I OZ 102/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1303/11 w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1303/11 po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] (pkt 1); stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu (pkt 2) oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego J.R. kwotę 657 (sześćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3). Z uzasadnienia powyższego rozstrzygnięcia wynika, że o zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej "P.p.s.a."). Postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego stało się przedmiotem zażalenia J.R. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniósł o jego uchylenie i przyznanie mu od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenia pełnomocnika procesowego), w wysokości 2.400 zł na podstawie § 6 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że zaskarżeniu do Sądu pierwszej instancji podlegała decyzja ustalająca opłatę adiacencką, a więc należność pieniężna, w rozumieniu § 6 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Odwołując się do treści art. 216 P.p.s.a. wskazał, że skoro przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, to stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Skoro w tej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 12, 951 złotych, to stosownie do § 6 pkt 5 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. wysokość należnego pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia wynosi 2.400 złotych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei, stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa w § 1 i 2, oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne (.art. 205 § 3 P.p.s.a.). Przepisami odrębnymi, które mają w tej sprawie zastosowanie są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit a cyt. rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna określono stawką obliczoną na podstawie § 6. Z kolei, zgodnie z § 6 pkt 5 tego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł, 2.400 zł. W związku z powyższym, skoro w rozpoznawanej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 12.950,40 zł., co potwierdza m.in. wysokości uiszczonego wpisu stosunkowego od skargi, to autor zażalenia trafnie wywiódł, że w tym przypadku wysokość wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego, które zalicza się do kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, powinna być ustalona w oparciu o § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oznacza, to że należne pełnomocnikowi skarżącego koszty zastępstwa wynoszą 2.400 zł. W konsekwencji, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji na niezbędne koszty postępowania, które podlegają zwrotowi na rzecz skarżącego składają się: 400 złotych z tytułu uiszczonego wpisu sądowego od skargi, 17 złotych z tytułu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 2.400 z tytułu wynagrodzenia według stawki minimalnej dla pełnomocnika skarżącego. W tej sytuacji, podniesione w zażaleniu zarzuty dotyczące naruszenia § 6 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, okazały się zasadne. Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł natomiast o kosztach postępowania zażaleniowego, albowiem przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny o zwrocie między stronami kosztów tego postępowania w przypadku uwzględnienia zażalenia. Nie ulega jednak wątpliwości, że koszty jakie wiązały się z wniesieniem niniejszego zażalenia były kosztami niezbędnymi dla celowego dochodzenia praw strony i jako takie podlegają zasądzeniu na podstawie art. 200 P.p.s.a. W konsekwencji również te koszty (zarówno wpis sądowy od zażalenia jak i koszty zastępstwa procesowego) powinny stać się przedmiotem ponownego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.