I OW 130/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Dyrektora Izby Celnej w B. P. o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt I OW 130/16 wskazującego Dyrektora Izby Celnej w B. P. jako organ właściwy w sprawie objętej wnioskami [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. oraz R. K. - [...] w L. o zapłatę wynagrodzenia za usunięcie z drogi pojazdów i ich przechowywanie postanawia: oddalić wniosek. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt I OW 130/16, wskazał Dyrektora Izby Celnej w B. P. jako organ właściwy w sprawie objętej wnioskami [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. oraz R. K. - [...] w L. o zapłatę wynagrodzenia za usunięcie z drogi pojazdów i ich przechowywanie. Pismem z dnia 15 grudnia 2016 r. (data nadania) Dyrektor Izby Celnej w B. P. złożył wniosek o wykładnię powyższego postanowienia. W ocenie wnioskodawcy budzi konieczność wykładni sposób rozpoznania przez Sąd wniosku o wypłatę kosztów holowania oraz przechowywania pojazdów za okres od dnia wydania dyspozycji usunięcia z drogi do dnia ich przekazania organowi celnemu, a więc za okres kiedy pozostawały w dyspozycji Starosty L. Zdaniem organu, w szczególności nasuwa się wątpliwość, czy obowiązek rozpatrzenia wniosków o zapłatę kosztów przechowania należy odnosić jedynie do okresu od zajęcia pojazdu (tj. dnia jego fizycznego przejęcia na parking organu celnego) czy też za cały okres, tym bardziej, że art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm., dalej: Prawo o ruchu drogowym) wskazuje na starostę jako organ wydający decyzję o zapłacie kosztów za okres od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do zakończenia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z treścią art. 158 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej jako "p.p.s.a."), sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Niedopuszczalne jest również w ramach instytucji określonej w art. 158 p.p.s.a. domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia orzeczenia, skoro postępowanie w sprawie zostało już zakończone. Wykładnia orzeczenia nie może bowiem prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy ani też nie może formułować dodatkowych motywów rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie przez stronę dokonania wykładni wyroku, stanowiącej w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu. (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt II OW 67/13 [za:] B.Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni postanowienia z dnia 17 marca 2016 r. Zarówno sentencja kwestionowanego postanowienia, jak i jego uzasadnienie, są sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał właściwy do rozpoznania sprawy organ (nie wskazując sposobu rozstrzygnięcia) a sprawa została określona wnioskami [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. oraz R. K. - [...] w L. w zakresie wskazanym przez Dyrektora Izby Celnej w B. P. we wniosku (żądaniu) z dnia 8 czerwca 2016 r. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Zatem domaganie się wykładni uzasadnienia postanowienia w trybie art. 158 p.p.s.a., w takim zakresie jak we wniosku, jest nieusprawiedliwione. Wniosek organu o wykładnię wykracza znacznie poza przewidzianą w art. 158 p.p.s.a. wykładnię orzeczenia i stanowi niedopuszczalną polemikę ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w prawomocnym postanowieniu. Wnioskodawca, stawiając szereg zarzutów w odniesieniu do uzasadnienia postanowienia, zdaje się bowiem zmierzać do nowej interpretacji rozstrzygnięcia oraz argumentów podanych w uzasadnieniu postanowienia w kontekście własnego stanowiska. Na marginesie należy wskazać, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd odniósł się wprost do kwestii poruszanych we wniosku w takim zakresie rozwinięcia, w jakim w jego ocenie należało je wskazać jako podstawa rozstrzygnięcia. Można w tym miejscu przytoczyć chociażby poniższe fragmenty uzasadnienia przedmiotowego postanowienia: "Należy zatem przyjąć, że w takiej sytuacji organ celny zobowiązany jest także do uregulowania wszystkich innych kwestii związanych z takim pojazdem, w tym spraw dotyczących zajęcia czy likwidacji pojazdu, a tym samym także do rozstrzygnięcia spraw związanych z żądaniem zapłaty wynagrodzenia za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie.", "[...] zastosowanie w sprawie art. 130a ust. 10b Prawa o ruchu drogowym powoduje wyłączenie stosowania art. 130a ust. 10h powołanej ustawy.". Dlatego, na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 oraz w związku z art. 193 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek.