I OSK 526/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Maria Grzymisławska –Cybulska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.W. i I.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 20/22 w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 24 listopada 2021 r., nr NSP-VIII.7581.1.63.2021.PG w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. prostuje z urzędu oczywistą omyłkę w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 20/22 w ten sposób, że w miejsce słów: "ze skargi A.W. i I.P." wpisuje słowa: "ze skargi J.P."; 2. oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 15 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 20/22 oddalił skargę J.P. na decyzję Wojewody Pomorskiego z 24 listopada 2021 r., nr NSP-VIII.7581.1.63.2021.PG, którą wobec stwierdzenia konieczności wymiany załącznika graficznego w postaci mapy, uchylono w całości decyzję Prezydenta Miasta Gdyni z 2 marca 2021 r. ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości przez zezwolenie inwestorowi na założenie i przeprowadzenie odcinka sieci gazowej niskiego ciśnienia dn 110PE o długości 32,70 m. przez część nieruchomości położonej w Gdyni przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], stanowiącej własność J.P. i orzeczono o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości przez udzielenie zezwolenia inwestorowi – P. Sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej także: Spółka) na założenie i przeprowadzenie na części przedmiotowej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji gazów w postaci gazociągu niskiego ciśnienia dn110PE. A.W. i I.P. (dalej: skarżące), będące następczyniami prawnymi J.P., w skardze kasacyjnej wniosły alternatywnie o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi lub o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, a także o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Skarżące złożyły oświadczenie o zrzeczeniu się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Sądowi I instancji zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, którym uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 134 § 1 i 315 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewłaściwą realizację funkcji kontrolnej sprawowanej przez Sąd, polegającą na tym, że na gruncie przedmiotowej sprawy Sąd I instancji nie dokonał w ramach przeprowadzonego postępowania samodzielnej weryfikacji i oceny stanowiska przedstawionego przez Wojewodę, ograniczając się do rozpoznania zarzutów poprzednika prawnego skarżących powołanych w skardze na tę decyzję, co powoduje, że Sąd I instancji dokonał kontroli legalności tej decyzji jedynie pozornie, podczas gdy wyżej wymienione przepisy obligują Sąd do pełnej i szczegółowej weryfikacji oraz oceny legalności działania organu administracji oraz wydanego przezeń aktu administracyjnego; które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyby bowiem Sąd I instancji nie dopuścił się tego naruszenia, to uchyliłby przedmiotową decyzję, - co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia: II. prawa materialnego, tj: 1. art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że spełnienie przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym nie wymaga zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienia tej inwestycji z nazwy w konkretnym przepisie planu, oraz że wskazana norma prawna dopuszcza wydawanie decyzji na podstawie zapisów przewidujących zakładanie i przeprowadzenie infrastruktury przesyłowej na określonym terenie objętym planem miejscowym, podczas gdy wskazana norma prawna powinna być interpretowana w ten sposób, że jest dopuszczony pewien stopień ogólności zapisów planu, aby zapewnić większy margines swobody w toku prowadzonego postępowania, to jednak owa ogólność planu nie może być posunięta aż tak daleko, aby plan w ogóle nie wskazywał przebiegu inwestycji, dopuszczając realizację inwestycji na całym obszarze objętym planem, a zatem niezasadnie została wydana decyzja Wojewody Pomorskiego z 24 listopada 2021 r.; 2. § 2 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...], rejon ulic [...], uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta Gdyni z dnia [...]; dalej: plan miejscowy) przez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że przez pojęcie sieci podziemnej infrastruktury miejskiej, której zakładanie i przeprowadzenie dopuszcza wskazana norma prawna, można utożsamiać wszelką infrastrukturę przesyłową, niezależnie od powiązania podmiotu z