I OSK 469/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia del. WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik po rozpoznaniu w dniu 25 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt: II SA/Po 635/19 w sprawie ze skargi D.C. na postanowienie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Poznaniu z dnia [..] czerwca 2019 r., nr [..], znak: [..] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od D.C. na rzecz Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Poznaniu kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt: II SA/Po 635/19 oddalił skargę D.C. na postanowienie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Poznaniu z dnia [..] czerwca 2019 r., nr [..], znak: [..] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 8 stycznia 2019 r. D.C. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego w [..] o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie zadań i obowiązków technika kwatermistrzowskiego Zakładu Karnego w [..]. Pismem z dnia 10 kwietnia 2019 r. Dyrektor Zakładu Karnego w [..] udzielił wnioskodawcy żądanej informacji, wskazując, że "zadania i obowiązki, o których mowa we wniosku dotyczą głownie nadzoru nad sprzętem, środków do utrzymania higieny osobistej oraz czystości w oddziale, wizytowania pomieszczeń, utrzymania technicznego infrastruktury oddziału. Ponadto obowiązki obejmują współpracę z innymi funkcjonariuszami oraz wykonywanie innych zadań powierzonych przez przełożonych". D.C. pismem z dnia 26 kwietnia 2019 r. wniósł do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Poznaniu skargę na "decyzję" Dyrektora Zakładu Karnego w [..] z dnia 10 kwietnia 2019 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Poznaniu postanowieniem z dnia [..] czerwca 2019 r., znak: [..] wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. orzekł o niedopuszczalności odwołania. Zdaniem organu, udzielono żądanej informacji, a więc sprawa nie została załatwiona przez wydanie decyzji administracyjnej, a tylko od decyzji administracyjnej przysługiwałoby odwołanie w trybie art. 127 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. D.C. wniósł skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, podnosząc, że pismo z dnia [..] kwietnia 2019 r. stanowiło w istocie decyzję administracyjną, skoro organ nie udzielił pełnej informacji w zakresie zadań i obowiązków technika kwatermistrzowskiego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę stwierdził, że skoro w piśmie z dnia [..] kwietnia 2019 r. Dyrektor Zakładu Karnego w [..] udzielił informacji publicznej żądanej przez skarżącego w piśmie z dnia 8 stycznia 2019 r., a w piśmie organu nie wyrażono stanowiska o odmowie udostępnienia informacji publicznej w jakimkolwiek zakresie lub o umorzeniu postępowania, to należy przyjąć, że odwołanie od pisma Dyrektora Zakładu Karnego w [..] jest niedopuszczalne, a zaskarżone postanowienie z dnia [..] czerwca 2019 r. jest prawidłowe. Odwołanie mogłoby zostać wniesione wyłącznie w przypadku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zauważył także, że zarzuty w zakresie udostępnienia informacji niepełnej mogą podlegać ocenie przez sąd administracyjny jedynie w drodze rozstrzygnięcia ewentualnej skargi na bezczynność organu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł D.C. zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zrzekając się rozprawy oraz zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 w zw. z art. 134 w zw. z art. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez ograniczenie się przez Sąd jedynie do rozpoznania zarzutów skargi, a tym samym niezbadanie w pełnym zakresie treści zaskarżonej czynności lub też bezczynności organu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 14, art. 16, art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieudzielenie informacji we wnioskowanym zakresie, niepodanie przyczyny odmowy udzielenia pełnej informacji publicznej, zaniechanie wydania decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze. W piśmie z dnia 10 kwietnia 2019 r. Dyrektor Zakładu Karnego w [..] wskazał, że "zadania i obowiązki dotyczą głównie (...)", co oznacza, że nie udzielono informacji w pełnym zakresie, a w odpowiedzi nie wskazano podstawy odmowy udzielenia pełnej informacji publicznej oraz nie wydano decyzji o umorzeniu postępowania, co stanowiło naruszenie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia konstytucyjnie gwarantowanego prawa do informacji. W ocenie skarżącego kasacyjnie wojewódzki sąd administracyjny w toku postępowania winien dokonać oceny prawidłowości postępowania organów. Powołując się na stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 16 marca 2009 r., I OSK 1261/08 skarżący kasacyjnie uznał, że art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej pozwala nie tylko składać skargi na decyzje wydane przez podmioty niebędące organami władzy publicznej, ale posiadające informację publiczną, ale również na ich bezczynność. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że – jak wyżej wskazano - stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego przepisu. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze przypomnieć trzeba, że w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty nie w pełni spełniają warunki ich rozpoznania. W zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że powołany w powiązaniu z art. 1 oraz art. 151 p.p.s.a. przepis art. 134 p.p.s.a. jest przepisem złożonym z dwóch mniejszych jednostek redakcyjnych (dwóch ustępów). W treści zarzutów skargi kasacyjnej nie sprecyzowano, w jakim zakresie strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje prawidłowość zastosowania tego przepisu. W realiach niniejszej sprawy niedokładność ta jednak, z uwagi na treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, w którym przytoczono częściowo treść art. 134 ust. 1 p.p.s.a. poprzez wskazanie, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze, nie uniemożliwiła Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonania rekonstrukcji zarzutu naruszenia art. 134 ust. 1 p.p.s.a. Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny może dokonać rekonstrukcji zarzutu w sytuacji, gdy umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r., I FSK 1679/11, LEX nr 1218340). Zrekonstruowany w powyższy sposób zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł odnieść skutku. Skarżący kasacyjnie zarzucił bowiem naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 (ust. 1) p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a., a więc ograniczył się do wskazania wyłącznie przepisów ustawy p.p.s.a., pomijając istotną okoliczność konieczności powołania bądź naruszonych, w jego ocenie, przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2019, poz. 1429) – dalej: u.d.i.p., bądź przepisów k.p.a. Nie można bowiem było postawić skutecznego zarzutu naruszenia powołanych przepisów p.p.s.a. "poprzez niezbadanie w pełnym zakresie treści zaskarżonej czynności lub też bezczynności organu administracji publicznej" nie łącząc ich z koniecznymi do uwzględnienia przepisami postępowania, na podstawie których podejmował działania organ administracji. Ograniczenie w skardze kasacyjnej w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia przepisów postępowania do wskazanych w niej przepisów p.p.s.a. prowadzi do uznania ich nieskuteczności. Zgodnie z przepisem art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Powyższy przepis jest przepisem kompetencyjnym, stanowiącym podstawę oddalenia skargi w przypadku, gdy Sąd nie stwierdzi podstaw do jej uwzględnienia. Należy podkreślić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepisy mające charakter ogólny (blankietowy) i określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, a do takich należy art. 151 p.p.s.a., nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać zarzuty naruszenia tych przepisów z zarzutem naruszenia innych konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie tego typu przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). Nie mógł być skuteczny powołany w powiązaniu z przepisem art. 151 p.p.s.a. przepis art. 1 p.p.s.a., który jedynie wyznacza zakres zastosowania ustawy p.p.s.a. – do postępowań w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych, ani przepis art. 134 (ust. 1) poprzez ograniczenie się do rozpoznania wyłącznie zarzutów skargi, rozumianego jako niezbadanie w pełnym zakresie treści zaskarżonej czynności lub też bezczynności organu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. Jak już wyżej wskazano, brak podstaw do uznania zarzutu naruszenia art. 134 ust. 1 p.p.s.a. za skuteczny, skoro nie wskazano w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, których naruszenia nie zauważył Sąd I instancji, a twierdzenia skargi kasacyjnej zostały oparte na "niemożności zaskarżenia na etapie przedsądowym działań organów administracji publicznej", a w konsekwencji "pozbawienie skarżącego konstytucyjnie gwarantowanego prawa do informacji publicznej". Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., którego naruszenia dopatruje się strona skarżąca kasacyjnie stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. W drugim zaś przypadku istotne jest to, że "strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż wówczas przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 p.p.s.a. z takimi przepisami, których złamania przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd pierwszej instancji" (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 2014 r., I OSK 782/13). Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06, Lex nr 337811; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12; wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., I OSK 1033/12). Tego wymogu autor skargi kasacyjnej nie dopełnił. Złamania omawianej normy nie powiązano z żadnymi przepisami, których naruszenie - zdaniem strony skarżącej kasacyjnie - WSA w Poznaniu powinien uwzględnić z urzędu. Takiej wady konstrukcyjnej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konwalidować, gdyż nie jest uprawniony do uzupełniania za stronę zarzutów kasacyjnych. Nie mogły także zostać uwzględnione wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. W tym zakresie zarzucono Sądowi naruszenie art. 14, art. 16, art. 17 u.d.i.p., w związku z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez nieudzielenie informacji we wnioskowanym zakresie, niepodanie przyczyny odmowy udzielenia pełnej informacji publicznej, zaniechanie wydania decyzji administracyjnej. W odniesieniu do tak skonstruowanego zarzutu, w pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący kasacyjnie nie sprecyzował ani w zarzucie, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej czy zarzuca błędną wykładnię, czy niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów, a także naruszenia jakich konkretnie norm prawa materialnego zawartych w tych przepisach dopatrzył się w wydaniu zaskarżonego postanowienia, podnosząc zarzut naruszenia art. 14, art. 16 oraz art. 17 u.d.i.p. Wszystkie przytoczone w zarzutach skargi kasacyjnej przepisy u.d.i.p. złożone są z mniejszych jednostek redakcyjnych – zawierają, każdy, po 2 ustępy. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do rozpoznania tak postawionego zarzutu. Jak wskazano wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wyjaśnia zaś istoty postawionego zarzutu. Podkreślić należy, że Sąd I instancji kontrolował zaskarżony do niego akt o charakterze procesowym, tj. postanowienie wydane na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Nieprawidłowości wykładni bądź zastosowania art. 134 k.p.a. nie zarzucono w skardze kasacyjnej. Akceptując wydanie przez organ w realiach niniejszej sprawy postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania Sąd I instancji nie mógł również naruszyć art. 61 ust. 1 Konstytucji RP przez pozbawienie skarżącego konstytucyjnego prawa do informacji publicznej. Prawo to zostało zrealizowane poprzez udzielnie skarżącemu wnioskowanej informacji pismem z dnia 10 kwietnia 2019 r., a w sytuacji uznania przez skarżącego odpowiedzi za niepełną, służyła mu skarga na bezczynność organu w pozostałym – wymagającym uzupełnienia zdaniem skarżącego – zakresie, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Postanowienie wydane w trybie art. 134 k.p.a. nie pozbawiało w tym stanie rzeczy dochodzenia przez skarżącego prawa do informacji publicznej, a zatem nie pozbawiało skarżącego tego prawa. Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku "o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego" należy stwierdzić, że niezależnie od tego, że skarżący kasacyjnie został zwolniony od kosztów sądowych, to wniosek ten nie mógł być uwzględniony w tej części, w której obejmuje żądanie zwrotu kosztów postępowania, bowiem zgodnie z przytoczonym wyżej art. 204 pkt 1 p.p.s.a. "W razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę", co oznacza, że stronie "przegrywającej" nie przysługuje zwrot kosztów postępowania. Z kolei w odniesieniu do tej części wniosku, która obejmuje żądanie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, ocenionej jako żądanie dotyczące zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu kasacyjnie z urzędu wskazać należy, że przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 258-261 tej ustawy. Z tego też względu wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.