I OSK 622/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie NSA Czesława Nowak-Kolczyńska del. WSA Rafał Wolnik (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 867/16 w sprawie ze skarg A. R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 867/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu połączonych spraw ze skarg A. R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...]r., nr [...]; nr [...]; nr [...], w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, oddalił skargi. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne: Prezydent Miasta G. ostatecznymi decyzjami: - z dnia [...]r., nr [...], przyznał skarżącej prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres od dnia [...]r. do dnia [...]r., - z dnia [...]r., nr [...], przyznał skarżącej prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres od dnia [...]r. do dnia [...]r., - z dnia [...]r., nr [...], przyznał skarżącej prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres od dnia [...]r. do dnia [...]r. Postanowieniami z dnia [...]r. organ I instancji wznowił z urzędu postępowania w sprawach zakończonych ww. decyzjami. Po przeprowadzeniu wznowionych postępowań organ I instancji wydał w dniu [...]r. trzy decyzje: - nr [...], mocą której: 1. uchylił swoją decyzję z dnia [...]r., 2. przyznał skarżącej prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres od dnia [...]r. do dnia [...]r., 3. odmówił skarżącej prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres od dnia [...]r. do dnia [...]r. i na okres od dnia [...]r. do dnia [...]r.; - nr [...], mocą której uchylił swoją decyzję z dnia [...]r., 2. przyznał skarżącej prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres: od dnia [...]r. do dnia [...]r., od dnia [...]r. do dnia [...]r., od dnia [...]r. do dnia [...]r., od dnia [...]r. do dnia [...]r., 3. odmówił skarżącej prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres: od dnia [...]r. do dnia [...]r., od dnia [...]r. do dnia [...]r., od dnia [...]r. do dnia [...]r., od dnia [...]r. do dnia [...]r., od dnia [...]r. do dnia [...]r.; - nr [...], mocą której uchylił swoją decyzję z dnia [...]r., 2. przyznał skarżącej prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres: od dnia [...]r. do dnia [...]r., od dnia [...]r. do dnia [...]r., od dnia [...]r. do dnia [...]r., 3. odmówił skarżącej prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres: od dnia [...]r. do dnia [...]r., od dnia [...]r. do dnia [...]r. W podstawie prawnej powyższych decyzji powołano przepisy art. 104 i art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 2 pkt 8 i 11, art. 9 ust. 1 i 12, art. 10 ust. 2 pkt 1, art. 12 ust. 2, art. 15 ust. 7 oraz art. 25 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (obecnie: Dz. U. z 2018 r., poz. 554), zwanej dalej ustawą o pomocy. W uzasadnieniach organ I instancji wskazał, że w dniu [...]r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w G. wpłynęło: - postanowienie Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku Wydział IV Rodzinny i Nieletnich z dnia [...]r., zgodnie z którym Sąd postanowił o rozwiązaniu rodziny zastępczej dla małoletniej tj. skarżącej i zarządził umieszczenie jej w placówce opiekuńczo-wychowawczej; - skierowanie wydane przez Wydział Pomocy Dziecku i Rodzinie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia [...]r. kierujące z dniem [...]r. skarżącą do Pogotowia Opiekuńczego w G.; - skierowanie wydane przez Dział Pieczy Zastępczej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w G. z dnia [...]r. kierujące z dniem [...]r. skarżącą do G. Domów dla Dzieci w G.; - pismo z G. Domów dla Dzieci w G. z dnia [...]r. informujące o przyjęciu do placówki skarżącej z dniem [...]r. W dniu [...]r. wpłynęło pismo informujące, że skarżąca była wychowanką Pogotowia Opiekuńczego w G. od dnia [...]r. do dnia [...]r. W dniu [...]r. wpłynęło pismo z dnia [...]r. informujące, że skarżąca była urlopowana do opiekuna prawnego w dniach od [...]r. do [...]r. W dniu [...]r. wpłynęło pismo ze szpitala z dnia [...]r. informujące, że pacjentka tj. skarżąca przebywała w szpitalu od [...]r. do [...]r., od [...]r. do [...]r. oraz od [...]r. do [...]r., natomiast urlopowana do opiekuna prawnego była w okresach: od [...]r. do [...]r., od [...]r. do [...]r. oraz od [...]r. do [...]r. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy, świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie przysługują, jeżeli osoba uprawniona została umieszczona w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie lub w pieczy zastępczej. W związku z umieszczeniem skarżącej w okresie od dnia [...]r. do dnia [...]r. w pogotowiu opiekuńczym i w okresie od dnia [...]r. do nadal w G. Domach dla Dzieci w G., czyli w instytucjonalnej pieczy zastępczej, spełniającej warunki art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy, świadczenie z funduszu alimentacyjnego, za okresy w których skarżąca przebywała w ww. ośrodkach nie przysługiwało. W związku z faktem, że w okresach świadczeniowych objętych decyzjami przyznającymi świadczenie osoba uprawniona przebywała na przepustkach pod opieką opiekuna prawnego, przyznano za te okresy prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Po rozpatrzeniu odwołań skarżącej, reprezentowanej przez opiekuna prawnego, organ odwoławczy zaskarżonymi do Sądu pierwszej instancji decyzjami, utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W skargach na powyższe decyzje skarżąca domagała się ich uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., wskazał, że skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przesłanką wznowienia postępowania jest m.in. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. W rozpoznawanych sprawach, w ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że za wszczęciem postępowań przemawiają nowe okoliczności faktyczne i dowody, o których organ I instancji dowiedział się po wydaniu decyzji przyznających skarżącej prawo do świadczeń alimentacyjnych, a które nie były znane temu organowi w momencie podejmowania tych decyzji. Nowe okoliczności i dowody, o których wyżej mowa były na tyle istotne dla sprawy, że miały znaczenie dla oceny, czy skarżącej w dacie wydania tych decyzji przysługiwało prawo do otrzymania świadczeń pieniężnych. Mając na uwadze treść obowiązujących w dacie orzekania przez organ odwoławczy przepisów ustawy o pomocy, Sąd stwierdził, że wydane w wyniku wznowienia postępowania i uchylenia wcześniejszych decyzji rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, są prawidłowe. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy, świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie przysługują, jeżeli osoba uprawniona została umieszczona w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie lub w pieczy zastępczej. Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 3 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2016, poz. 575) piecza zastępcza jest sprawowana w formie: 1) rodzinnej; 2) instytucjonalnej. Art. 93 ust. 1 tej ustawy stanowi, że instytucjonalna piecza zastępcza jest sprawowana w formie m.in. placówki opiekuńczo-wychowawczej. Dodać należy również, że na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów ustawy placówka opiekuńczo-wychowawcza była zaliczana do instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie (art. 2 pkt 6 ww. ustawy). Pogotowie opiekuńcze oraz dom dziecka, w których skarżąca została umieszczona były zaś taką placówką. Organy prawidłowo uznały, że urlopowanie z pobytu w instytucji zapewniających całodobowe utrzymanie i faktyczny pobyt w tym czasie u opiekuna prawnego, czyniło możliwym przyznanie skarżącej za te okresy prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, bowiem to opiekun ponosił wówczas koszty jej utrzymania. Zatem prawidłowo organy przyznały świadczenia alimentacyjne jedynie za okresy, gdy skarżąca przebywała u opiekuna prawnego. Sąd dodała, że opiekun prawny, po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, że nie przedstawia innych dowodów potwierdzających inne okresy urlopowania skarżącej w jej domu. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1) art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy w zw. z art. 151, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi; 2) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skarg w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, że organ II instancji zaskarżonymi decyzjami bezzasadnie utrzymał w mocy decyzje organu I instancji; 3) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 149 § 2, 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skarg, w sytuacji gdy skarżąca wykazała, że dotychczasowe decyzje organu I instancji wydane w dniach [...]r., [...] r. oraz [...]r. zostały bezzasadnie uchylone we wznowionych postępowaniach, gdyż nie zaistniała podstawa do ich uchylenia wskazana przez organy; 4) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 149 § 2, art. 7, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 w zw. z art. 10 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżąca wykazała, że organy nieprawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie poprzez: - przedwczesne i nieprawidłowe zawiadomienie opiekuna prawnego osoby uprawnionej przez organ I instancji o możliwości zapoznania się z materiałami dowodowymi i wypowiedzenia się w sprawie materiałów dowodowych, przed zakończeniem gromadzenia dowodów z urzędu we wznowionym postępowaniu administracyjnym, - zaniechanie zawiadomienia pełnomocnika strony przez organ II instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie materiałów dowodowych wznowionego postępowania, - nieprawidłowe gromadzenie nowych materiałów dowodowych po wznowieniu postępowaniu, - niepełną i błędną ocenę dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, iż