Gminą Miasta Gdyni, który ma ją wybudować, podczas, gdy Rada Miasta Gdyni – prawodawca planistyczny, ograniczyła lokalizację podziemnej infrastruktury do infrastruktury miejskiej tj. zakładanej i przeprowadzanej przez jednostki organizacyjne Gminy Miasta Gdyni, zaś P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T., na rzecz której została wydana decyzja Wojewody Pomorskiego nie stanowi takiej jednostki, - co doprowadziło do naruszenia: 3. art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości przez udzielenie zezwolenia spółce na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji gazów nie stoi w sprzeczności z § 2 ust. 1 plany miejscowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że na tle orzecznictwa sądowego wykształciły się trzy poglądy dotyczące kwestii szczegółowego wskazania w planie miejscowym przebiegu inwestycji. Zgodnie z pierwszym poglądem istotne jest wyłącznie, aby plan dopuszczał możliwość realizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z drugim nurtem plan miejscowy musi precyzyjnie określać lokalizację inwestycji celu publicznego, natomiast trzeci pogląd, który zdaniem skarżących kasacyjnie jest prawidłowy, zakłada, że ogólność planu, jakkolwiek dopuszczalna, nie może być posunięta tak daleko, aby plan w ogóle nie wskazywał przebiegu inwestycji na całym obszarze planu. Postanowienie § 2 ust. 1 planu miejscowego stanowi, że "w każdej strefie dopuszcza się lokalizację małych obiektów infrastruktury technicznej obsługujących daną strefę oraz sieci podziemnych infrastruktury miejskiej". Takie sformułowanie pozbawia skarżące faktycznej możliwości jego zaskarżenia, gdyż nie ma możliwości wykazania, że w istocie plan w takim kształcie narusza ich uprawnienia w sposób sprzeczny z ustawą. Z tego względu za wadliwe należy uznać stanowisko, zgodnie z którym możliwe jest, aby plan w ogóle nie wskazywał przebiegu inwestycji, dopuszczając realizację inwestycji na całym obszarze planu. Wobec niewskazania nawet przybliżonego przebiegu gazociągu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wadliwe było uznanie, że spełniona została hipoteza art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie zgodności z planem miejscowym. Ponadto, plan miejscowy zawiera ograniczenia podmiotowe. Skoro dopuszcza w każdej strefie lokalizację małych obiektów infrastruktury technicznej obsługujących daną strefę oraz sieci podziemnych infrastruktury miejskiej, to w ocenie skarżących, z tego postanowienia planu można wyprowadzić wniosek, że pojęcie "infrastruktury miejskiej" ma węższy zakres niż pojęcie "infrastruktury technicznej". Prawodawca planistyczny w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie zawarł definicji "infrastruktury miejskiej". Definicji brak również w aktach prawnych rangi ustawowej lub podustawowej oraz w innych aktach prawa miejscowego gminy. Zdaniem skarżących, przez "infrastrukturę miejską" należy rozumieć infrastrukturą wybudowaną przez jednostki organizacyjne Gminy Miasta Gdyni i stanowiącą własność tych podmiotów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, podnosząc, że Sąd prawidłowo zauważył, że planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, o jakiej mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami z uwagi na możliwość zaspokojenia potrzeb mieszkańców gminy w zakresie zaopatrzenia w gaz, a realizacja inwestycji przyczyni się do powszechnej dostępności usług dostarczanych przez uczestnika. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu. Nie jest uzasadniony zarzut błędnej wykładni art. 124 u.g.n. Po pierwsze, art. 124 u.g.n. ma złożoną strukturę i zawiera cały szereg przepisów, odnoszących się do zróżnicowanych kwestii. Skarga kasacyjna nie precyzuje, którego z przepisów konkretnie dotyczy. Nie uniemożliwia to jednak rozpoznania zarzutu, które ogranicza się do kwestii dotyczącej wymaganego stopnia precyzji planu miejscowego i wymogu wskazania w planie przebiegu sieci infrastruktury technicznej. Przesłanka zgodności ograniczenia z planem miejscowym zawarta jest w art. 124 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym starosta może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody, zaś ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis ten nie wprowadza warunku, dotyczącego brzmienia planu miejscowego i wymogu, w jaki sposób w planie powinny zostać uregulowane warunki zakładania i przeprowadzania ciągów stanowiących infrastrukturę, w szczególności zaś, czy na rysunku planu powinien zostać