I OSK 618/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: NSA Jolanta Rudnicka del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X Sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 751/17 w sprawie ze skargi X Sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...]; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz X Sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 751/17 oddalił skargę X Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako "Spółka") na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z [...] października 2016 r. (znak: [...]) w przedmiocie udzielenia Spółce zezwolenia na przebudowę zjazdu z drogi krajowej w celu dostosowania go do parametrów zjazdu publicznego. W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] października 2016 r. (znak: [...]) wydaną na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), zezwolił skarżącej Spółce, pod warunkiem spełnienia wymagań określonych w decyzji, na przebudowę zjazdu (km 35+917 prawa strona) w celu dostosowania go do parametrów zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...], w związku zapewnieniem dojazdu działki ew. nr [...] w [...] (obsługa planowanej działalności gospodarczej). Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. (nadanym w placówce operatora pocztowego w dniu następnym) Spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. (znak: [...]) na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. stwierdził, że Spółka uchybiła 14 - dniowemu terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ podał, że decyzja z dnia [...] października 2016 r. została doręczona skarżącej [...] października 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru. W związku z tym termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął dla Spółki [...] listopada 2016 r. To postanowienie zostało doręczone Spółce dnia [...] grudnia 2016 r. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych skarżąca w dniu [...] stycznia 2017 r. zwróciła się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z [...] października 2016 r. o udzieleniu Spółce zezwolenia na przebudowę zjazdu z drogi krajowej w celu dostosowania go do parametrów zjazdu publicznego. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie otrzymała zawiadomienia o złożeniu korespondencji w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru. Z powyższego wynika, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnioskodawczyni podała, że zachowała termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Strona wyjaśniła, ze w dniu [...] stycznia 2017 r. ustaliła, że na potwierdzeniu odbioru korespondencji znajduje się nieczytelny podpis i nie jest to podpis żadnej z osób zatrudnionych w Spółce. W związku z tym tę datę skarżąca przyjęła za początek biegu 7- dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] października 2016 r. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 58 § 1 i 2 K.p.a. i stwierdził, że wnioskodawczyni nie zachowała niepodlegającego przywróceniu 7 - dniowego terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Upłynął on bowiem w dniu [...] stycznia 2017 r., tj. po 7 dniach od doręczenia stronie postanowienia z [...] grudnia 2016 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ dodał, że wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem organu, argumenty Spółki o rzekomym sfałszowaniu podpisu na potwierdzeniu odbioru nie są wiarygodne. Spółka nie przedstawiła dowodu potwierdzającego zawiadomienie organów ścigania o domniemanym przestępstwie. Skarżąca nie wyjaśniła, jak i kiedy otrzymała decyzję, skoro w dniu [...] stycznia 2017 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu. X Sp. z o.o. z siedzibą w Sierakowie w skardze na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2017 r. zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. przez nieprawidłową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz art. 58 K.p.a. przez nieuzasadnione przyjęcie, że ponosi winę w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca podkreśliła, że nie miała żadnego wpływu na rzetelność operatora pocztowego doręczającego korespondencję zawierającą decyzję organu I instancji. Strona wyjaśniła, że [...] stycznia 2017 r. złożyła w placówce operatora pocztowego w [...] reklamację w sprawie doręczenia korespondencji, która została uznana za uzasadnioną. Z uzyskanych z placówki pocztowej informacji wynika, że korespondencja została pozostawiona w skrzynce pocztowej adresata, o czym Spółka nie wiedziała, z uwagi na to, że potwierdzenie jej odbioru zostało podpisane przez listonosza. W tych okolicznościach nie można mówić, zdaniem strony, o skutecznym doręczeniu decyzji co oznacza, że termin na wniesienie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie rozpoczął biegu. Strona podkreśliła, że dochowała 7 - dniowego terminu na złożenie wniosku, który rozpoczął bieg w dniu [...] stycznia 2017 r. Organ pominął, że po otrzymaniu postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy podjęła czynności w celu ustalenia, kto pokwitował odbiór decyzji z dnia [...] października 2016 r. Informacje te uzyskała w dniu [...] stycznia 2017 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Według art. 58 § 2 K.