I OSK 82/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 690/14 o odrzuceniu skargi S. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 690/14, odrzucił skargę S. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 29 lipca 2014 r., stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., wezwano skarżącego do uiszczenia kwoty 200 zł tytułem wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Powyższe wezwanie zostało skierowane na adres podany w skardze i wróciło z adnotacją "zwrot, nie podjęto w terminie". Przesyłka była dwukrotnie awizowana: 12 września 2014 r. i 22 września 2014 r. Taki stan rzeczy skutkował przyjęciem przez Sąd I instancji, że doręczenie przesyłki nastąpiło w dniu 26 września 2014 r. w trybie tzw. doręczenia zastępczego wynikającego z art. 73 P.p.s.a., a zatem wyznaczony skarżącemu termin wykonania zobowiązania Sądu upłynął w dniu 3 października 2014 r. Z uwagi na to, że strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne mimo wezwania sądu nie uiściła należnego wpisu, Sąd I instancji skargę odrzucił na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną złożył S. O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 65 § 1, art. 67 § 1, art. 69, art. 72 § 1 i art. 73 § P.p.s.a. autor skargi kasacyjnej wskazał, iż przesyłka sądowa nie została doręczona skarżącemu ani zamieszkującemu z nim domownikowi pod adresem wskazanym w skardze, ani nie została przekierowana na nowy adres pobytu skarżącego powstały po dacie wniesienia skargi do Sądu, mimo iż skarżący złożył w placówce pocztowej stosowną informację o zmianie adresu i prośbę o przekierowywanie korespondencji na nowy adres. Zwykle korespondencja pod dawnym adresem była odbierana przez domownika W oparciu o powyższy zarzut pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodu z uiszczenia opłaty sądowej od skargi oraz kserokopii dowodu osobistego skarżącego dla wykazania daty dokonania faktycznej zmiany miejsca zamieszkania oraz uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu postanowienia Sądu I instancji, zgodnie z którym wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało prawidłowo i skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 26 września 2014 r., na mocy art. 73 P.p.s.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Zgodnie z § 4 w.w. przepisu doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Należy zatem uznać, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 lipca 2014 r. zostało prawidłowo doręczone skarżącemu, w trybie art. 73 P.p.s.a, na wskazany przez niego adres. Zgodnie z brzmieniem art. 70 § 1 P.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania czy adresu do doręczeń. Skarżący w skardze do Sądu podał jako swój adres zamieszkania właśnie ten adres, na który była doręczona korespondencja sądowa. To do obowiązków skarżącego należy dbałość o uniknięcie negatywnych skutków nieobecności pod adresem wskazanym w skardze, a jeszcze bardziej zmiany adresu. Strona nieprzebywająca pod wcześniej wskazanym w piśmie procesowym adresem, wykazując należytą staranność w prowadzeniu własnych spraw, powinna o tym fakcie powiadomić sąd podając aktualny adres. Tym samym uznać należy, że Sąd I instancji prawidłowo dokonał doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu od skargi na ostatni wskazany przez skarżącego adres, a awizowaną przesyłkę uznał za skutecznie doręczoną. Jednocześnie nie był władny prowadzić postępowania w celu ustalenia obecnego miejsca pobytu skarżącego, zwłaszcza że nie miał wiedzy o jego zmianie. Załączone do skargi kasacyjnej potwierdzenie przelewu kwoty 200 zł, datowane na dzień 9 listopada 2014 r. nie ma wpływu na tę ocenę, albowiem zostało dokonane po terminie do jego uiszczenia. Może mieć ono znaczenie jedynie dla ewentualnego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Nie bez znaczenia jest też fakt, że skarżący osobiście odebrał odpis zaskarżonego postanowienia pod dawnym adresem (k. 37). Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a.