I OW 26/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski, Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska, Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Wójta Gminy [...] o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Wójtem Gminy [...] a Burmistrzem Miasta [...] w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku J.B. o skierowanie do domu pomocy społecznej postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Wójt Gminy [...] wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość pomiędzy nim a Burmistrzem Miasta [...], poprzez wskazanie organu właściwego do wydania decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej. W uzasadnieniu wniosku podał, że pismem z [...] stycznia 2016 r. J. B. wystąpiła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. o skierowanie jej do domu pomocy społecznej. Prośbę swą motywowała złą sytuacją życiową, wieloletnią chorobą oraz znacznym pogorszeniem stanu zdrowia w ostatnim czasie, skutkiem czego był jej pobyt w Szpitalu Powiatowym w S. w okresie od [...] do [...] października 2015 r. Wnioskodawczyni nadmieniła, że wraz z ciężko chorym synem mieszka w S. w bardzo złych warunkach. Powyższy wniosek Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w S. przekazał do rozpoznania Gminnemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w M. ze wskazaniem, że J. B. ze względów zdrowotnych mieszka u córki A. S. na terenie gminy [...]. Wobec powyższego w dniu [...] stycznia 2016 r. pracownik socjalny Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. udał się pod adres [...] w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, jednak J. B. pod wskazanym adresem nie zastał. Z rozmowy przeprowadzonej z A. S. wynika, że wnioskodawczyni od około miesiąca jest u swojej siostry w R., gdzie także nie przebywa z zamiarem stałego pobytu. A. S. podała również, że mama mieszkała u niej jedynie czasowo w okresie listopad-grudzień 2015 r. po pobycie w szpitalu, kiedy to jej stan zdrowia nie był na tyle dobry, aby mogła przebywać sama w mieszkaniu w S. W ocenie organu z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, iż to w S. ześrodkowanie jest centrum aktywności życiowej wnioskodawczyni. Tam bowiem toczą się sprawy związane z jej z życiem osobistym, zdrowotnym i społecznym. Świadczenie emerytalno-rentowe J. B. przekazywane jest przez ZUS Oddział w [...], w S. złożyła wniosek o przyznanie świadczenia z opieki społecznej, przebywała na leczeniu szpitalnym i uiszcza opłaty związane z gospodarowaniem odpadami, czy za wodę. Dodatkowo w dniu [...] lutego 2016 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] wpłynęło oświadczenie J. B., w którym wskazała, że jej stałym miejscem zamieszkania jest S., ul. [...]oraz że nigdy jej wolą nie było przeniesienie się na stałe do córki, u której przebywała jedynie tymczasowo. Organ podał, przywołując art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.) w zw. z art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.), że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Skoro zatem w sprawie ustalono, że miejscem takim w przypadku J.B. jest S., gdzie jest zameldowana i wyraża wolę co do dalszego tam pobytu, to wniosek Wójta Gminy [...] złożony w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Miasta [...] wskazał, że w związku ze zmianą sytuacji osobistej i rodzinnej J. B., która od [...] lutego 2016 r. nie mieszka już u córki w [...], a zamieszkuje w S. przy ul. [...], Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w S., w sytuacji podtrzymania przez zainteresowaną wniosku złożonego w niniejszej sprawie, skieruje ją do domu pomocy społecznej. Wobec powyższego, w ocenie Burmistrza Miasta S., odpadła przyczyna do rozstrzygnięcia złożonego w niniejszej sprawie wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Może to czynić w odniesieniu do załatwienia konkretnej sprawy, w której dwa organy uznają się jednocześnie za właściwe (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uznaje się za właściwy w sprawie (spór negatywny), i pod warunkiem, że jest to sprawa z zakresu administracji publicznej, w której jeden z pozostających w sporze organów jest właściwy. Zgodnie z kolei z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przepis ten, na mocy art. 64 § 3 P.p.s.a., ma odpowiednie zastosowanie do postępowania wszczętego wnioskiem (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OW 132/13, z 16 grudnia 2010 r. sygn. akt I OW 168/10 oraz z 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OW 26/10; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaistniały między Wójtem Gminy [...] a Burmistrzem Miasta [...] spór o właściwość w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku o skierowanie do domu pomocy społecznej, przestał być aktualny. Z odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie niniejszego sporu wynika bowiem, że Burmistrz Miasta [...] uznał swoją właściwość w sprawie, co powinno prowadzić do wydania stosownej decyzji przez ten organ, w przypadku podtrzymania przez J. B. przedmiotowego wniosku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 15 § 2 w zw. z art. 64 § 3 i art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.