I OSK 871/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Kacprzak Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec (spr.) del. WSA Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant asystent sędziego Ewelina Ryszka po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1721/09 w sprawie ze skargi R.L. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego na rzecz R.L. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1721/09 oddalił skargę R.L. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Szef Sztabu Generalnego WP, na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], który działając na podstawie art. 111 pkt 9 lit. a, art. 114 ust. 6 i art. 115 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) oraz § 11 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137 ze zm.), zwolnił R.L. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu decyzji podał, że zwolnienie R.L. z zawodowej służby wojskowej nastąpiło wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez wyżej wymienionego. Przy czym, na jego wniosek okres wypowiedzenia skrócono z 6 do 3 miesięcy. W związku z tym, zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej nastąpiło z dniem 31 sierpnia 2009 r. Poza tym, organ odwoławczy wskazał, że wraz z odwołaniem R.L. wniósł o cofnięcie złożonego przez siebie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Organ drugiej instancji stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2009 r. nie narusza prawa i jest zgodny z wolą żołnierza, a w toku powadzonego postępowania, organ pierwszej instancji nie dopuścił się żadnych uchybień procesowych. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R.L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podważył zasadność zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej. Skarżący podniósł, że zwolnienie to było skutkiem niekompetencji pracowników sekcji personalnej organu kadrowego jednostki wojskowej [...]. Szef Sztabu Generalnego WP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący miał problemy z przystosowaniem się do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Podniósł, że cechował go brak odporności na stres oraz niesubordynacja. Sam podjął decyzję o odejściu ze służby, a zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem zgodnym z jego wolą. W piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2010 r. skarżący złożył wniosek o zwrot kosztów postępowania, wypłatę uposażenia wraz z ustawowymi odsetkami oraz o wypłacenie rekompensaty w kwocie 1200 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z treścią art. 114 ust. 5 i 6 cyt. ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego wskutek dokonanego przez niego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej następuje po upływie sześciu miesięcy od dnia złożenia wypowiedzenia, w ostatnim dniu miesiąca. Przy czym, okres wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej może być skrócony za pisemną zgodą zwalnianego żołnierza zawodowego i właściwego organu, jednak kończyć się musi ostatniego dnia miesiąca. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie skarżący wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej i jednocześnie, korzystając z uprawnienia, o którym mowa w art. 114 ust 5 omawianej ustawy, wniósł o skrócenie okresu wypowiedzenia do trzech miesięcy. A zatem w sytuacji, gdy organ zgodził się ze stanowiskiem skarżącego dotyczącym okresu wypowiedzenia, to zobligowany był do zwolnienia go ze służby, gdyż stosownie do treści art. 111 pkt 9 lit. a cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza. W związku z powyższym, odwołując się do treści § 11 cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej wskazał, że wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonane przez żołnierza następuje w formie pisemnej i powinno zawierać oświadczenie woli żołnierza wskazujące jednoznacznie na zamiar wypowiedzenia przez niego stosunku służbowego. W przypadku dokonania przez żołnierza wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, organ wojskowy wydaje decyzję o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej, w której określa datę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wynikającą ze złożonego wypowiedzenia. Przy czym, stosownie do treści ust. 5 § 11 powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej wycofanie wypowiedzenia, może nastąpić na pisemny wniosek żołnierza, za zgodą organu zwalniającego. Złożenie takiego, wniosku nie wstrzymuje wykonania decyzji, o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej (ust. 6 § 11 ww. rozporządzenia). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro skarżący prawidłowo wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, to organ pierwszej instancji zobowiązany był wydać rozkaz personalny o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do rezerwy. Z kolei, odnosząc się do sprawy wycofania przez skarżącego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, podał, że wprawdzie w piśmie z dnia 31 sierpnia 2009 r., skierowanym do Szefa Sztabu Generalnego WP, skarżący cofnął złożone wypowiedzenie, to jednak o skuteczności tej czynności decyduje organ, który w tym przypadku nie zgodził się na wycofanie wypowiedzenia. Sąd pierwszej instancji wskazał, że przepisy prawa nie wymagają, aby zajęcie przez organ stanowiska w sprawie wycofania przez żołnierza zawodowego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej następowało bądź to w formie decyzji administracyjnej, bądź w formie postanowienia. A zatem stanowiska tego nie ma on obowiązku uzasadniać. W takim przypadku skarżący nie może skutecznie domagać się wycofania złożonego przez niego wypowiedzenia. