I OSK 840/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Zbigniew Rausz Joanna Runge-Lissowska (spr.) Protokolant Joanna Szcześniak po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. S., M. W., A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2005 r. sygn. akt I SA 2775/03 w sprawie ze skarg H. S., M. W., A. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie o odszkodowanie za nieruchomość postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 2.02.2005 r. sygn. akt I SA 2775/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. S., M. W. i A. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Starosty Powiatu Warszawskiego z dnia [...] nr [...], umarzająca – jako bezprzedmiotowe – postępowanie wszczęte z wniosku wyżej wymienionych o odszkodowanie za nieruchomość warszawską, przy d. ul. [...] (działka nr 26). W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd stwierdził, iż sprawa odszkodowania za tę nieruchomość była już zakończona decyzją odmowną Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 23.01.1973 r., utrzymaną w mocy decyzją Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 14.03.1973 r. i wobec tego na ponowny wniosek z dnia 11.08.2000 r. w tej samej sprawie organy zasadnie umorzyły postępowanie. Sąd podkreślił też, że nie jest trafny zarzut skargi, że organy powinny wniosek z dnia 11.08.2000 r. potraktować jako dotyczący wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji wobec jego sformułowania, nie budzącego wątpliwości, iż stronom chodzi o odszkodowanie za utraconą nieruchomość. Skargę kasacyjną od tego wyroku wzniosły, reprezentowane przez adwokata, H. S., M. W. i A. P., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę pomimo tego, że nie zachodzą przesłanki umożliwiające stwierdzenie, że postępowanie w sprawie odszkodowania zostało już zakończone, co wprost wynika z faktu, iż dotychczas nie zostały rozpoznane wnioski składane przez poprzedniczkę prawną skarżących, co wykluczało wydanie przez Wojewodę, a następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia o bezprzedmiotowości postępowania odszkodowawczego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że poprzedniczka prawna skarżących nie inicjowała postępowania przed Prezydium Rady Narodowej, które zakończyła decyzja z dnia 23.01.1973 r., lecz toczyło się ono z wniosku Dyrekcji Budowy Trasy Łazienkowskiej, zatem nie rozstrzygało o roszczeniach skarżących i wobec tego niedopuszczalne było stwierdzenie, iż obecne postępowanie było bezprzedmiotowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, bowiem obwarowanym określonymi wymogami, które musi ona spełniać, aby można ją było uznać za dopuszczalną. Warunki te określa art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej "ppsa". Przepis ten stanowi, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wymogi jakimi została obwarowana skarga kasacyjna zostały podzielone na dwa rodzaje, jak wynika z tego przepisu, takie, którym powinno odpowiadać każde pismo procesowe, zawarte przed wyrazem "oraz" i te, które są właściwe tylko temu środkowi odwoławczemu, wymienione po tym wyrazie. Wymagania te mają też odrębny charakter, gdyż te, które są przepisane dla pisma w postępowaniu sądowym podlegają sanowaniu, zaś właściwe tylko dla skargi kasacyjnej nie podlegają naprawie. Elementy, które powinno zawierać pismo procesowe określa art. 46 ppsa i ich brak może być usunięty w trybie art. 49 § 1, natomiast jeśli idzie o warunki właściwe tylko skardze kasacyjnej, ich niezamieszczenie w tej skardze nie może być sanowane na zasadzie tego przepisu. Zgodnie bowiem z art. 193 ppsa przepisy o postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym tylko, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed tym sądem. Art. 176 ppsa po wyrazie "oraz" zawiera właśnie takie szczególne uregulowania, właściwe tylko postępowaniu przed Naczelnym Sądem i wobec tego, w tym zakresie, zasady z art. 49 § 1 ppsa nie można zastosować. Jednym z elementów właściwych tylko skardze kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych. Podstawy jakie powinna zawierać skarga kasacyjna wymienia art. 174 ppsa, stanowiąc, iż są nimi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z tym przepisem, przytoczenie podstaw kasacyjnych będzie polegało na wskazaniu konkretnych przepisów konkretnego aktu prawa materialnego, które było przedmiotem oceny wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego wyroku skarga kasacyjna dotyczy oraz konkretnych przepisów ppsa, gdyż one tylko mają zastosowanie w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Podkreślić należy, że takiego przytoczenia podstaw kasacyjnych wymagają ww. przepisy, tj. art. 176 i art. 174 ppsa z tego względu, iż Naczelny Sąd Administracyjny, z mocy art. 183 § 1 ppsa, jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Właściwemu, zgodnemu z art. 174 i 176 ppsa, skonstruowaniu skargi kasacyjnej, w tym przytoczenie jej podstaw, służy, nałożony art. 175 § 1 ppsa, obowiązek sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego, zatem nie przez samą stronę, ale przez fachowego pełnomocnika. Skarga kasacyjna H. S., M. W. i A. P., sporządzona przez adwokata, nie odpowiada wymogom art.176 ppsa, przewidzianym dla tej skargi. Nie zawiera ona w ogóle podstaw kasacyjnych, o których mowa w art. 174 ppsa, co czyni ją niedopuszczalną. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 ppsa.