I OSK 888/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie NSA Irena Kamińska (spr.) Jerzy Stankowski Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 9 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Ke 480/06 w sprawie ze skargi M. T. na decyzję - rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 9 marca 2007 r. oddalił skargę M. T. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. W uzasadnieniu wyroku przedstawiono następujący stan faktyczny sprawy. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. rozkazem personalnym z dnia [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] w części dotyczącej zwolnienia ze służby w Policji M. T. z dniem [...] maja 2006 r. oraz zmienił rozkaz w części odmowy przyznania nagrody rocznej za 2005 r. przyznając nagrodę roczną za 2005 r. w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Organ odwoławczy wskazał, że podstawą wydania przedmiotowego rozkazu personalnego był art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Przedmiotowej decyzji nadano ponadto rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniając to interesem społecznym wyrażającym się w tym, że bezpieczeństwo i porządek publiczny winny być realizowane przez osoby przestrzegające prawo i spełniające warunki określone w ustawie o Policji. Z uwagi na zwolnienie ze służby, w wyżej wymienionym trybie, policjantowi nie przyznano uprawnień do świadczeń pieniężnych określonych w art. 114 ust. 1 powołanej ustawy, jak również nagrody rocznej za rok 2005 i 2006 według zasad określonych w § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. W odwołaniu od tego rozkazu M. T. podniósł, że w postępowaniu o którym mowa powyżej zostały naruszone zasady ogólne obowiązujące na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego. Dla przykładu wskazał, że nie został poinformowany o wszczęciu postępowania, co naruszało art. 9 i 10 k.p.a. Dodatkowo, wniósł o zmianę decyzji w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za 2006 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., na skutek odwołania skarżącego wskazał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] maja 2006r. sygn. akt [...] utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] października 2005r. sygn. akt [...] skazujący M. T. za popełnienie czynu określonego w art. 270 § 1 k.k. i wymierzający karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, karę grzywny oraz zwrot kosztów postępowania sądowego obu instancji. Okoliczność ta stanowiła, jak wskazał organ, obligatoryjną przesłankę zwolnienia policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Obowiązek złożenia przez policjanta meldunku w sprawie wszczęcia i zakończenia postępowania karnego wynika, jak argumentował dalej organ, z § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji wszczęto z urzędu, zaś skarżący był na bieżąco informowany o konsekwencjach skazania. Został także prawidłowo pouczony o przysługującym mu prawie złożenia odwołania i z prawa tego skorzystał. Odnosząc się zaś do kwestii odmowy przyznania nagrody rocznej za rok 2005 i 2006 organ stwierdził, że stosownie do treści § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg - nagroda roczna nie przysługuje za rok kalendarzowy, w którym postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem o skazaniu. W tej sytuacji zaistniała podstawa do ustalenia nagrody rocznej tylko za 2005 r. Od tego rozkazu M. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, zarzucając w niej organom naruszenie procedury administracyjnej oraz przepisów prawa materialnego, w szczególności ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego, błędne było ustalenie prawa do nagrody rocznej za 2006 r. w sytuacji, kiedy nie ma jeszcze prawomocnej i ostatecznej decyzji o zwolnieniu ze służby. Tym samym, w ocenie M. T., przyznanie uprawnień do nagrody rocznej powinno nastąpić oddzielnym rozkazem. Podniósł ponadto, że [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. nie ustosunkował się do kwestii ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i nadpracowane godziny, mimo że złożył on odpowiednie pismo w tym przedmiocie w dniu 12 czerwca 2006 r. jak też zaskarżył rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] W dalszej części uzasadnienia skargi wywodził dodatkowo, iż z treści art. 114 ustawy o Policji nie wynika zakaz bądź ograniczenie prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, natomiast organ może ograniczyć wyłącznie uprawnienie do odprawy. Naruszenia przepisów postępowania administracyjnego skarżący upatrywał w tym, że nie wszczęto wobec niego żadnego