I OSK 670/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędziowie NSA Irena Kamińska, Henryk Ożóg (spr.), Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 15 października 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2008 r. sygn. akt II SAB/Wa 21/08 w sprawie ze skargi A. K. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego postanowił: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Postanowieniem z dnia 11 marca 2008r., sygn. akt II SAB/Wa 21/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. K. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku Sędziego. Sąd I instancji stwierdził m.in., że powołanie przez Prezydenta RP do pełnienia urzędu na stanowisko sędziego nie stanowi żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa, nie jest jeż czynnością, o której mowa w powołanym przepisie. A. K. wniósł skargę kasacyjną od tego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 1 oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ppsa, polegające na błędnym uznaniu, że sprawa ze skargi na bezczynność Prezydenta nie jest sprawą sądowoadministracyjną i w związku z tym nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Prezydent RP wniósł o odrzucenie skargi ze względu na jej niedopuszczalność powstałą z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego w sprawie, a w razie przyjęcia skargi do rozpoznania o jej oddalenie jako niezasługującej na uwzględnienie. Na rozprawie w dniu 15 października 2008 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ponieważ rozstrzygnięcie sprawy ze skargi kasacyjnej zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym ze skargi konstytucyjnej o stwierdzenie, że art. 55 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070) jest niezgodny ze wskazanymi w tej skardze przepisami Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Podstawą wniesienia wspomnianej skargi konstytucyjnej jest postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 3 stycznia 2008 r. nr 1130-1-08 (M. P. Nr 4, poz. 38), odmawiające innej osobie powołania na urząd sędziego. Przed wniesieniem skargi konstytucyjnej postanowienie to nie było zaskarżone, ani do sądu administracyjnego, ani też do sądu powszechnego. Przepis art. 79 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że "Każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji". Zatem przed merytorycznym rozpoznaniem skargi konstytucyjnej Trybunał Konstytucyjny będzie musiał rozważyć, czy postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 3 stycznia 2008 r. nr 1130-1-08 orzeka ostatecznie o prawach tej osoby, czy też skarżąca mogła dochodzić ochrony swego interesu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, czy też w innym postępowaniu sądowym. Okoliczność ta przesądza bowiem o dopuszczalności skargi konstytucyjnej. Tym samym należało przyjąć, że rozstrzygnięcie powyższej sprawy ze skargi A. K. będącej przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zależy od wyniku omawianego postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, a co za tym idzie – uznać, że została spełniona przesłanka zawieszenia postępowania przed NSA. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a.