I OSK 734/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Małgorzata Jaśkowska Sędziowie NSA Janina Antosiewicz Anna Łuczaj (spr.) Protokolant Justyna Nawrocka po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1783/05 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 stycznia 2006 roku, sygn. akt II SA/Wa 1783/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podał, iż zaskarżoną decyzją, podjętą na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy rozkaz personalny Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...], nr [...], wydany na podstawie art. 174 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 115 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), którym zwolniono mjr Z. K. z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia 16 lipca 2002 roku mjr Z. K. został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem 22 lipca 2002 roku przeniesiony do rezerwy kadrowej, a wobec niewyznaczenia go przez okres 3 lat na stanowisko służbowe uzasadnione było zwolnienie oficera ze służby na podstawie art. 174 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik mjr Z. K. zarzucił rażące naruszenie prawa poprzez błędne zastosowanie art. 174 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 10 ust. 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), a sprowadzające się do przyjęcia, że decyzją nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 lipca 2002 r. skarżący przeniesiony został do rezerwy kadrowej na okres 3 lat. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że skoro oficer podczas pełnienia służby zawodowej może być kilkakrotnie przeniesiony do rezerwy kadrowej i zgodnie z art. 20 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych łączny czas pozostawania w rezerwie kadrowej nie może być dłuższy niż 5 lat, to w tej sytuacji w niniejszej sprawie mjr Z. K. powinien pozostawać w rezerwie kadrowej przez okres 5 lat, a więc mógł zostać zwolniony ze służby nie wcześniej niż z dniem 22 lipca 2007 roku. Powołując się na powyższe skarżący wnosił na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Alternatywnie Z. K. wniósł o uchylenie decyzji w całości, podnosząc dodatkowo, że z dniem 21 lipca 2002 roku został przeniesiony do rezerwy kadrowej w związku z likwidacją zajmowanego przez niego stanowiska szefa szkolenia pionu brygady. Z dniem 1 lipca 2004 roku stworzono ponownie to stanowisko, a mimo tego nie przywrócono skarżącego do służby przez wyznaczenie na to stanowisko służbowe. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę mjr Z. K. za niezasadną. Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, aby organy wojskowe, podejmując zaskarżone decyzje w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, dopuściły się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wypływ na wynik sprawy. Sąd podkreślił, iż podstawę materialnoprawną zwolnienia mjr Z. K. z zawodowej służby wojskowej stanowił przepis art. 174 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.). Z treści tego przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby organy wojskowe mogły zwolnić żołnierza zawodowego ze służby, a mianowicie: 1) żołnierz przeniesiony został do rezerwy kadrowej, 2) do końca okresu, na jaki został przeniesiony, nie został on wyznaczony na stanowisko służbowe. Zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), żołnierz zawodowy może być przeniesiony do rezerwy kadrowej, jeżeli właściwy organ wojskowy przewiduje wyznaczenie go na stanowisko służbowe w okresie nie dłuższym niż 3 lata. W ocenie Sądu pierwszej instancji zasadnicza przesłanka z art. 174 ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy pragmatycznej została spełniona, bowiem decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 lipca 2002 roku, nr [...] mjr Z. K. z dniem 22 lipca 2002 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesiony do rezerwy kadrowej. Przez okres 3 lat od dnia przeniesienia do rezerwy kadrowej skarżącego nie wyznaczono na stanowisko służbowe. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do kwestionowania zasadności zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Ustosunkowując się do zarzutu niewyznaczenia skarżącego z dniem 1 lipca 2004 roku na przywrócone stanowisko szefa pionu brygady, które zajmował przed przeniesieniem do rezerwy kadrowej, Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż nie jest władny kwestionować zasadności tego rodzaju zmian strukturalnych, organizacyjnych i personalnych w Siłach Zbrojnych, pod względem celowości i prowadzonej przez Ministra Obrony Narodowej polityki obronnej i dostosowania struktur Sił Zbrojnych WP do współczesnych wymagań, wynikających również z przystąpienia Polski do NATO. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu skarżącego dotyczącego nieważności rozkazu - decyzji organu I instancji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji Szef Sztabu Generalnego WP posiadał kompetencje do podjęcia decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Wynikają one z art. 115 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 111 pkt 10 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. K., zaskarżając wyrok w całości. Skarżący, reprezentowany przez adwokata S. K., zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 174 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 11 września 2003 roku w związku z art. 20 ust. 4 i art. 75 ust. 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 122 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 roku w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), poprzez nieuwzględnienie, że prawo do wydania decyzji zwalniającej z zawodowej służby wojskowej mjr Z. K. miał tylko Minister Obrony Narodowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, "ewentualnie" 2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 174 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 11 września 2003 roku (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) w związku z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 16, poz. 134, ze zm.) poprzez błędną wykładnię a sprowadzające się do przyjęcia, że skarżący decyzją nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 lipca 2002 roku został przeniesiony do rezerwy kadrowej na okres 3 lat. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego Z. K. od Ministra Obrony Narodowej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podał, iż przepis art. 20 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych normuje kwestie przeniesienia żołnierza zawodowego do rezerwy kadrowej. Natomiast art. 115 ust. 1 w/w ustawy określa, kto w przypadku z art. 111 pkt 10 tejże ustawy zwalnia z zawodowej służby wojskowej żołnierzy zawodowych. Istnieje jednak przepis przejściowy - art. 174 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który w szczególny sposób normuje sytuację prawną żołnierzy zawodowych przeniesionych do rezerwy kadrowej przed dniem 1 lipca 2004 r. Skarżący podniósł, iż art. 174 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest różnie interpretowany w zależności od sytuacji i czasu prowadzonego postępowania. Autor skargi wskazał na przykłady odmiennych, w jego ocenie, interpretacji tego przepisu przez Ministra Obrony Narodowej. Skarżący zakwestionował pogląd Sądu, że Szef Sztabu Generalnego WP posiadał kompetencje do podjęcia decyzji o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Podniósł, iż w art. 174 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie zostały wymienione przypadki, w których wyłączono stosowanie ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Natomiast stosownie do zasad techniki prawodawczej określono zakres stosowania uchylanej ustawy wobec osób przeniesionych do rezerwy kadrowej, dyspozycji lub w stan nieczynny przed dniem 1 lipca 2004 roku. Do zakresu tego należy zaliczyć także podległość służbową. Zwrot "pozostaje nadal w tej rezerwie służbowej" jednoznacznie odnosi się nie tylko do maksymalnego czasu, w którym żołnierz pozostawać może w rezerwie kadrowej, ale również do zasad organizacji, w tym podległości służbowej tego żołnierza. Ustęp 2 omawianego artykułu zakreślając moment, kiedy należy zwolnić żołnierza pozostającego w rezerwie kadrowej nie wskazuje organu do tego uprawnionego. Tak więc organem umocowanym do tego jest organ właściwy na podstawie art. 20 ust. 4 i art. 75 ust. 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 122 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 roku w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych, czyli Minister Obrony Narodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny winien zatem, w ocenie skarżącego, uwzględnić skargę i stwierdzić nieważność decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...], gdyż w niniejszej sprawie zachodzą przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nieuwzględnienie przesłanki nieważności postępowania administracyjnego przez Sąd pierwszej instancji stanowi naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. W przypadku nie uwzględnienia powyższego zarzutu skarżący podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył przepisy prawa materialnego dokonując błędnej wykładni art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 174 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 11 września 2003 roku. W ocenie autora skargi kasacyjnej nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że okres, na jaki przeniesiono skarżącego wynika z przepisu art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i wynosi 3 lata. W art. 20 ust 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych została przewidziana możliwość kilkakrotnego przenoszenia żołnierza zawodowego do rezerwy kadrowej, lecz łączny czas pozostawania w niej nie mógł przekroczyć 5 lat. W związku z tym także w przypadku ciągłego pozostawania w rezerwie kadrowej okres ten nie mógł przekroczyć 5 lat. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wnoszący skargę kasacyjną Z. K. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 174 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 20 ust. 4 i art. 75 ust. 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 122 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 roku w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.). Powyższy zarzut nie ma usprawiedliwionych podstaw. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, iż właściwość rzeczowa Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego do wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby wynika z art. 115 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 111 pkt 10 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Ustosunkowując się do powyższego zarzutu należy podkreślić, iż z dniem 1 lipca 2004 roku weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 179, poz. 1750 ze zm.) - art. 190. Z tym dniem utraciła moc ustawa z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( t. j. Dz. U. z 1997r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) - stosownie do art. 189 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 179, poz. 1750 ze zm.). Zgodnie z art. 188 "nowej ustawy" przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz ustawy z dnia 17 grudnia 1974 roku o uposażeniu żołnierzy, które w niniejszej ustawie zostały uchylone lub zmienione, pozostawały w mocy do czasu zastąpienia ich przepisami wydanymi na podstawie niniejszej ustawy, nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2005 roku. Do przepisów wykonawczych wydanych na podstawie ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należy przywołane przez autora skargi kasacyjnej rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 roku o w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. 1997r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), które w § 122 regulowało kwestię organu właściwego w sprawach zwolnienia żołnierzy ze służby zawodowej. Powyższe rozporządzenie w części dotyczącej § 122 - 162 utraciło moc - na podstawie art. 188 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750) - z dniem 1 lipca 2004 roku, tj. z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483), wydanego w wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w art. 118 powołanej wyżej ustawy - § 31 rozporządzenia. Decyzja (rozkaz personalny) Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] w sprawie zwolnienia mjr Z. K. z zawodowej służby wojskowej wydana została w dniu [...]. W tej dacie obowiązywało już rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483). Z tego też względu § 122 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 roku o w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 1997r. Nr 7, poz. 38 ze zm.) - nie obowiązujący w dacie wydania decyzji - nie mógł stanowić podstawy do ustalenia organu wojskowego właściwego w sprawach zwalniania żołnierzy z zawodowej służby wojskowej. Przepisu określającego właściwość rzeczową organów wojskowych w sprawach zwalniania żołnierzy zawodowych ze służby wojskowej należało zatem poszukiwać w ustawie z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Już tylko z tej przyczyny zarzut naruszenia § 122 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 roku w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych nie jest zasadny. Nadto należy zaznaczyć, iż przepis art. 115 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest przepisem późniejszym i wyższej rangi niż § 122 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 roku o w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych. Reasumując, Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż właściwość rzeczową organów wojskowych w rozpoznawanej sprawie należało ustalać w oparciu o treść art. 115 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z art. 115 ust. 1 powołanej wyżej ustawy zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 4, 6, 7, 9 lit. a, pkt 10 i 16 oraz art. 112, następuje decyzją: 1) Ministra Obrony Narodowej - w odniesieniu do żołnierzy zawodowych, o których mowa w art. 44 ust. 1 pkt 1; 2) Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego - w odniesieniu do pozostałych żołnierzy zawodowych. W przepisie art. 44 ust. 1 pkt 1ustawy jest mowa o żołnierzach zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe o stopniach etatowych pułkownika (komandora) i generałów (admirałów) oraz wyznaczonych