postępowania administracyjnego, o czym świadczy choćby fakt wydania decyzji o zwolnieniu w tym samym dniu, w którym zapadł wyrok utrzymujący w mocy wyrok sądu I instancji. Ponadto nie umożliwiono mu wypowiedzenia się, co do zebranych w sprawie dowodów, nie był on również na bieżąco informowany o faktycznych i prawnych okolicznościach, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków. W ocenie skarżącego, jednym rozkazem zostały zakończone cztery postępowania administracyjne, w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2005r., ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2006r. oraz w sprawie nie wypłacenia ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy i nadpracowane godziny. W każdym z tych postępowań organ naruszył uprawnienia strony wynikające z art. 9 i 10 k.p.a. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 marca 2007 r. podkreślił, że przepis art. 41 ust. 1 ustawy o Policji wymienia enumeratywnie przypadki obligatoryjnego zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Podstawę zwolnienia skarżącego ze służby stanowił art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy zgodnie, z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Katalog świadczeń przysługujących zaś policjantowi w przypadku zwolnienia ze służby w Policji zawiera art. 114 ust. 1 ustawy. W myśl art. 114 ust. 4 ustawy o Policji, policjantowi zwalnianemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 2 Komendant Główny Policji lub upoważniony przez niego przełożony może w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb rodziny policjanta przyznać nie więcej niż 50 % odprawy. Zdaniem Sądu I instancji, stanowisko skarżącego, że policjantowi zwalnianemu ze służby w trybie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy przysługują wszystkie świadczenia wymienione w art. 114 ust. 1 jedynie z ograniczeniem świadczenia w postaci odprawy nie znajduje uzasadnienia w kontekście całości unormowania zawartego w art. 114. Analiza tego przepisu prowadzi, bowiem do wniosku, że ustawodawca różnicuje przysługujące zwalnianemu policjantowi świadczenia w zależności od podstawy zwolnienia. Zastrzeżenia, o których mowa w ust. 2 art. 114, dotyczą policjantów spełniających warunki do uzyskania świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego, zastrzeżenia zaś z ust. 3 znajdują zastosowanie do policjantów zwalnianych ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4a oraz ust. 2 pkt 8. Największe natomiast obostrzenia dotyczą właśnie policjantów zwalnianych ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 i art. 41 ust. 2 pkt 2. Zgodnie z brzmieniem art. 114 ust. 4 ustawy jedynym świadczeniem, jak argumentował dalej Sąd, przysługującym policjantowi zwalnianemu ze służby w trybie art. 41 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 2 może być w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb rodziny policjanta nie więcej niż 50 % odprawy. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było, jak wyjaśniał sąd wojewódzki, przyznanie funkcjonariuszowi zwalnianemu w trybie art. 41 ust. 1 pkt 4 innych świadczeń wówczas wymieniłby je wprost, tak jak czyni to w przypadku ust. 3 tego przepisu. Z uwagi na tryb zwolnienia ze służby w Policji - wobec regulacji art. 114 ust 4 przedmiotowej ustawy - do skarżącego nie znajdują zastosowania zasady przyznawania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe wyrażone w art. 114 ust.1 pkt 2 cyt. ustawy. Za nietrafny sąd wojewódzki uznał zarzut dotyczący ustalania prawa do nagrody rocznej za 2006r. dopiero po wydaniu ostatecznej i prawomocnej decyzji o zwolnieniu ze służby. Niezbędne elementy, jak wyjaśnił, rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby określa § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261). Z ust. 2 tego przepisu wynika, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby może określać uprawnienia do nagrody rocznej oraz innych świadczeń pieniężnych, w tym z tytułu zwolnienia ze służby. Nie ma, zatem przeszkód by postanowienia w zakresie uprawnień skarżącego do nagrody rocznej za 2005 i 2006 rok. zostały objęte rozkazem personalnym o zwolnieniu ze służby. Materialnoprawne przesłanki przyznania nagrody rocznej zostały określone w rozdziale 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789 ze zm.). Zgodnie z § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia, policjantowi pełniącemu służbę przez okres pełnego roku kalendarzowego przysługuje nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Z kolei przepis § 5 i § 6 wymienia enumeratywnie przypadki, kiedy nagroda roczna nie przysługuje lub jest obniżana. Podstawę odmowy przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2006r. stanowił § 6 pkt 1 lit. a rozporządzenia, zgodnie z którym nagroda roczna nie przysługuje lub jest obniżana za rok kalendarzowy w którym policjant popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego lub dyscyplinarnego, a jeżeli nagroda roczna została już wypłacona - za rok, w którym postępowanie takie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub decyzją. Wyjaśnienia organu, jak podkreślił Sąd wskazują, że skarżący otrzymywał nagrody roczne za ubiegłe lata, w tym za lata, kiedy popełnił czyny będące przedmiotem postępowania karnego. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, pozbawienie skarżącego nagrody rocznej za rok 2006 w danych okolicznościach faktycznych było zgodne z prawem. Niczym nieusprawiedliwiony, zdaniem Sądu, był również zarzut naruszenia przez organy art. 10 k.p.a. Skarżący nie wyjaśnił, w czym upatruje naruszenia tego przepisu. Brak zaś bliższej konkretyzacji tego zarzutu w powiązaniu z przedmiotem rozpatrywanej sprawy uniemożliwił Sądowi merytoryczne odniesienie się do niego. Skarżący nie wskazał ponadto, aby został pozbawiony przez organy możliwości obrony swoich twierdzeń. Warunkiem uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony skarżącej należy, zatem wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Skarżący nie podał, jakich czynności został pozbawiony i jakie okoliczności zamierzał udowodnić ewentualnymi wnioskami dowodowymi. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 9 k.p.a. bowiem, wbrew ocenie skarżącego, organy obu instancji informowały skarżącego o skutkach zwolnienia ze służby w Policji. Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył skarżący, zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Naruszenia prawa materialnego skarżący upatrywał w naruszeniu: 1) art. 4 § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych wskutek błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na przyjęciu, iż skarżącemu nagroda nie przysługiwała podczas gdy zgodnie z literalnym brzmieniem wskazanego przepisu w przypadku popełnienia przez policjanta przestępstwa stwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądu, policjantowi obniża się nagrodę roczną o 20 - 50 %, 2) § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów, wskutek błędnych ustaleń, prowadzących do wniosku, iż czas wolny w zamian za służbę pełnioną poza rozkładem czasu służby policjant jest obowiązany wykorzystać na swój wniosek do dnia zwolnienia ze służby, a przełożony właściwy w sprawach osobowych ma obowiązek mu to zapewnić, podczas gdy nie ma przepisu, który by wskazywał na to, że czas wolny przysługujący w zamian za przepracowane godziny nadliczbowe przysługuje na wniosek uprawnionego, 3) art. 114 ust 3 ustawy o Policji polegające na odmowie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy, podczas gdy przepis ten wyraźnie takie prawo w przypadku skarżącego statuuje. Naruszenia przepisów postępowania skarżący upatrywał zaś w naruszeniu: 1) art. 9 i 10 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uznanie, że miał on możliwość korzystania ze swych uprawnień jako strona, a także, iż był należycie informowany w trakcie postępowania, 2) art. 145 § 1 P.p.s.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która narusza przepisy prawa materialnego. Kodeks postępowania administracyjnego, jak podkreślił skarżący, statuuje zasadę zgodnie, z którą organ administracji publicznej w toku postępowania wspomaga stronę wykazującą się nieznajomością prawa tak, aby z tego powodu nie poniosła ona szkody. Ustawa ta nakłada również na organ obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, z możliwością ustosunkowania się do całego materiału zebranego w sprawie jeszcze przed wydaniem decyzji. Z tak sformułowanej zasady, dla organu administracji publicznej wynikają dwojakiego rodzaju obowiązki: po pierwsze -obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a po drugie - obowiązek umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenie przez nią w tym zakresie żądań. Przepisy te, zarówno art. 9 k.p.a. jak i 10 k.p.a. zostały w niniejszej sprawie naruszone. Informacja udzielana stronie, w granicach wyznaczonych treścią art. 9 k.p.a. ma, jak podkreślał pełnomocnik skarżącego, być należyta i wyczerpująca. Ogólnie można, zatem przyjąć, że chodzi o informację pełną, co podkreśla, jak dalej argumentowała strona skarżąca, w swoim orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny. W przedmiotowej sprawie, te fundamentalne zasady naruszono i nie zapewniono tym samym