Art.148 § 2 k.p.a. nie wymaga – dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Nie budzi żadnych wątpliwości, że w dniu 21 grudnia 1998 r. strona "powzięła już wiadomość" o istnieniu decyzji uwłaszczeniowej, skoro w tym dniu złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Podanie o wznowienie zostało zaś wysłane w dniu 4 listopada 2006 r., a zatem z uchybieniem miesięcznego terminu. Wniosek o wznowienie oparto również na podstawie określonej w art.145 §1 pkt 5 k.p.a., a w związku z tym termin do złożenia wniosku należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Minister przyjął, że jako okoliczność stanowiącą podstawę wznowienia wnioskujący wskazał " otrzymanie zawiadomienia o wykreśleniu Skarbu Państwa w dziale II księgi wieczystej i wpisaniu w jego miejsce wnioskodawców", co wynikało z pisma wnioskodawcy precyzującego wniosek z dnia 15 stycznia 2007 r., a także z treści odwołania z dnia 27 czerwca 2014 r. Skoro zawiadomienie o wykreśleniu Skarbu Państwa nosi datę 11 października 2006 r., zostało odebrane w dniu 18 lub 19 października 2006 r., zaś podanie o wznowienie zostało nadane w dniu 4 listopada 2006 r., to miesięczny termin, o którym mowa w art. 148 §1 k.p.a. został zachowany. Powodem zaś nieuchylenia przez Ministra kwestionowanej decyzji było niespełnienie przesłanek art.145 §1 pkt 5 k.p.a., który wymaga, aby istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji, gdy tymczasem nowe dowody powstały później. W skardze do Sądu pierwszej instancji, jak również w skardze kasacyjnej skarżący wskazał, że nową okolicznością jest fakt, iż w dniu wydania decyzji uwłaszczeniowej toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego, a zawiadomienie sądu wieczysto-księgowego jest jedynie bezpośrednią konsekwencją zakończenia tego postępowania. Zauważyć zatem należy, że gdyby w taki sposób przed organem wnioskujący określił nową okoliczność, to należałoby uznać, że podanie o wznowienie z tej przyczyny, że w dniu wydania decyzji uwłaszczeniowej toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego, zostało złożone z uchybieniem terminu. Trafnie bowiem Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia o nacjonalizacji toczyło się na wniosek A. K. i L. K. i otrzymali oni odpis decyzji Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] października 1996 r. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania został złożony w 2006 r., zatem dopiero 10 lat później. Sąd Wojewódzki trafnie również wskazał, na treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2002 r., sygn. akt IV SA 1329/02 odrzucającego skargę na w/w decyzję Ministra Przemysłu i Handlu z [...] października 1996 r. stwierdzającą nieważność orzeczenia nacjonalizacyjnego. Już wtedy L. K. wiedział, że przedmiotowa decyzja jest ostateczna oraz wiedział o wydaniu decyzji uwłaszczeniowej z dnia [...] września 1993 r., a nawet o fakcie sprzedaży nieruchomości na rzecz K. i A. M. Z powyższego wynika, że Minister przyjął, jako podstawę wznowienia, podaną przez wnioskującego okoliczność otrzymania zawiadomienia z sądu wieczysto-księgowego i uznał, że z przyczyny określonej w art.145 §1 pkt 5 k.p.a. termin został zachowany. Sąd pierwszej instancji stanowisko to podzielił, zaś odnosząc się do okoliczności, wskazanej w skardze, czyli faktu, iż w dniu wydania decyzji uwłaszczeniowej toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego, Sąd prawidłowo wywiódł, że tak określona okoliczność była znana w datach wyżej opisanych. Naruszenie art.141§4 p.p.s.a polega według skarżącego kasacyjnie na "sporządzeniu uzasadnienia lakonicznego i niezrozumiałego, w sposób nie dający podstaw do rekonstrukcji toku rozumowania". Zauważyć zatem należy, że Sąd pierwszej instancji ma obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi. W skardze podniesiono, że wystąpienie z wnioskiem o wznowienie postępowania było możliwe dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania wieczysto-księgowego, zaś nową okolicznością jest fakt, iż w dniu wydania decyzji uwłaszczeniowej toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego, a zawiadomienie sądu wieczysto-księgowego jest jedynie bezpośrednią konsekwencją zakończenia tego postępowania. Sposób uzasadnienia wyroku, a w szczególności rozważania Sądu pierwszej instancji dotyczące niezachowania terminu do złożenia podania o wznowienie z przyczyny określonej w art.145 §1 pkt 5 k.p.a. wynikały z konieczności odniesienia się do zarzutów skargi, w której w odmienny sposób aniżeli przed organem administracji, określono "nową okoliczność", o której mowa w wymienionym przepisie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia i zawiera wszystkie pozostałe elementy, o których stanowi art.141 § 4 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.