I OW 45/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Włodzimierz Ryms (sprawozdawca), Sędziowie NSA: Jan Kacprzak, Maria Rzążewska, po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej pisma M. B. z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie ze skargi M. B. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego sygn. akt IV SA/Gl 607/06 postanawia: odmówić wyznaczenie innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania pisma M. B. z dnia 21 lutego 2008 r. Skarżący M. B. w piśmie z dnia 21 lutego 2008 r. wystąpił z żądaniem wyłączenia wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w tej sprawie, które zostało przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem wyznaczenia innego sądu do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo skarżącego z dnia 21 lutego 2008 r., w którym skarżący wnosi o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach nie jest wnioskiem o wyłączenie sędziów, o którym mowa w art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi) wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy wątpliwości co do bezstronności sędziego są uzasadnione. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 17 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę. Od tego postanowienia skarżący wniósł samodzielnie sporządzoną skargę kasacyjną, która została odrzucona postanowieniem z dnia 2 lipca 2007 r. Skarżący wniósł osobiście sporządzone zażalenie na postanowienie z dnia 2 lipca 2007 r. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2007 r. WSA w Gliwicach odrzucił zażalenie. Oznacza to, że postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w tej sprawie zostało zakończone. Wniosek o wyłączenie sędziego (sędziów), wnosi się w toku postępowania, ma on bowiem zagwarantować stronie rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Skoro zaś sprawa została już rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, to żądanie skarżącego zawarte w piśmie z 21 lutego 2008 r. nie ma na celu zapewnienia rozpoznania sprawy przez bezstronny sąd. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pismo skarżącego z dnia 21 lutego 2008 r. nie jest wnioskiem o wyłączenie sędziów, o którym mowa w art. 19 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc nie wymaga rozpoznania. Oznacza to, że skoro żądanie skarżącego zawarte w piśmie z dnia 21 lutego 2008 r. nie jest wnioskiem o wyłączenie sędziów w rozumieniu art. 19 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie wymaga rozpoznania, to z uwagi na brak wniosku o wyłączenie sędziego (sędziów), nie ma podstaw do wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania takiego żądania, na podstawie art. 22 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.