I OSK 670/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka(spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant: st. asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1391/14 w sprawie ze skarg H. B. i W. B. oraz Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1391/14, w pkt 1. uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] oraz decyzję Starosty Piaseczyńskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], obie w zakresie w jakim zobowiązują H. B. oraz W. B. do zwrotu na rzecz m. st. Warszawy kwoty 138.558 złotych; w pkt 2. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w zakresie opisanym w punkcie 1 wyroku; w pkt 3. oddalił skargę Miasta Stołecznego Warszawy w pozostałym zakresie. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] sierpnia 1975 r., nr [...], wydaną z upoważnienia Naczelnika Dzielnicy Warszawa – Wola, wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość o powierzchni 676 m2, położoną w Warszawie przy ul. [...], oznaczoną na mapie [...] jako działka nr 212/4 - poz. rej. [...], będącą własnością I. B., ujawnioną w zbiorze dokumentów [...] jako działka nr 59. Wywłaszczona nieruchomość przeznaczona została zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...] stycznia 1974 r. pod budowę osiedla mieszkaniowego " [...]". Wnioskiem z dnia 5 kwietnia 1996 r. pełnomocnik poprzedniej właścicielki I. B., jej córka H. B., wystąpiła do Urzędu Rejonowego w Warszawie o zwrot całej wywłaszczonej nieruchomości wskazując na brak realizacji celu wywłaszczenia. W dacie złożenia wniosku o zwrot wywłaszczona nieruchomość w ewidencji gruntów oznaczona była jako działki nr 60/5 (część) oraz nr 57 - z obrębu [...]. Decyzją z dnia [...] września 2000 r., nr [...], Starosta Powiatu Warszawskiego orzekł zwrot na rzecz I. B. działki nr 57 o powierzchni 18m2 jako zbędnej na cel wywłaszczenia. Jednocześnie decyzją wydaną również w dniu [...] września 2000 r., nr [...], Starosta odmówił zwrotu nieruchomości o powierzchni 658 m2 uzasadniając to tym, iż nieruchomość ta stanowi część boiska szkolnego, które jest elementem infrastruktury osiedla mieszkaniowego "[...]". Od decyzji nr [...] odwołanie złożyła I. B. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem z dnia 29 października 2003 r., sygn. akt I SA 251/02, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje obu instancji. W dniu 23 marca 2009 r. zmarła poprzednia właścicielka wywłaszczonej nieruchomości I. B. Jej następcami prawnymi zostały dzieci: H. B. oraz W. B. Wnioskiem z dnia 1 czerwca 2009 r. H. B. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik W. B. wystąpiła o zwrot części działki nr 60/5 z obrębu [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], Starosta Piaseczyński, w związku z niezrealizowaniem inwestycji stanowiącej cel jej wywłaszczenia, w pkt 1 orzekł o zwrocie na rzecz spadkobierców I. B. nieruchomości nr 60/9 z obrębu [...] o pow. 617 m2, wydzielonej z dawnej działki nr 60/5, w pkt 2 zobowiązał H. B. i W. B. do zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania powiększonego o wartość naniesień dokonanych na nieruchomości po jej wywłaszczeniu – na łączną kwotę 146.807 złotych, w pkt 3 orzekł o podziale działki nr 60/5 z obrębu [...] na działki o nr: 60/9 o powierzchni 617 m2 oraz 60/10 o powierzchni 995 m2. W odwołaniu od powyższej decyzji Prezydent m. st. Warszawy podniósł, że na wywłaszczonej nieruchomości cel wywłaszczenia określony w decyzji z dnia 26 stycznia 1976 r. został zrealizowany. Od decyzji odwołanie wnieśli również W. B. i H. B., zarzucając naruszenie art. 140 ust 4 ustawy 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. – dalej "u.g.n."), poprzez uznanie przez organ, iż na skutek działań podjętych na nieruchomości po jej wywłaszczeniu doszło do wzrostu jej wartości. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przytoczył brzmienie art. 136 ust. 3 oraz 137 ust. 1 i 2 u.g.n. Wyjaśnił, że w postępowaniu o zwrot nie chodzi o to, czy określone zamierzenie w ogóle powstało, ale czy inwestycja stanowiąca podstawę wywłaszczenia została zrealizowana i czy nastąpiło to w określonym czasie. Wskazał, że cel, na który nabyto nieruchomość, został określony jako budowa zespołu mieszkaniowego "[...]". Zgodnie z decyzją z dnia 22 stycznia 1976 r. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego osiedla mieszkaniowego wraz z załącznikiem graficznym, jako zagospodarowanie nieruchomości stanowiącej obecnie działkę nr 60/9 z obrębu [...] zaplanowano: - wg planu z dnia 22 stycznia 1976 r. część obiektów lekkoatletycznych - bieżnie; - zaś wg planu z dnia 5 listopada 1981 r. na części boisko do siatkówki o nawierzchni asfaltowej oraz na części teren do dyscyplin lekkoatletycznych. Z informacji zawartych w operacie szacunkowym sporządzonym na potrzeby postępowania przez rzeczoznawców majątkowych w lipcu 2010 r. wynika, że na części działki znajdują się obecnie część kortu tenisowego (ze sztuczną nawierzchnią) o pow. 340 m2, bieżnia (ze sztuczną nawierzchnią) o powierzchni 92 m2, ogrodzenie z siatki na stalowych słupach o wysokości około 4 m i długości 36 m, część utwardzona kostką brukową o pow. 37 m2 oraz słupy oświetleniowe. Obiekty te powstały na podstawie decyzji Burmistrza Gminy Warszawa Wilanów z [...] czerwca 1996 r., nr [...]. Z powyższego wynika, iż inwestycje stanowiące wykonanie realizacji celu wywłaszczenia na wyżej wskazanej nieruchomości miały miejsce około 21 lat po wydaniu decyzji wywłaszczeniowej. Powstałe na nieruchomości obiekty sportowe stanowią tereny sportowe wokół Zespołu Szkół nr [...]. Dyrektor jednostki w piśmie z dnia 29 maja 2009 r. wskazał, iż część dydaktyczna Szkoły Środowiskowej na osiedlu [...] została oddana do użytku we wrześniu 1987 r. Natomiast zagospodarowanie i użytkowanie terenów sportowych wokół szkoły miało miejsce we wrześniu 1987 r. (protokół odbioru i przekazania do użytku sporządzony dnia 11 września 1987 r.). Z kolei zagospodarowanie i użytkowanie terenów sportowych wokół szkoły w obszarze objętym wnioskiem miało miejsce w roku 1997 r., czyli po wydaniu decyzji Burmistrza Gminy Warszawa Wilanów z dnia [...] czerwca 1996 r., nr [...]. W ocenie Wojewody w czasie przewidzianym przepisami prawa dla realizacji inwestycji na wywłaszczonej nieruchomości nie zrealizowano celu wywłaszczenia, co oznacza, iż została spełniona przesłanka zwrotu wywłaszczonej nieruchomości określona w art. 137 § 1 u.g.n. Odnosząc się do zarzutu wyliczenia wartości naniesień na nieruchomości organ wskazał na art. 140 § 1 u.g.n., zgodnie z którym w razie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości poprzedni właściciel lub jego spadkobierca zwraca Skarbowi Państwa lub właściwej jednostce samorządu terytorialnego ustalone w decyzji odszkodowanie. W razie zmniejszenia się albo zwiększenia wartości nieruchomości wskutek działań podjętych bezpośrednio na nieruchomości po jej wywłaszczeniu, odszkodowanie pomniejsza się albo powiększa o kwotę równą różnicy wartości określonej na dzień zwrotu. Przy określaniu wartości nieruchomości przyjmuje się stan nieruchomości z dnia wywłaszczenia oraz stan nieruchomości z dnia zwrotu. W przekonaniu organu regulacja ta stanowi podstawę do przyjęcia powstania po stronie odzyskujących nieruchomość osób obowiązku zwrotu sumy: odpowiednio zwaloryzowanej kwoty odszkodowania i różnicy wartości nieruchomości określonej na dzień jej zwrotu. Rzeczoznawcy dokonujący wyceny nieruchomości określili wartość nieruchomości wg stanu z dnia wywłaszczenia na kwotę 272 097 złotych, zaś wartość nieruchomości na dzień zwrotu kwotę 410 655 złotych. Różnica wartości wynosi 138 558 złotych. Organ prowadzący postępowanie dowodowe nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły i może dokonać oceny tego dowodu jedynie pod względem formalnym. Skargi na powyższą decyzję wnieśli Prezydent m. st. Warszawy oraz H. B. i W. B. W swojej skardze Prezydent m. st. Warszawy wskazał, że budowa szkoły oraz urządzenie otaczającego ją terenu zgodne są z planem realizacyjnym ogólnego zagospodarowania szkoły środowiskowej w osiedlu Wilanów zatwierdzonego decyzją z dnia [...] listopada 1981 r. nr [...] i mieszczą się wśród celów wymienionych w art. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. – o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości obowiązującej w dacie wywłaszczenia. Podkreślono, że grunt będący przedmiotem postępowania był nieprzerwanie wykorzystywany przez szkołę jako boisko sportowe i stanowił element infrastruktury osiedla mieszkaniowego. Nieruchomość jest zatem wykorzystywana zgodnie z celem wywłaszczenia już kilkadziesiąt lat i dochodziło na niej jedynie do modernizacji wybudowanej po wywłaszczeniu infrastruktury. Z kolei H. B. i W. B. w skardze zarzucili organowi naruszenie art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 Kpa poprzez oparcie się na błędnym operacie szacunkowym, bez poddania go merytorycznej analizie. Ponadto skarżący wskazali na naruszenie art. 140 ust. 4 u.g.n., poprzez żądanie zapłaty za nakłady, które związane były z samowolnym działaniem organów. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie i podtrzymał argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 41/11 zawiesił postępowanie i wystąpił z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11 stwierdził, że art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 41/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Piaseczyńskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], obie w zakresie w jakim zobowiązują H. B. oraz W. B. do zwrotu na rzecz m. st. Warszawy kwoty 138.558 złotych; w pkt 2. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w zakresie opisanym w punkcie 1 wyroku; w pkt 3. oddalił skargę Miasta Stołecznego Warszawy w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie podstawowe znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji ma powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11, wydany wskutek pytania prawnego, którego powstało na gruncie przedmiotowej sprawy. W odniesieniu do skargi miasta stołecznego Warszawy Sąd I instancji podał, że prace inwestycyjne na spornych działkach rozpoczęto przed 1996 r. dokonując drenażu, ale z całą pewnością cel został zrealizowany dopiero w 1997 r., co wynika wprost z treści decyzji Burmistrza Gminy Warszawa Wilanów z dnia [...] marca 1998r. Tym samym dla Sądu jest oczywiste, że w dniu złożenia wniosku o zwrot nieruchomości, tj. w dniu 5 kwietnia 1996 r. cel wywłaszczenia, pomimo upływu 21 lat, na spornej nieruchomości nie został zrealizowany, co zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11, obliguje organ do zwrotu. Powołany wyrok nie może w przedmiotowej sprawie stanowić przesłanki do odmowy zastosowania art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n., co zostało podkreślone przez Trybunał Konstytucyjny, który zaakcentował prawną doniosłość stanu nieruchomości na dzień złożenia wniosku o zwrot. W ocenie Sądu w związku z powyższym spełnienie przesłanki z art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. jest jednoznaczne. Żaden dowód nie wskazuje na okoliczność urządzenia terenu wokół szkoły jako boiska od momentu urządzenia szkoły, a cały materiał dowodowy potwierdza zakończenie realizacji inwestycji w 1997 r. W odniesieniu do skargi H. B. i W. B. Sąd uznał za uzasadniony zarzut dotyczący naruszenia art. 140 ust. 4 u.g.n. Wykładnia tego przepisu musi być bowiem dokonywana przez pryzmat konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP. W ocenie Sądu byłoby naruszeniem wszelkich zasad państwa