na stanowiska służbowe na podstawie przepisów odrębnych ustaw, a także na stanowiska wymienione w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2 tj. w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. Nr 108, poz. 1144 ze zm.). Skarżący mjr Z. K. zwolniony został z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej ( art. 111 pkt 10 ustawy ) i nie należy do kręgu żołnierzy zawodowych, o których mowa w art. 44 ust. 1 pkt 1. Wobec powyższego organem właściwym w pierwszej instancji w sprawie zwolnienia mjr Z. K. ze służby był - jak zasadnie uznał Sąd pierwszej instancji - Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z mocy art. 115 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Należy również podnieść i to, że przepis art. 174 powołanej wyżej ustawy, dotyczący żołnierzy zawodowych przeniesionych do rezerwy kadrowej na podstawie ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( t. j. Dz. U. z 1997r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) - zawarty w Rozdziale 11 "Przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe" - nie odwołuje się do przepisów uprzednio obowiązującej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i przepisów wykonawczych do tejże ustawy jak też nie określa innej właściwości rzeczowej organów wojskowych w sprawach zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej niż ustanowiona w art. 115 ustawy z dnia 11 września 2003 roku. Zatem również i z tego względu należało przyjąć, że w sprawach zwalniania z zawodowej służby wojskowej żołnierzy zawodowych, o których mowa w art. 174 ust. 2 ustawy właściwe są organy wymienione w art. 115 tej ustawy. Powyższe stanowisko potwierdza dodatkowo definicja organu zwalniającego zawarta w § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 roku w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej( Dz. U. Nr 50, poz.483 ). A mianowicie, organ zwalniający to organ właściwy do zwolnienia żołnierza z zawodowej służby, o którym mowa w art. 115 ust. 1 ustawy. Nie można także podzielić zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, tj. art. 174 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez ich błędną wykładnię. Ustawa z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( t.j. Dz. U. z 1997r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) w art. 20 ust. 2 posługiwała się dwoma terminami związanymi z przeniesieniem żołnierza zawodowego do rezerwy kadrowej, terminem 3 letnim i 5 letnim. Zgodnie z art. 20 ust. 2 powołanej wyżej ustawy oficer pełniący zawodową służbę wojskową jako służbę stałą, który spełniał łącznie warunki określone w pkt 1 - 4 mógł być przeniesiony do rezerwy kadrowej, jeżeli właściwy organ wojskowy przewidywał wyznaczenie go na odpowiednie stanowisko służbowe w okresie nie dłuższym niż 3 lata. Łączny czas pozostawania w rezerwie kadrowej w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej nie mógł być dłuższy niż 5 lat. W tym stanie rzeczy uznać należy, iż termin 3 letni jest maksymalnym okresem, na jaki oficer pełniący zawodową służbę wojskową mógł być przeniesiony do rezerwy kadrowej "jednorazowo". Termin 5 letni odnosi się zaś do całego okresu pełnienia służby wojskowej i jest to maksymalny okres pozostawania oficera w rezerwie kadrowej w ciągu całej służby wojskowej. W rozpoznawanej sprawie mjr Z. K. został przeniesiony do rezerwy kadrowej na podstawie decyzji nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dniem 22 lipca 2002 roku. Stosownie do art. 174 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych żołnierz zawodowy przeniesiony na podstawie ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych do rezerwy kadrowej - pozostaje nadal w tej rezerwie, nie dłużej jednak niż do końca okresu, na jaki został do niej przeniesiony. Wprawdzie decyzja nr [...] nie wskazuje okresu, na jaki oficer został przeniesiony do rezerwy kadrowej, lecz mając na uwadze powołany w tejże decyzji przepis art. 20 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należało przyjąć, że skarżący w wyniku tego "jednorazowego" przeniesienia nie mógł pozostawać w rezerwie kadrowej dłużej niż 3 lata. Z tych względów trafnie uznał Sąd pierwszej instancji, że mjr Z. K. został przeniesiony do rezerwy kadrowej na podstawie art. 20 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 roku na okres 3 lat. Z tych też przyczyn nie znajduje uzasadnienia pogląd autora skargi kasacyjnej, iż także w przypadku ciągłego pozostawania w rezerwie kadrowej okres ten mógł wynosić 5 lat. Nadmienić należy, iż Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] uchylił w części decyzję organu I instancji i ustalił datę zwolnienia mjr Z. K. na dzień 31 lipca 2005 roku zaś w pozostałej części utrzymał w mocy rozkaz personalny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.