stanowiły one dostateczną podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o podstawę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.; 5) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 149 § 2, art. 7, art. 11, art. 107 § 1 i 3, w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skarg, podczas gdy strona skarżąca wykazała, że rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji organów obydwu instancji są wadliwe; 6) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 149 § 2, art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uzasadnieniu wyroku poprzez bezzasadną akceptację stanowiska organów administracji, iż wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji dotychczasowych organu I instancji wydanych w przedmiocie świadczeń z funduszu alimentacyjnego, podczas gdy w ocenie strony skarżącej nie zaistniała podstawa do ich uchylenia wskazana przez organy administracji. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie swoich zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem podniesione w niej zarzuty – zasadniczo – okazały się nieuzasadnione. Na wstępie zgodzić się przyjdzie z ostatnim zarzutem podniesionym w skardze kasacyjnej, który dotyczy naruszenia m.in. art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć wypadnie, że przepis ten określa niezbędne elementy uzasadnienia. Zamieszczenie w uzasadnieniu tych elementów pozwala odtworzyć sposób rozumowania sądu, który doprowadził do danego rozstrzygnięcia. Wskazuje on w swej treści na trzy elementy, które muszą się znaleźć w uzasadnieniu wyroku: a) opis historyczny sprawy zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia zaskarżonego do sądu administracyjnego; b) prezentacja stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmująca w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania; c) stanowisko sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Naruszenie tej normy prawnej tylko w nielicznych sytuacjach może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Jakkolwiek powyższy zarzut należy uznać za uzasadniony, to jednak nie z przyczyn wskazanych w skardze kasacyjnej. W realiach niniejszej sprawy ww. zarzut nie przesądził o uchyleniu zaskarżonego wyroku bowiem omawiane naruszenie prawa nie miało wpływu na sposób rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy stanowi podstawę do wzruszenia wyroku. W niniejszej sprawie nie sposób uznać, aby omawiane naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem jedyne co uległoby zmianie to treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, natomiast wynik sprawy – w postaci oddalenia skargi – pozostały taki sam. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej zaskarżonymi decyzjami zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami k.p.a., o czym będzie mowa jeszcze poniżej. Należy zauważyć, że w istocie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji w sposób mało precyzyjny przedstawił stan faktyczny sprawy, dodatkowo w sposób ogólnikowy odniósł się do zarzutów skargi, jednak w sposób czytelny wskazano przyczyny, dla których Sąd pierwszej instancji uznał, że wydane decyzje są zgodne z prawem. W tym miejscu należy zaznaczyć, że skarżąca kasacyjnie wskazała jako podstawę wniesienia skargi kasacyjnej jedynie naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W odniesieniu do pierwszego z zarzutów należy wskazać, że został on wadliwie skonstruowany bowiem dotyczy on naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 p.p.s.a., podczas gdy – na co wielokrotnie w swych orzeczeń zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny – przepisy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Należy podkreślić, że powyższe przepisy mają charakter ogólny (blankietowy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów proceduralnych, którym – jej zdaniem – Sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. W niniejszej sprawie tego nie uczyniono bowiem naruszenie ww. przepisów powiązane zostało z naruszeniem przepisu prawa materialnego, a nie procesowego. Co więcej, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej również nie wykazano na czym miałoby polegać "niewłaściwe zastosowanie (ww. przepisów) skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi". Z powyższych względów również drugi z zarzutów skargi kasacyjnej należy uznać za bezzasadny bowiem zarzuca on wyłącznie naruszenie ww. przepisów o charakterze ogólnym (blankietowym). Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie doszło do naruszenia art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy. Na dzień orzekania przez Sąd pierwszej instancji przepis ten miał następujące brzmienie: "Świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie przysługują, jeżeli osoba uprawniona została umieszczona w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie lub w pieczy zastępczej". Zgodnie art. 2 pkt 6 ustawy o pomocy w brzmieniu sprzed 1 kwietnia 2016 r., za instytucję zapewniającą całodobowe utrzymanie uważano m.in. placówkę opiekuńczo-wychowawczą oraz zakład opiekuńczo-leczniczy i zakład pielęgnacyjno-opiekuńczy. Tym samym Pogotowie Opiekuńcze w G. oraz G. Domy dla Dzieci były placówkami opiekuńczo-wychowawczymi zapewniającymi całodobowe utrzymanie. To oznacza zaś, że w okresach czasu, w których skarżąca przebywała w ww. placówkach, zasadnie organy nie przyznały świadczeń z funduszu alimentacyjnego bowiem skarżąca miała zapewnione całodobowe utrzymanie. Podkreślenia wymaga, że w zaskarżonych decyzjach szczegółowo wskazano, w jakich okresach czasu skarżąca przebywała w ww. instytucjach, a kiedy u swych opiekunów prawnych. Zgodnie z poczynionymi ustaleniami we wznowionych postępowaniach organy zdecydowały o tym, że za okresy czasu, gdy skarżąca przebywała w placówkach opiekuńczo-wychowawczych zapewniających jej całodobowe utrzymanie, nie zostało jej przyznane świadczenie wychowawcze. Natomiast świadczenie to organy przyznały za każdy miesiąc, w którym chociaż przez kilka dni skarżąca przebywała u swych opiekunów prawnych. W odniesieniu do trzeciego zarzutu skargi kasacyjnej należy wskazać, że jest on bezzasadny bowiem w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. Uzasadniając powyższy zarzut skarżąca wskazuje, że organ I instancji "błędnie przyjął, że jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie, podczas gdy był jedynie uprawniony do zbadania, czy w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania". Należy wskazać, że przepisy o wznowieniu postępowania zawarte w k.p.a. nie wyłączają możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Dowody, na których organ I instancji oparł swe rozstrzygnięcie we wznowionych postępowaniach administracyjnych, wpłynęły do tego organu w dniu [...]r., przy czym z akt sprawy wynika, że wcześniej dokumenty te nie znajdowały się w aktach, co uprawnia twierdzenie, że w niniejszej sprawie pojawiły się nowe okoliczności. Dokumenty, o których mowa to m.in. postanowienie Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe z dnia [...]roku, sygn. akt IV RNsm 624/10 o rozwiązaniu rodziny zastępczej dla małoletniej w osobach jej opiekunów prawnych i zarządzenie o umieszczeniu małoletniej w placówce opiekuńczo-wychowawczej, skierowanie z dnia [...]r., z którego wynika że skarżąca została umieszczona w "placówce opiekuńczo-wychowawczej" tj. w Pogotowiu Opiekuńczym w G. Ponadto, należy zauważyć, że dokumenty te istniały w czasie wydawania przez organy decyzji przyznających świadczenie z funduszu alimentacyjnego w [...]r. i [...]r., jednak organ nie był w ich posiadaniu. Nie sposób zatem zgodzić się z argumentacją skarżącej, która stara się wykazywać, że organ nie miał prawa przeprowadzić postępowania dowodowego. W istocie było wręcz przeciwnie - organ był zobligowany do przeanalizowania, czy na podstawie tych dokumentów należy wznowić postępowania administracyjne i po tej analizie doszedł do słusznego wniosku, że tak. W odniesieniu do kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej należy wskazać, że całkowicie mija się on z okolicznościami wynikającymi z akt sprawy bowiem w dniu [...]r. strona zapoznała się z tymi aktami, a dzień później organ I instancji wydał decyzję. Zatem zarzut, że zawiadomienie pełnomocnika opiekuna prawnego strony skarżącej o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzeniem się co do niego było "przedwczesne i nieprawidłowe", jest chybiony. Przyjdzie zauważyć, że z zapoznania się przez opiekuna prawnego skarżącej z aktami sprawy sporządzono protokół, w którym odnotowano, że strona nie wnosi uwag. Pozostałe zarzuty należy uznać za bezpodstawne ze względu na poczynione już wyżej uwagi. W tym miejscu należy jedynie wskazać, że faktycznie organ odwoławczy nie zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, jednak z akt sprawy wynika, że organ ten nie zebrał żadnych nowych dowodów w sprawie i swe orzeczenie oparł w całości o dowody zebrane w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, natomiast strona zapoznała się z aktami sprawy w niniejszej sprawie na dzień przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnych. Przedostatni zarzut skargi kasacyjnej również jest bezzasadny bowiem strona nie wykazała, że wydane przez organy administracji rozstrzygnięcia są wadliwe. Wbrew twierdzeniom skarżącej uzasadnienia zaskarżonych decyzji są precyzyjne i dokładnie wskazują okresy, w których należało przyznać stronie świadczenie z funduszu alimentacyjnego oraz okresy, w których nie należało stronie przyznać tego świadczenia ze wskazaniem przyczyn oraz podstaw prawnych takiego rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy w niniejszych sprawach był kompletny i zebrany w sposób wyczerpujący, zatem stawiane zarzuty są gołosłowne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.