I OW 77/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. NSA Wiesław Morys Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Burmistrz W. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem W. a Wójtem Gminy S. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku A. W. o przyznanie pomocy w formie zasiłku okresowego, zasiłku celowego na opał oraz zasiłku celowego na zakup żywności z programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" postanawia: wskazać Wójta Gminy S. jako organ właściwy do rozpoznania wniosku. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. Dyrektor Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. działając z upoważnienia Burmistrza W. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem W. a Wójtem Gminy S. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia sprawy wniosku A. W. o przyznanie pomocy w formie zasiłku okresowego, zasiłku celowego na opał oraz zasiłku celowego na zakup żywności z programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Wnioskodawca wskazał, że Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. działając w oparciu o art. 65 § 1 k.p.a. zawiadomieniem z [...] lutego 2012 r. nr [...] przekazał do rozpoznania według właściwości Miejsko-Gminnemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w W. wniosek A. W. o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej wskazując, że A. W. aktualnie zamieszkuje na stancji w W. przy ul. [...]. Organ ten wskazał, że o przyznaniu świadczenia z pomocy społecznej powinien orzekać organ miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o dane świadczenie, a więc właściwym jest Burmistrz W. bowiem wnioskodawczyni zamieszkuje aktualnie w mieście W. Dyrektor Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. nie zgodził się z takim stanowiskiem Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. przedstawionym w uzasadnieniu zawiadomienia z dnia [...] lutego 2012 r. i wystąpił z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. Organ ten wskazał, że A. W. mieszka na stałe we W. [...],[...] S., a w W. przy ul. [...] przebywa jedynie czasowo. W dniu [...] lutego 2012 r. A. W. oświadczyła, że w W. nie przebywa z zamiarem stałego pobytu, jest tylko ze względu na leczenie i kontynuację kontaktów i wsparcie psychiczne z Ośrodkiem, w którym była leczona, oświadczyła również, że zamierza powrócić do stałego miejsca zamieszkania. W odpowiedzi na wniosek Wójt Gminy S. poinformował o dokonanych przez siebie ustaleniach co do miejsca zamieszkania A. W. Z oświadczenia U N z dnia [...] maja 2012 r. wynika, że A. W. ostatnio zamieszkiwała we W. pod nr [...], jednak lokal ten przynależący do zasobów gminnych, administrowany przez CTBS przekazany został do użytkowania innej rodzinie. A. W. przez krótki okres była zameldowana we W. [...] w mieszkaniu krewnego K. G. Z ww. adresu została wymeldowana (od 2010 r.) i zameldowana ma pobyt tymczasowy w ośrodku "[...]" [...] W. Mieszkanie we W. [...] jest obecnie opuszczone i może już należeć do innej osoby. A. W. oczekuje na przydział lokalu socjalnego i nie ma uprawnień do jakiegokolwiek lokalu na terenie Gminy S. Wójt Gminy S. wskazał, że zgodnie z treścią art. 101 ustawy o pomocy społecznej w zw. z art. 25 Kodeksu cywilnego, właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie, przy czym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Skoro zatem A. W. została wymeldowana z lokalu we W. [...], również lokal w którym ostatnio zamieszkiwała we W. [...] został przekazany do użytku kolejnej rodzinie, twierdzenie o zamiarze powrotu do stałego miejsca zamieszkania we W. [...] nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. A. W. nie mając w ogóle miejsca zamieszkania w Gminie S., nie ma bowiem gdzie wrócić, również czas oczekiwania na lokal socjalny jest długi. Nie jest zatem realne i nie odpowiada stanowi faktycznemu twierdzenie o powrocie do stałego miejsca zamieszkania. W piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. Dyrektor Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. poinformował, że A. W. przebywała w Szpitalu [...] w W. od [...] lutego do [...] marca 2012 r. A. W. przebywała na terapii w Ośrodku Rehabilitacji [...] w R., a po odbytej terapii uczestniczyła w programie reintegracji zawodowej. Została zameldowana w tym ośrodku na czas określony do [...] lipca 2012 r., jednak wymeldowała się z pobytu czasowego z dniem [...] kwietnia 2012 r. i zameldowała się na pobyt czasowy w W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 -zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga sprawy o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Spór zainicjowany wnioskiem złożonym w niniejszej sprawie ma charakter negatywnego sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem W., a Wójtem Gminy S., albowiem oba ww. organy uznają się za niewłaściwe miejscowo do rozpoznania wniosku A. W. o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej. Problematyka właściwości miejscowej organów udzielających świadczenia z pomocy społecznej uregulowana została w art. 101 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Stosownie do tych regulacji, właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie (ust. 1). W przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo gminą jest gmina ostatniego miejsca zameldowania na pobyt stały (ust. 2). Wobec takiego uregulowania zagadnienia właściwości organów w pierwszej kolejności należy ustalić, czy A. W., jako osoba ubiegająca się o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej, posiada miejsce zamieszkania, a jeżeli go nie posiada to, czy jest osobą bezdomną. W pierwszym przypadku o właściwości organu decydują wymogi określone w art. 25 k.c., a w drugim - warunki określone w art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 25 k.c. miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. O zamieszkiwaniu można mówić wówczas, gdy występujące okoliczności pozwalają przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosków, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem aktywności życiowej danej osoby fizycznej. W przypadku A. W. można wskazać taką miejscowość. Ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia z dnia [...] stycznia 2012 r. wynika, że A. W. posiada zameldowanie stałe [...] W. [...] S., natomiast na pobyt czasowy została zameldowana w Ośrodku Rehabilitacji [...] "[...]" [...] R. w okresie od [...] stycznia 2012 r. do [...] lipca 2012 r. Ze złożonego przez wnioskodawczynię pisma wynika, że przebywała czasowo na stancji pod adresem ul. [...] W. Z W. jednakże wyjechała z uwagi na zakończoną terapię i wymeldowała się w dniu [...] kwietnia 2012 r. ze wskazanego wyżej adresu czasowego zameldowania. Jej kontakt z W. nie miał charakteru trwałego. A. W. oświadczyła również we wniosku o przyznanie pomocy społecznej, że z W. wiąże swoją przyszłość i chce tam wrócić. Dodatkowo o tym, iż łączy swoją przyszłość z tą miejscowością świadczy fakt, że wystąpiła do Gminy S. (na terenie której znajduje się W.) o przyznanie lokalu socjalnego. Powyższe dowodzi, że A. W. nie przebywała w W. z zamiarem stałego pobytu, przebywała tam jedynie w celu odbycia terapii (leczenia). Skoro zatem jest zameldowana na pobyt stały we W. i na terenie Gminy S. ubiega się o przyznanie lokalu socjalnego należy przyjąć, że to w tej miejscowości, a nie w W. chce koncentrować swoją aktywność życiową. Wobec tego stwierdzić należy, że to Wójt Gminy S. jest właściwy do rozpatrzenia wniosku A. W. o przyznanie pomocy w formie zasiłku okresowego, zasiłku celowego na opał oraz zasiłku na zakup żywności z programu wieloletniego "Pomoc państw w zakresie dożywiania". Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie przepisów art. 4 i 15 § 1 pkt 4 oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji postanowienia.