skarżącemu przysługujących uprawnień, między innymi, dlatego że M. T. nie został poinformowany o wszczęciu postępowania w jego sprawie. Skarżący nie otrzymywał żadnych informacji o przebiegu postępowania w sprawie, nie zapewniono mu także należytego uczestnictwa w toczącym się postępowaniu. Decyzja utrzymana zaskarżonym wyrokiem, w ocenie skarżącego, jest niesłuszna również w części odmawiającej mu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane w latach poprzednich urlopy wypoczynkowe, który zgodnie z przepisem art. 114 ust. 3 ustawy o Policji ewidentnie mu przysługuje. Skarżący, jak wywodził dalej jego pełnomocnik, w sposób niebudzący wątpliwości wykazał, że urlopów wypoczynkowych nie wykorzystywał w pełni w latach 2003 - 2006 (96 dni). Powołany zaś przepis wyraźnie wskazuje, że policjant zwolniony ze służby z uwagi na zapadły względem niego wyrok skazujący ekwiwalent pieniężny za urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe niewykorzystane w latach poprzednich otrzymuje. Ponadto, twierdzenia organu jakoby rekompensata za przepracowane godziny nadliczbowe skarżącemu nie przysługiwała pozostaje w ocenie skarżącego w sprzeczności z przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę tylko enumeratywnie wymienione przesłanki nieważności postępowania wymienione w § 2 tego przepisu, które w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie występują. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie, skarżący M. T. został zwolniony, rozkazem Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...], ze służby w Policji z dniem [...] maja 2006 r. Podstawą zwolnienia skarżącego był art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zgodnie, z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne i ścigane z oskarżenia publicznego. Jest to obligatoryjna podstawa do zwolnienia z odbywanej służby. Na tle zwolnień policjantów z odbywanej służby, nie tylko na tej podstawie, kwestią do rozstrzygnięcia pozostaje kwestia przysługujących im w konkretnych przypadkach świadczeń. Zgodnie z art. 114 ust. 1 ustawy o Policji, policjant zwolniony ze służby otrzymuje z zastrzeżeniem ust. 2 - 4 : 1) odprawę, 2) ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3, 3) zwrot kosztów przejazdu policjanta i członków jego rodziny oraz przewozu urządzenia domowego do nowego miejsca zamieszkania w kraju, w zakresie i na zasadach obowiązujących przy przeniesieniach z urzędu. Zasadniczą kwestią rozpatrywaną w sprawie skarżącego było, w jego ocenie niesłuszne, nieprzyznanie mu świadczeń wymienionych w tym przepisie, jak też nieuwzględnienie i nieodniesienie się przez organy do wniosku o ich wypłatę, w ramach tej podstawy prawnej, w szczególności ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Wywód Sądu I instancji, odnoszący się do uznania, że policjantowi zwolnionemu ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 4 ustawy świadczenia wyszczególnione w art. 114 ust. 1 nie przysługują nie miał w gruncie rzeczy w sprawie skarżącego znaczenia. Nie zachodziła więc potrzeba odniesienia się do niego pod kątem merytorycznym, jak też ocena jego słuszności. Trzeba wskazać, że Komendant Miejski Policji w K. rozkazem personalnym z dnia [...] oprócz zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stwierdził, że nie przysługują mu uprawnienia do świadczeń pieniężnych określonych, w art. 114 ust. 1 ustawy o Policji, a także na podstawie § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg stwierdził brak uprawnienia skarżącego do nagrody rocznej za 2005 i 2006 rok. Decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu złożonym od tego rozstrzygnięcia skarżący kwestionował tylko kwestię nieprzyznania mu przez organy nagrody rocznej za rok 2005 i 2006. W związku z tym, organ odwoławczy rozkazem personalnym z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części w zakresie odmowy przyznania nagrody rocznej za 2006 r. i przyznał nagrodę roczną za 2005 r. w wysokości jednomiesięcznego uposażania. W pozostałym zakresie kwestionowane rozstrzygnięcie utrzymał w mocy i nie badał go pod kątem nie przyznania M. T. świadczeń z art. 114 ust. 1 ustawy o Policji. W świetle tych okoliczności, nietrafny był zarzut skarżącego z punktu pierwszego - podpunktu drugiego i trzeciego złożonej skargi kasacyjnej. Wskazać, bowiem trzeba, że wniosek, na który powołuje się skarżący w przedmiocie żądania wypłacenia mu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop został złożony już po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy w tym przedmiocie. Pismem z dnia 7 lipca 2006 r. organ poinformował skarżącego, że kwestia