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przy ocenie skuteczności oświadczeń woli, składanych w toku postępowania o wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, stosować należy przepisy Kodeksu cywilnego. W związku z powyższym, odwołując się do treści art. 61 K.c. wskazał, że cofnięcie przez skarżącego oświadczenia woli o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej nastąpiło już po wydaniu rozkazu personalnego o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej. W ocenie Sądu pierwszej instancji w świetle art. 82 K.c., przyczyna wyłączająca swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli musi tkwić w samym oświadczającym, a nie w sytuacji zewnętrznej, w jakiej on się znalazł. Nie chodzi tu zatem o sytuację zewnętrzną, w której skarżący został postawiony, czy to przez organ, czy też przez inne osoby, lecz o sytuację wyłączającą możliwość swobodnego, nieskrępowanego wyboru. W konsekwencji uznał, iż w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że wydana w sprawie decyzja i rozkaz personalny naruszają prawo. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; ze zm., dalej P.p.s.a.) skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego R.L. reprezentowany przez adwokata i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 118 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 11 ust. 5 cyt. rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ zwalniający nie był zobowiązany do rozpatrzenia pisemnego oświadczenia skarżącego o cofnięciu wypowiedzenia, przyjęciu, że do oświadczenia skarżącego o cofnięciu ww. wypowiedzenia zastosowanie mają przepisy Kodeksu cywilnego oraz stwierdzeniu, że w przedmiotowej sprawie skarżący spóźnił się z wnioskiem o wycofanie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej; 2) przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez wadliwą kontrolę decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wskutek zaniechania oceny ich zgodności z prawem oraz nieuwzględnienie zaniechania przez te organy oceny skutków prawnych oświadczenia skarżącego o cofnięciu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej złożonego w dniu 29 czerwca 2009 r.; 3) przepisów postępowania, tj. art. 106 § 3, § 4 i § 5 P.p.s.a. wskutek wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego i zaniechanie oceny dowodu w postaci wniosku skarżącego z dnia 29 czerwca 2009 r.; 4) przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniesienia się do wniosku skarżącego z dnia 29 czerwca 2009 r. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że podstawą zaskarżonych decyzji, jak i zaskarżonego wyroku było błędne przekonanie, że wniosek, o którym mowa w § 11 ust. 5 ww. rozporządzenia powinien zostać złożony najpóźniej z chwilą złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W ocenie skarżącego, który odwołał się do wykładni językowej tego przepisu, cofnięcie ww. wypowiedzenia może nastąpić nie tylko do momentu wydania decyzji o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej, ale także po jej wydaniu skoro § 11 ust. 6 ww. rozporządzenia stanowi, iż złożenie przedmiotowego wniosku nie wstrzymuje wykonania tej decyzji. Organ wojskowy przy wydaniu decyzji powinien zatem uwzględnić wniosek skarżącego z dnia 29 czerwca 2009 r. Zdaniem skarżącego zaniechanie przez organy wojskowe, przesłania jego wniosku z dnia 29 czerwca 2009 r. o cofnięciu wypowiedzenia pozbawiło dowódcę jednostki wojskowej oraz Szefa Sztabu Generalnego WP możliwości odniesienia się do niego oraz oceny, czy zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący zakwestionował również prawidłowość przeprowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd pierwszej instancji nie dokonał bowiem oceny jego wniosku z dnia 29 czerwca 2009 r. o cofnięciu wypowiedzenia stosunku służbowego, który został złożony przed wydaniem rozkazu personalnego o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej, lecz zbadał jedynie wniosek złożony dopiero po wydaniu rozkazu personalnego o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej. Szef Sztabu Generalnego WP w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 83 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie następują, a granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wnioski (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i przytoczone podstawy kasacyjne, naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ma ona usprawiedliwioną podstawę i zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. W związku z tym, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku jest prawidłowy albo nie został przez stronę skutecznie podważony, można przejść do skontrolowanego procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r. FSK 68/04 ONSAiWSA z 2005 r. nr 6, poz. 120) Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia przepisów postępowania na wstępie należy wskazać, iż stosownie do treści art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzut ten może zostać uwzględniony jedynie wtedy, gdy uchybienie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie przez ustawodawcę słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu powinien zachodzić związek przyczynowy. Związek ten musi być realny wystarczy, że istniała hipotetycznie możliwość odmiennego wyniku sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazał art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i stwierdził, iż Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej kontroli wydanych w sprawie decyzji pod względem zgodności z prawem albowiem nie uwzględnił faktu zaniechania przez organy oceny skutków prawnych złożonego przez niego oświadczenia z dnia 29 czerwca 2009 r. o cofnięciu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest nietrafny. Powołany przepis art. 1 ust. 1 cyt. ustawy jest przepisem ustrojowym, jego treść wyjaśnia funkcje postępowanie przed sądem administracyjnym. Sąd administracyjny mógłby go naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Przepis ten nie mógł być zatem naruszony poprzez wadliwe dokonanie kontroli. