I OZ 1030/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 1134/08 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: oddalić zażalenie W dniu 21 października 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] września 2008 r., nr [...], w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Jednocześnie w skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/GI 1134/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji dopuszczalna jest wówczas, gdy brak takiego wstrzymania skutkowałby - w związku z jej wykonywaniem - niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowałby trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu żadna z tych przesłanek nie zaistniała. Skarżący wskazał jedynie, iż zaskarżona decyzja może wywołać dla niego szkodliwe skutki prawne, nie precyzując na czym miałaby polegać owa "szkodliwość". Nałożony na M. C. obowiązek dotyczy poddania się badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem w związku z nasuwającymi się zastrzeżeniami co do jego stanu zdrowia. Ponadto decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie skutkuje utratą uprawnień do prowadzenia pojazdów, a jedynie powoduje konieczności poddania się określonemu badaniu. Taki obowiązek został już przez M. C. zrealizowany, co skutkuje bezprzedmiotowością wniesionego przez niego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Na powyższe postanowienie M. C. złożył zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji lub wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia, skarżący podniósł, iż wykonanie decyzji SKO w Katowicach spowodowało dla niego liczne szkody, gdyż zostały naruszone jego prawa obywatelskie, prawa człowieka, dobra osobiste. Poniósł również szkody "w wymiarze materialnym", bowiem musiał zapłacić 300 zł tytułem przeprowadzonych badań oraz stracił 200 zł, gdyż przez cztery dni nie mógł pracować z uwagi na "bezsensowne badania, na które musiał dojeżdżać" oraz koszty zakupu dyktafonu. Nadto M. C. wskazał na straty niematerialne związane ze zgromadzeniem dokumentów, opracowaniem i złożeniem pism procesowych, co wymaga czasu, energii i opanowania nowej dla niego wiedzy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływana jako P.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powołanej normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku warunków zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie, czy strona powołała się na określone przesłanki oraz czy wskazana przez nią szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpią w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, ze wielkość szkody będzie znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza trafność stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawartego w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący nie wykazał bowiem, by wykonanie decyzji w przedmiocie skierowania go na badania lekarskie mogło spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Należy ponadto podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie skarżącego ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. Zatem w sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie Sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] września 2008 r. w przedmiocie skierowania M. C. na badania lekarskie. Z akt sprawy wynika zaś, iż skarżący poddał się wymaganym badaniom lekarskim. Powyższe potwierdzają dwa orzeczenia lekarskie z dnia 22 grudnia 2008 r. nr [...] i z dnia z 24 listopada 2008 r. nr [...], w których stwierdzono, iż brak jest przeciwwskazań do kierowania przez M. C. pojazdami kategorii B. Nie ulega więc wątpliwości, że decyzja, której wstrzymania domagał się skarżący, została przez niego wykonana. Wykonanie to nastąpiło przy tym przed rozpoznaniem wniosku przez Sąd I instancji. W tej sytuacji WSA w Gliwicach trafnie uznał, że omawiany wniosek był nie tylko niezasadny ale ponadto w dacie jego rozpoznania stał się bezprzedmiotowy. Dodać również trzeba, iż podnoszone przez skarżącego w zażaleniu okoliczności, że w celu wykonania zaskarżonej decyzji poniósł on określone wydatki i doznał "szkód moralnych", nie wypełniają przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody znacznych rozmiarów lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga także to, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, sąd nie bada zasadności samej skargi. Celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest bowiem ukształtowanie skutków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie i trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.