żądań skarżącego w zakresie przyznania mu świadczeń z art. 114 ust. 1 została rozstrzygnięta rozkazem personalnym z dnia [...] Sprawy zaś związane z ekwiwalentem, jak też innymi świadczeniami z tego przepisu nie były w ogóle kwestionowane przez skarżącego w złożonym odwołaniu. Odwołanie, ze swojej istoty, nie wymaga zbyt szczegółowego uzasadnienia żądań podnoszących w nim przez odwołującego się, ale nie oznacza to tym samym, że z treści złożonego środka zaskarżenia nie powinno wynikać, co jest przez niego kwestionowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Brak jakiegokolwiek zarzutu, co do któregokolwiek z punktów władczego rozstrzygnięcia organu powoduje, że organ odwoławczy nie ma podstaw działać za stronę i zmieniać go na korzyść odwołującego, bo nie ma przekonania z jakiej części aktu strona jest niezadowolona. Podmiot żądający weryfikacji aktu prawnego powinien w złożonym odwołaniu, chociaż w minimalny sposób wykazać swoje niezadowolenie z podjętego określonej treści rozstrzygnięcia, wskazując również jego zakres. Nieodniesienie się przez skarżącego, w złożonym odwołaniu, w ogóle do kwestii niezadowolenia z faktu nieprzyznania mu świadczeń z art. 114 ust. 1 ustawy o Policji nie dawało podstaw po stronie organu wyższej instancji do jego weryfikacji pod tym kątem. Niesłuszny również okazał się zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia przez Sąd I instancji § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia, policjantowi pełniącemu służbę przez okres pełnego roku kalendarzowego przysługuje nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Stosownie zaś do § 4, nagrodę roczną obniża się o 20 % - 50 % kwoty obliczonej w sposób określony w jego § 1 w przypadku między innymi popełnienie przez policjanta przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, stwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądu. Przepis § 5 i § 6 rozporządzenia wymienia enumeratywnie przypadki, w których nagroda roczna nie przysługuje lub jest obniżana. W rozpoznawanej sprawie skarżący otrzymał nagrodę roczną za 2005 r. w wysokości jednomiesięcznego uposażenia, natomiast nie przyznano mu nagrody za rok 2006 r. Jak wynika z akt sprawy, Sąd Okręgowy w K. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] maja 2006 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] października 2005 r. skazującego skarżącego za popełnienie przestępstw z art. 270 § 1 k.k. Czyny, które stanowiły przedmiot postępowania karnego zostały popełnione przez skarżącego w maju 1997 r. oraz w grudniu 2003 r. Za te lata skarżący M. T. otrzymał nagrody roczne, ponieważ fakt popełnienia przez niego czynów zabronionych ujawniono dopiero w maju 2005 r. Sąd I instancji prawidłowo zatem przyjął, iż w sprawie skarżącego w takich okolicznościach zastosowanie mieć powinien przepis § 6 przedmiotowego rozporządzenia, zgodnie z którym nagroda roczna nie przysługuje za rok kalendarzowy, w którym postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem o skazaniu. Z tych względów skarżącemu przysługiwała nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia tylko za rok 2005, zaś za rok 2006, w którym zakończono postępowanie karne wobec skarżącego prawomocnym wyrokiem skazującym stosownie do właściwych przepisów powołanych powyżej nagroda nie mogła być przyznana. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów postępowania to dotyczą one przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i nie są związane z zarzutami naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 ust. 1 lit c P.p.s.a. Trudno za tak postawiony zarzut uznać powołanie się w skardze kasacyjnej na art. 145 § 1 P.p.s.a., albowiem zawiera on różne podstawy uchylenia decyzji przez sąd administracyjny i nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego domniemywać ze względu na którą z tych podstaw, zdaniem autora skargi kasacyjnej, sąd powinien decyzję uchylić. Ponadto, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się już pogląd, że naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa skargi kasacyjnej powinno dotyczyć postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd nie stosuje przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ocenia jedynie w kontekście art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. czy organy administracji nie dopuściły się naruszenia tych przepisów, które winno powodować ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji. Z tych względów również zarzut naruszenia przez Sąd przepisów postępowania uznać należało za nieusprawiedliwiony. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.