naniesiony przebieg ciągu. W tym zakresie należy uwzględnić przepisy regulujące planowanie przestrzenne i wyznaczające treść planu miejscowego. Jakkolwiek w orzecznictwie wyrażane są odmienne stanowiska co do tego, jak precyzyjne powinny być w planie ustalenia co do lokalizacji inwestycji celu publicznego, w tym co do części rysunkowej planu, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są to jednak stanowiska konkurencyjne czy wykluczające się. Poziom precyzji i konkretności planu miejscowego w tym zakresie powinien odpowiadać charakterowi inwestycji i związanego z nią zakresu ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, co ma związek z przepisami regulującymi treść planu miejscowego. Inaczej może wyglądać sytuacja w przypadku inwestycji wprowadzającej ograniczenia dla innego sposobu wykorzystania nieruchomości, strefy ochronne, jak w przypadku linii wysokiego napięcia, gazociągów wysokiego ciśnienia itp., a inaczej w przypadku przewodów i ciągów o niższych parametrach i poziomach ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, sieci o lokalnym charakterze, których przeznaczenie powoduje, że ich przeprowadzenie może zależeć od postępującego sposobu zagospodarowania terenu. Wadliwe jest zatem w każdym przypadku czynienie zastrzeżenia, że jedynie wyrysowanie przebiegu ciągu czy przewodów w planie miejscowym umożliwia stwierdzenie, czy ograniczenie następuje zgodnie z planem miejscowym. Kwestie te powinny być rozstrzygane z uwzględnieniem charakteru inwestycji. Potwierdzają to przepisy regulujące zagospodarowanie i planowanie przestrzenne. Podstawą prawną uchwały Rady Miasta Gdyni z [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...] w Gdyni rejon ulic [...] były przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm., dalej: u.z.p.) w zw. z przepisem przejściowym art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, dalej: u.p.z.p), zgodnie z którym do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia planu miejscowego stanowiła w art. 2 ust. 1, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. Przepis art. 10 ust. 1 u.z.p. wymieniał treść planu, zastrzegając przy tym, że ustala się w nim określone standardy w zależności od potrzeb. Wyznaczeniu w planie podlegały zatem, w zależności od potrzeb, m.in.: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, w tym tereny, które mogą być przeznaczone pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 1.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców do 20.000, oraz o powierzchni sprzedażowej powyżej 2.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców ponad 20.000; tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych oraz linie rozgraniczające te tereny, zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające tereny tej infrastruktury, lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy. Teren skarżących położony jest w jednostce o symbolu MN3 – zabudowa jednorodzinna i małe domy mieszkalne. Strefa obejmuje wszelkie formy zabudowy jednorodzinnej i wolnostojące domy mieszkalne do 4 mieszkań. Dopuszcza się lokalizację obiektów usług osiedlowych, stanowiących uzupełnienie funkcji mieszkaniowej i nie zakłócających jej. Dla strefy tej dopuszczono lokalizację małych obiektów infrastruktury technicznej obsługujących daną strefę oraz sieci podziemnych infrastruktury miejskiej. Ze względu na zasadnicze przeznaczenie strefy MN3 pod zabudowę mieszkaniową, uzbrojenie terenu wynika z jego przeznaczenia planistycznego i nie stanowi odrębnego sposobu zagospodarowania, nie wymagało zatem wyznaczenia odrębnej strefy przeznaczonej pod wyłącznie taką funkcję i wyznaczenia jej linii rozgraniczających. Gdyby teren był przeznaczony pod budowę gazociągu przesyłowego, stanowiącego inwestycję o charakterze przemysłowym, której standardy ochrony wymagają wykluczenia innego, sąsiadującego zagospodarowania, konieczne byłoby wyznaczenie w planie terenu pod takie zagospodarowania i jego linii rozgraniczających. Nie ma takiej potrzeby w przypadku, gdy podziemna infrastruktura jest uzbrojeniem terenu umożliwiającym realizację funkcji podstawowej wyodrębnionej jednostki planistycznej. W takiej sytuacji przebieg sieci będzie się łączył z lokalizacją zabudowy mieszkaniowej i uzupełniającej usługowej. Należy zwrócić uwagę, że w art. 1 ust. 1 u.z.p. przyjęto rozwój zrównoważony jako podstawę działań z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Procesy działań podejmowanych w tym zakresie powinny też zapewniać zachowanie