I OSK 947/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch Sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 21 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 745/10 w sprawie ze skargi Z.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 9 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 745/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza Miasta Czarnkowa z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]. Decyzjami tymi odmówiono Z. P. przyznania pomocy w formie zasiłku celowego, o którą wystąpił wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r., w związku z koniecznością zakupu leków. Organy ustaliły, że Z. P. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie pracuje ze względu na stan zdrowia (II grupa inwalidzka), jego dochód wynosi 718,39 zł, na który składają się renta inwalidzka – 616,72 i dopłata do czynszu 101,67 zł i przewyższa kryterium dochodowe – 477 zł – o 241,39 zł, zaś wydatki na leki wyniosły w kwietniu 2010 r. – 22,01 zł, a w maju – 26,71 zł. W takiej sytuacji organy uznały, iż jakkolwiek zakup leków jest niezbędną potrzebą życiową, jednak Z. P. jest w stanie ponieść koszt zakupu z posiadanych przez siebie środków. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd podkreślił, iż działając w ramach uznania administracyjnego organy nie przekroczyły jego granic, gdyż w stwierdzonym stanie sprawy odmowa udzielenia zasiłku celowego ze względu na przekroczenie kryterium dochodowego, mimo iż zakup leków mieści się w kategorii niezbędnej potrzeby życiowej nie narusza prawa. Reprezentowany przez radcę prawnego, ustanowionego z urzędu, Z. P. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu i zarzucając: – naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z jej art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 polegające na przyjęciu, że rozstrzygniecie organu I instancji o braku podstaw do przyznania specjalnego zasiłku celowego (art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej) nie wymagało zachowania formy decyzji administracyjnej i mogło być zawarte w tzw. dodatkowych wyjaśnieniach tego organu z dnia 1 czerwca 2010 r., a w konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie miało obowiązku uchylenia decyzji organu I instancji celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku celowego w sytuacji gdy powyższe uchybienia pozbawiły stronę możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia organu I instancji w sprawie specjalnego zasiłku celowego i z tej przyczyny uzasadniały konieczność uchylenia wydanych w sprawie decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, nie można bowiem Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu zarzucić naruszenia przepisów postępowania, wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej. Przedmiotem sprawy rozstrzyganej zarówno przez organy, jak i Wojewódzki Sąd było przyznanie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ustawy z dnia 12 czerwca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), dalej "ustawa o pomocy", a nie w formie specjalnego zasiłku celowego, o którym stanowi art. 41 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Zarzuty zatem skargi kasacyjnej zmierzające do wykazania, że zarówno organ II instancji, jak i Sąd powinny dokonać oceny działania organu I instancji przez pryzmat tej drugiej formy pomocy jest nietrafne. Istotnie w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r., przesyłającym odwołanie Z. P. wraz z aktami sprawy, Burmistrz Miasta Czarnkowa posłużył się pojęciem specjalnego zasiłku celowego, jednak jest to kwestia bez znaczenia w sprawie, albowiem decyzja tego organu i poprzedzające ją ustalenia faktyczne dotyczyły zasiłku celowego na zakup leków. Wskazuje na to zarówno podstawa prawna decyzji, jak i jej uzasadnienie. Nie można postawić zarzutu naruszenia prawa polegającego na nieodniesieniu się do kwestii specjalnego zasiłku celowego w sytuacji gdy jej przedmiotem był zasiłek celowy. Organ odwoławczy ani Wojewódzki Sąd nie miały obowiązku odnoszenia się do sformułowania użytego przez organ I instancji w piśmie przekazującym odwołanie i tym samym zajmowania się formą pomocy, która nie była w istocie przedmiotem rozpoznania przez ten organ. Ocena dotyczyła rozstrzygnięcia zapadłego na podstawie art. 39 ustawy o pomocy, tj. zasiłku celowego i nie można jej zarzucić naruszenia prawa. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). O wynagrodzeniu adwokata ustanowionego z urzędu rozstrzygnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.