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z kolei art. 58 § 3 K.p.a. stanowi, że przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2016 r. w sprawie udzielenia Spółce zezwolenia na przebudowę zjazdu z drogi krajowej w celu dostosowania go do parametrów zjazdu publicznego, został złożony w dniu [...] stycznia 2017 r. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca podała, że w dniu [...] stycznia 2017 r. ustaliła, że potwierdzenie odbioru decyzji nie zostało podpisane przez pracownika spółki. Zdaniem strony okoliczność, że wcześniej (już [...] grudnia 2016 r.) wiedziała (z postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu) o nieodebranej przez nią korespondencji pochodzącej od organu, nie ma znaczenia dla rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Sąd wskazał, że z przepisu art. 58 § 2 K.p.a. wynika, iż prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Przyjmując, że przyczyną niezachowania terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest niewiedza skarżącej o wydanej i wysłanej jej decyzji z dnia [...] października 2016 r. należy stwierdzić, że ta niewiedza ustała w chwili, gdy skarżąca dowiedziała się, że uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak już była o tym mowa, stało się to w dniu [...] grudnia 2016 r. Od tej daty należy zatem liczyć siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 58 § 2 K.p.a. Nie może być to natomiast dzień w którym Spółka ustaliła, że decyzja, która została jej wysłana pocztą nie została odebrana przez osobę upoważnioną (pracownika). Traktując powyższe fakty jako udowodnione Sąd przyjął, że skarżąca nie zachowała niepodlegającego przywróceniu siedmiodniowego terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z tego względu rozpatrywanie zarówno przez organ, jak i Sąd rozpatrujący skargę na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu okoliczności i zarzutów dotyczących istnienia przesłanek przywrócenia terminu (uprawdopodobnienia braku zawinienia po stronie wnoszącej wniosek o przywrócenie terminu) jest nie tylko bezprzedmiotowe, ale również niedopuszczalne. Organ nie może bowiem rozpatrywać wniosku o przywrócenie terminu pod względem merytorycznym, jeżeli ten wniosek został wniesiony po terminie określonym w art. 58 § 2 K.p.a., a więc jest niedopuszczalny. Sąd wyjaśnił, odnosząc się do zarzutu skarżącej, że w rozpatrywanej sprawie termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] października 2016 r. nie rozpoczął biegu, że kwestionowana decyzja weszła do obrotu prawnego, skoro strona skarżąca ją otrzymała o czym świadczy fakt, że wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. X Sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata S. W. wniosła skargę kasacyjna od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 1 § 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania przed organem art. 58 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ, w sytuacji gdy strona uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło bez jej winy i przedstawiła dokumenty w postaci pisma z dnia [...] lutego 2017 r. oraz pisma z dnia [...] stycznia 2017 r. potwierdzającego fakt złożenia podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki przez osobę do tego uprawnioną; - art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów z pkt 2 skargi, tj. zarzutu naruszenia art. 40 §1, 44, 46 § 1 K.p.a poprzez przyjęcie, że decyzja z dnia [...] października 2016 r. została doręczona skarżącej w sposób prawidłowy w dniu [...] października 2016 r. podczas gdy podpis na potwierdzeniu odbioru przesyłki został złożony przez osobę nieuprawnioną, w sytuacji gdy strona skutecznie podważyła domniemanie prawdziwości i zgodności z prawdą dokumentu w postaci potwierdzenia odbioru przesyłki; - art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu z dnia [...] stycznia 2017 r. z naruszeniem terminu ustawowego, w sytuacji gdy skarżąca dopiero w dniu [...] stycznia 2017 r. powzięła pełną i potwierdzoną wiadomość o fakcie sfałszowania podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki w postaci decyzji GDDKiA z dnia [...] października 2016 r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Ponadto wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie od organ zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka rozszerzyła uzasadnienie stawianych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w odróżnieniu od Sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach stwierdzić należy, że zasługuje ona na uwzględnienie. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji było postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2017 r. odmawiające skarżącej kasacyjnie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] października 2016 r. W niniejszej sprawie organ uznał, że Spółka nie zachowała niepodlegającego przywróceniu siedmiodniowego terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Upłynął on bowiem w dniu [...] stycznia 2017 r., tj. po siedmiu dniach od doręczenia stronie postanowienia z dnia [...] grudnia 2016 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ podniósł również, że wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem organu, argumenty Spółki o rzekomym sfałszowaniu podpisu na potwierdzeniu odbioru nie są wiarygodne. Także Sąd pierwszej instancji wskazał, że przyjmując, iż przyczyną niezachowania terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest niewiedza skarżącej o wydanej i wysłanej jej decyzji z dnia [...] października 2016 r. to należy stwierdzić, że ta niewiedza ustała w chwili, gdy skarżąca dowiedziała się, że uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - stało się to w dniu [...] grudnia 2016 r. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej jako "K.p.a."), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 K.p.a.). Z powyższego wynika, że organ administracji publicznej obowiązany jest przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1. uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony; 2. zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi; 3. zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Z uwagi na stawiane zarzuty kwestią podstawową w sprawie jest ustalenie, czy decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona Spółce i czy rozpoczął się bieg terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Podstawowym bowiem warunkiem przywrócenia terminu jest fakt jego uchybienia. Należy wyjaśnić, że organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 K.p.a.). Przez pokwitowanie należy rozumieć potwierdzenie doręczenia pisma przez odbierającego pismo swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Własnoręczny podpis odbierającego pismo potwierdza nie tylko jego odbiór, ale i datę doręczenia; wskazanie przez odbierającego daty doręczenia jest najlepszą rękojmią, że data ta jest zgodna z rzeczywistością (G. Łaszczyca, A. Matan, Doręczenia w postępowaniu administracyjnym ogólnym i podatkowym, Kraków 1998, s. 202). Pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1, co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Strona może przeprowadzić dowód przeciwko jego treści, wykazując, że pismo nie zostało jej doręczone w dacie wskazanej w dowodzie doręczenia przesyłki (zob. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1999 r., III SA 1594/98, LEX nr 44831). Wskazać także należy, że niezgodne z przepisami postępowania administracyjnego doręczenie pisma (decyzji, postanowienia) może być uznane przez Sąd w konkretnych okolicznościach sprawy za pozbawione znaczenia prawnego i uzasadniające stwierdzenie, że do doręczenia doszło w innej dacie, niż to przyjmuje organ, albo że w ogóle nie doszło do doręczenia. Wynika to z obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady, że decyzja administracyjna wywiera skutki prawne od daty jej doręczenia lub ogłoszenia. Doręczenie wszelkiego rodzaju pism, a zwłaszcza rozstrzygnięć organów administracji publicznej, powinno następować z datą pewną, potwierdzoną osobiście przez adresata decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., Lex nr 2297206). W niniejszej sprawie Spółka zarówno w odwołaniu, skardze i skardze kasacyjnej konsekwentnie twierdziła, że nie otrzymała decyzji z dnia [...] października 2016 r. (znak: [...]) w dniu [...] października 2016 r. Powyższe twierdzenia znajdują potwierdzenie w piśmie Poczty Polskiej z dnia [...] lutego 2017 r. (k. 9 akt sądowych) z którego wynika, że podpis złożony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, w której znajdowała się wskazana wyżej decyzja został złożony przez pracownika poczty doręczającego przesyłkę, a przesyłka została pozostawiona w skrzynce pocztowej. Ponadto osoba, która złożyła podpis za osoby do tego uprawnione została ukarana karą dyscyplinarną. Do powyższego pisma i jego skutków nie odniósł się Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku, a przecież w tej sytuacji, skoro potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej decyzję nie zawiera podpisu osoby uprawnionej do jej odbioru to na podstawie tego dokumentu nie można stwierdzić, że doszło do doręczenia decyzji we wskazanej w potwierdzeniu dacie. W niniejszej sprawie, skarżąca kasacyjnie kwestionując doręczenie decyzji, w trybie art. 39 K.p.a., nie zanegowała faktu jakoby dokumentu tego nie otrzymała, o czym świadczy fakt wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Z tego względu zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego bez wyjaśnienia, czy w niniejszej sprawie doszło do doręczenia decyzji, niemożliwym było wydanie postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a tym samym przedwczesne jest twierdzenie organu i Sądu pierwszej instancji, że Spółka uchybiła terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Należy bowiem wskazać, że w przypadku gdyby w rzeczywistości nie doszło do doręczenia decyzji orzekanie w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy byłoby bezprzedmiotowe. Ponadto jeżeli nie można przywrócić terminu do dokonania czynności w sytuacji, w której termin nie został uchybiony, to oczywiste jest, że w takiej sytuacji nie można stwierdzić, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony z uchybieniem ustawowego terminu. W tych okolicznościach sprawy zasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 58 § 1 K.p.a. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a sprawa dostatecznie wyjaśniona na podstawi art. 188 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie z dnia 1 lutego 2017 r. Orzeczenie o kosztach uzasadnione jest treścią art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust.2 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) oraz art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c wskazanego rozporządzenia.