równowagi przyrodniczej i prawidłowych warunków życia. W art. 73 prawa ochrony środowiska wskazano na ograniczenia, jakie należy uwzględnić w planie miejscowym. Prawo ochrony środowiska stanowi również, że w granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi jest zabroniona budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że nie doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wystąpienia poważnych awarii. Zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia poważnych awarii powinny być lokalizowane w bezpiecznej odległości od siebie, od osiedli mieszkaniowych, od obiektów użyteczności publicznej, budynków zamieszkania zbiorowego i obszarów ograniczonego użytkowania (E. Radziszewski [w:] Komentarz do ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, Warszawa 2002, art. 10). Powyższe potwierdza, że ze względu na charakter inwestycji liniowej, w tym gazociągu, mogłoby być konieczne wydzielenie odrębnej strefy i wyznaczenie jej na rysunku planu, potrzeba taka nie zachodzi, gdy inwestycja liniowa stanowi uzbrojenie terenu mieszkaniowego. Sąd I instancji nie dokonał błędnej wykładni art. 124 ust. 1 u.g.n. przyjmując, że do ustalenia zgodności ograniczenia z planem nie jest wymagane, aby postanowienia planu wprost przewidywały przeprowadzenia na konkretnej działce określonego rodzaju infrastruktury. W związku z powyższym, nie jest także skuteczny zarzut błędnej wykładni § 2 ust. 1 planu miejscowego co do rozumienia sieci infrastruktury miejskiej. Przedmiotem planu nie jest regulowanie stosunków własnościowych, z postanowień planu nie można zatem wywodzić, komu ma przysługiwać własność obiektów przewidzianych w planie jako dopuszczalne zagospodarowanie terenu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, posłużenie się w przedmiotowym planie miejscowym kategorią "sieci infrastruktury miejskiej" wskazuje właśnie na jej użytkowy i funkcjonalny związek z podstawowym przeznaczeniem terenu pod zabudowę mieszkaniową. W granicach miasta tworzy tego rodzaju zabudowa tkankę miejską i uzasadnione jest określenie towarzyszącej jej infrastruktury mianem "infrastruktury miejskiej". Zadaniem planu nie jest natomiast wskazanie inwestora, w tym zakresie argumentacja skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Przez zezwolenie P. zgody na założenie i przeprowadzenie na działce zlokalizowanej w strefie zabudowy mieszkaniowej gazociągu niskiego ciśnienia nie doszło do naruszenia § 2 ust. 1 planu miejscowego i naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. przez jego niewłaściwe zastosowanie. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. zezwala na graniczenie, w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody, a ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym. Nie znajdują potwierdzenia także zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Nie może zostać rozpoznany zarzut dotyczący naruszenia art. 315 p.p.s.a., skoro ustawa ta takiego przepisu nie zawiera. Jego powołanie stanowi zapewne omyłkę, której jednak Naczelny Sąd Administracyjny nie jest w stanie zweryfikować, uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera bowiem żadnej wskazówki w tym zakresie. Przepis art. 135 p.p.s.a odnosi się do przypadków uwzględnienia skargi, co w sprawie nie miało miejsca, przepis nie znajdował zatem zastosowania i nie mógł zostać naruszony. Sąd I instancji nie naruszył natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku nie wskazuje, aby Sąd I instancji wykroczył poza granice sprawy czy zaniechał rozpoznania sprawy w całokształcie. Adekwatnie do materiału sprawy został przedstawiony w uzasadnieniu przebieg postępowania i argumentacja organów i strony, Sąd I instancji odniósł się także do wszystkich przesłanek z art. 124 ust. 1 u.g.n. Uznając je za spełnione, nie miał podstaw do uwzględnienia skargi i zasadnie ją oddalił, czym nie naruszył art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. O sprostowaniu z urzędu wyroku Sądu I instancji postanowiono na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a. uznając, że niedokładnością było oznaczenie w sentencji wyroku jako strony skarżącej następczyń prawnych osoby, która wniosła skargę. Śmierć strony w toku postępowania nie niweczy skuteczności dokonanych przez nią czynności. Nie ulega wątpliwości, że skargę do Sądu I instancji wniosła J.P. i jej skarga podlegała rozpoznaniu, chociaż w postępowaniu uczestniczyli już jej następcy prawni. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.