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę i dokonał kontroli pod względem zgodności z prawem. Na uwzględnienie nie zasługuje również kolejny zarzut skargi kasacyjnej wskazującej na naruszenie art. 106 § 3, 4, 5 P.p.s.a. wskutek wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego przez zaniechanie oceny dowodu w postaci wniosku skarżącego z dnia 29 czerwca 2009 r. o wycofaniu wypowiedzenia. Odnosząc się do tego zarzutu zauważyć należy, że Sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone tylko do dowodu z dokumentu, może być przeprowadzone przez Sąd jedynie wówczas, gdy powstanie konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a ich wyjaśnienie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym stanowi art. 106 § 3 P.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny będzie dopuszczalne wówczas, gdy postulowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja Szefa Sztabu Generalnego WP utrzymująca w mocy rozkaz personalny Dowódcy Wojsk Lądowych w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu dokonanego przez skarżącego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, który na jego prośbę został skrócony. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły art. 111 pkt 9 lit. a/, art. 114 ust. 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i niewątpliwie przesłanki określone w tych przepisach zostały spełnione. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie składał żadnych wniosków dowodowych dotyczących przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu z dnia 29 czerwca 2009 r. zawierającego wycofanie wypowiedzenia z dnia 5 czerwca 2009 r. zaś Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł potrzeby jego przeprowadzenia. Ponadto zauważyć należy, iż zarzut naruszenia art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. może być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej tylko wówczas, gdy Sąd pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe, a skarżący wykazał, że zastosowane kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były błędne. Natomiast w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a., albowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej stanu faktycznego, jako zasadniczego elementu stanu sprawy, nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanu faktycznego, który organ ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, stanowi naruszenie przez Sąd art. 141 § 4 P.p.s.a. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest bowiem uwzględnienie w stanie sprawy przyjętego stanu faktycznego i rozpatrzenie go w kontekście całego materiału dowodowego sprawy. W przepisie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie chodzi bowiem o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem. Dokonując kontroli legalności Sąd pierwszej instancji nie może bezkrytycznie przyjmować ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym zwłaszcza, jeżeli ustalenia te są kwestionowane przez stronę postępowania. Stanowisko Sądu co do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w przypadku sporu w tym zakresie pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego, powinno zawierać odniesienie się zarówno do argumentów prezentowanych przez organ administracji publicznej, jak i skarżącego oraz wyjaśniać, dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje się za prawidłowe, a inne nie (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., I FSK 1904/07, niepubl.). Tak przeprowadzona ocena stanu faktycznego sprawy pozwala stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentacji Sądu, co w dalszej perspektywie umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pominął istotne okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co stanowiło uchybienie mogące mieć wpływ na jej wynik. Dotyczy to przede wszystkim kwestii skutków prawnych złożonego przez skarżącego w piśmie z dnia 29 czerwca 2009 r. cofnięcia wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej z dnia [...] czerwca 2009 r. dokonanego przed wydaniem przez Dowódcę Wojsk Lądowych rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę organ wojskowy fakt ten przyznał. Natomiast w aktach sprawy brak jest tego wniosku. Znajdują się w nich jedynie wyjaśnienia dotyczące przyczyn zaniechania przesłania tego wniosku Dowódcy Wojsk Lądowych. Uwzględnienie zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy czyni przedwczesnym rozważania w zakresie wykładni przepisów powołanych w ramach materialnoprawnych podstaw zaskarżenia. Ocena w zakresie wykładni prawa materialnego w sprawie będzie możliwa dopiero po przesadzeniu zaistniałego w niej stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto o przepis art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 i 3, art. 209 P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).