prawa zobowiązanie byłego właściciela do zapłaty odszkodowania za działania poczynione na nieruchomości po dniu złożenia wniosku o jej zwrot. Sąd wskazał jednak, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła taka właśnie sytuacja, określone działania zwiększające wartość nieruchomości zostały podjęte już po wystąpieniu z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. W ocenie Sądu, zawarte w art. 140 ust. 4 u.g.n. kryterium "stanu nieruchomości z dnia zwrotu" odnosi się do stanu zgodnego z prawem, a więc stanu na dzień złożenia wniosku o zwrot. W przeciwnym razie powstałby stan trudny do zaakceptowania z punktu widzenia kilku zasad konstytucyjnych, w tym zasady słusznego odszkodowania za wywłaszczenie i zasad zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Sąd uznał zatem, że w niniejszej sprawie nakłady poczynione na części działki nr 60/5 trudno uznać za mieszczące się w zakresie art. 140 ust. 4 u.g.n., skoro zostały poczynione po dniu złożenia wniosku o zwrot nieruchomości, a żądanie zwrotu okazało się zasadne. W tej sytuacji obciążenie stron, na których rzecz następuje zwrot nieruchomości, kwotą większą niż zwaloryzowana wartość odszkodowania otrzymanego przez byłych właścicieli pozbawionych własności na rzecz Skarbu Państwa, nie znajduje uzasadnienia i w tym zakresie decyzje wydane przez organy winny zostać uchylone, tak aby mogła podlegać wykonaniu decyzja zwrotowa bez obowiązku rozliczenia nakładów. Sąd podkreślił, że kwestie te strony muszą ustalić poza postępowaniem zwrotowym, ewentualnie w drodze postępowania przed sądem powszechnym. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosło miasto stołeczne Warszawa, zaskarżając wyrok w całości. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. poprzez błędną wykładnię i oddalenie skargi kwestionującej zasadność zwrotu wywłaszczonej nieruchomości; - art. 140 ust. 4 u.g.n. poprzez błędną wykładnię i uchylenie decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] oraz uchylenie decyzji Starosty Piaseczyńskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] – obu w zakresie, w jakim zobowiązują H. B. i W. B. do zwrotu na rzecz m. st. Warszawy kwoty 138.558 zł. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej m. st. Warszawa wskazało, że przedmiotowy grunt wykorzystywało nieprzerwanie jako boisko szkolne, a tym samym jako element infrastruktury osiedla mieszkaniowego, a w 1997 r. została przeprowadzona modernizacja związana z nowoczesnymi technologiami budowy obiektów sportowych, zatem cel decyzji wywłaszczeniowej jest nadal aktualny. Nieprawidłowo zatem uznano w zaskarżonym wyroku, że przedmiotowa nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. W dniu 22 kwietnia 2015 r. do akt sprawy wpłynęło pismo, z którego wynika, że w dniu 24 lutego 2015 r. zmarła H. B. W załączeniu przedłożono akt poświadczenia dziedziczenia, z którego wynika, że spadek po H. B. nabyła w całości córka J. M. B. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art.176 p.p.s.a skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną oparto na zarzutach naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 137 ust. 1 pkt 3 i art. 140 ust. 4 u.g.n. Ograniczona do takich zarzutów skarga kasacyjna nie mogła odnieść skutku. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia, objętym przymusem sporządzenia przez kwalifikowanego pełnomocnika, a Naczelny Sąd Administracyjny nie może jej uzupełniać ani w zakresie zarzutów, ani w zakresie uzasadnienia. Uzasadnienie zarzutu błędnej wykładni związane jest z wykazaniem, że przyjęte przez Sąd I instancji rozumienie określonego przepisu narusza uznane dyrektywy interpretacyjne. Wymaga zatem z jednej strony wskazania, na czym polega błąd Sądu w interpretacji przepisu, jakie dyrektywy zostały naruszone, zaś z drugiej strony wykazania, jakie winno być prawidłowe rozumienie przepisu. Skarga kasacyjna w żadnym zakresie nie określa, na czym polega błąd Sądu I instancji w przyjętym rozumieniu przepisów. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że jeśli chodzi o kwestię interpretacji art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n., to Sąd I instancji powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r.. sygn. P 38/11, zapadły w wyniku zadanego pytania prawnego. Zarzut błędnej wykładni winien zatem uwzględniać także stanowisko Trybunału dotyczące rozumienia tego przepisu. Wszelkiej takiej argumentacji skarga kasacyjna jest pozbawiona, nie jest zatem możliwe odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zgłoszonego zarzutu, skoro nie wiadomo, na czym polega błąd w interpretacji. Z uzasadnienia zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. można wnosić, że stronie skarżącej chodzi o kwestie zasadności zastosowania tego przepisu. Argumenty uzasadnienia koncentrują się bowiem na tezie, że wedle Miasta przedmiotowy grunt był nieprzerwanie wykorzystywany jako boisko szkolne, stanowiąc element infrastruktury osiedla, a w 1997 r. została przeprowadzona jedynie modernizacja związana z nowoczesnymi technologiami budowy obiektów sportowych, zatem nieprawidłowo uznano, że istnieją podstawy do zwrotu. Zarzut niewłaściwego zastosowania dotyczy braku korelacji między zastosowanym przepisem, a ustalonym stanem faktycznym. Dla jego skuteczności konieczne zatem jest zakwestionowanie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji jako podstawa do zastosowania przepisu prawa materialnego. Skarga kasacyjna nie zawiera żadnego zarzutu odnoszącego się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania w zakresie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę do zastosowania art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. Skarżący opisuje stanowisko przyjęte przez Sąd I instancji, przedstawia swój punkt widzenia, ale nie wskazuje, dlaczego stanowisko Sądu I instancji jest wadliwe, jakie dowody pominięto lub wadliwie przeprowadzono, co potwierdza tezę strony, że działka została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia, a w 1997 r. została przeprowadzona jedynie modernizacja już zagospodarowanego gruntu. Sąd I instancji podzielił w tym zakresie odmienne ustalenia organów administracji, wedle których w dacie złożenia wniosku w kwietniu 1996 r. zgodne z celem wywłaszczenia zagospodarowanie nie zostało ani wykonane, ani nie przystąpiono do jego realizacji. Prace inwestycyjne wedle Sądu I instancji rozpoczęto przed 1996 r. wykonując drenaż, ale cel został zrealizowany dopiero w 1997 r. Żaden dowód nie wskazuje, jak przyjął Sąd I instancji, że boisko wokół szkoły zostało urządzone od momentu jej organizacji, a cały materiał potwierdza zakończenie realizacji inwestycji w 1997 r. Te ustalenia Sąd I instancji uznał za prawidłowe. W skardze kasacyjnej ani nie sformułowano zarzutu naruszenia przepisów postępowania w zakresie odnoszącym się ustaleń faktycznych organów, zaakceptowanych przez Sąd I instancji, ani nie wskazano, jakie dokumenty pominięte przez Sąd i organy potwierdzają twierdzenia strony skarżącej. Z tych względów zarzut naruszenia art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. rozumiany jako odnoszący się do niewłaściwego zastosowania tego przepisu, nie mógł odnieść skutku. Nie został także uzasadniony zarzut naruszenia art. 140 ust. 4 u.g.n. Żadna część uzasadnienia skargi kasacyjnej do tego zarzutu się nie odnosi, nie określa na czym polega błędna wykładnia tego przepisu i dlaczego w sprawie został niewłaściwie zastosowany. Naczelny Sąd Administracyjny podziela przy tym co do zasady stanowisko, że nie podlegają uwzględnieniu w ramach art. 140 ust. 4 u.g.n. nakłady poczynione już po złożeniu wniosku o zwrot. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej.