I OSK 851/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. P., R. P. i T. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 707/05 o odrzuceniu skargi W. P. i R. P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na wykonanie przebudowy zjazdu z drogi krajowej postanawia oddalić skargę kasacyjną Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu postanowienia, decyzją z dnia [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych /tekst jednolity Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm./, po rozpoznaniu wniosku R. P., pełnomocnika T. G., o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu z drogi krajowej nr 6 do działki nr [...] w m. [...] w związku z planowaną na terenie tej nieruchomości budową sprzedaży salonu samochodów ze stacją obsługi i zakładem usług metalowych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału GDDKiA w [...] z dnia [...] złożyli W. i R. P. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji lub ich uchylenie. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnosił o oddalenie skargi, powołując się na argumentację zawartą w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę zważył, iż zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot. Legitymacja /posiadanie uprawnienia/ do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek /wymóg/ prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności, w tym wypadku decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Stwierdzenie jej braku u skarżącego powoduje oddalenie skargi w wyroku. Oddalenie skargi nie dotyczy sytuacji, kiedy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. W przypadku stwierdzenia braku którejś z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia sąd administracyjny obowiązany jest skargę odrzucić. W niniejszej sprawie W. i R. P. wnieśli skargę na decyzje, w których stroną był T. G. To on jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, co potwierdzają dokumenty zawarte w aktach administracyjnych. W jego imieniu, w postępowaniu administracyjnym, jako jego pełnomocnik występował R. P. Z dołączonego pełnomocnictwa wynika, iż był on upoważniony do załatwienia spraw T. G. związanych z uzyskaniem wjazdu na jego działkę zlokalizowaną w [...] o nr [...]. W postępowaniu administracyjnym T. P. był traktowany jako pełnomocnik T. G., wnioskodawcy i strony postępowania. Nie każda osoba, która może być pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym, będzie miała uprawnienia do działania w jej imieniu, w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż zasady działania pełnomocników przed sądem administracyjnym są uregulowane w art. 34-44 p.p.s.a. Po wniesieniu skargi, W. i R. P. zostali pouczeni o tym, kto może być pełnomocnikiem strony przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Potwierdzili, iż to oni są skarżącymi w sprawie. Wobec zdecydowanych wyjaśnień skarżących, sąd uznał, iż nie należą oni do podmiotów określonych art. 50 p.p.s.a. Wniesienie przez nich skargi jest więc niedopuszczalne. Wnieśli skargę w nie własnej sprawie, nie będąc podmiotem upoważnionym do działania w imieniu strony. Nie mogli też być jego pełnomocnikiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2005 r. W. P. i R. P. złożyli skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania. Pełnomocnik skarżących zarzucił zaskarżonemu postanowieniu: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez bezzasadne uznanie, że skarżący nie są stroną niniejszego postępowania, a w związku z tym nie są uprawnieni do złożenia skargi 2. naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie - w tym zwłaszcza art. 65 k.c. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania odnosi się do przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie której orzeka Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, iż skarga kasacyjna R. P. i W. P. wymienione wyżej wymagania dla tego rodzaju środka spełnia jedynie częściowo. Podstawy skargi kasacyjnej w części dotyczącej zarzutu naruszenia prawa procesowego zostały bowiem sformułowane nieprawidłowo. Skarżący w pkt 1 skargi kasacyjnej zarzucili bowiem naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez bezzasadne uznanie, że skarżący nie są stroną niniejszego postępowania, a w związku z tym nie są uprawnieni do złożenia skargi. Nie wskazali jednak przy tym jaki konkretnie przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został naruszony. Ustosunkowanie się do tego zarzutu przez Sąd jest więc niemożliwe. Natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 65 k.c. postawiony w pkt 2 skargi kasacyjnej jest oczywiście chybiony. Przepis powyższy nie stanowił w ogóle podstawy orzekania przez Sąd I instancji. Odrzucenie skargi W. P. i R. P. nastąpiło bowiem jedynie z powodów formalnych - naruszenia przepisów postępowania czyli przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak legitymacji skarżących do złożenia skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił skargę kasacyjną oddalić.