I OZ 1064/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 1135/14 o odmowie dokonania wykładni wyroku z dnia 21 stycznia 2015 r. po jego sprostowaniu w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sądu Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 1135/14 oddalił skargę M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Na skutek oczywistej omyłki w sentencji powołanego wyroku wpisano nieprawidłowy numer zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedmiotem skargi była decyzja organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012r. numer [...], a nie jak wskazano w orzeczeniu decyzja o numerze [...]. Wobec powyższego sąd postanowieniem z dnia 30 marca 2015 r. sprostował oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku z dnia 21 stycznia 2015 r. Powyższe orzeczenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] kwietnia 2015 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. M. D. zwrócił się o wykładnię wskazanego na wstępie wyroku po jego sprostowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zaskarżonym postanowieniem odmówił dokonania wykładni wyroku. Od tego postanowienia skarżący złożył zażalenie. Wniósł o uchylenie postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 194 § 1 pjt 5 p.p.s.a. polegające na przyjęciu, że po uprawomocnieniu się wyroku można postanowieniem sprostować oczywiste omyłki pisarskie, których w rzeczywistości nie można zakwalifikować jako omyłki pisarskie, bo doprowadziły do merytorycznej zmiany wyroku. W uzasadnieniu wskazał m.in., że sąd naruszył procedurę, gdyż pismo z [...].04.2015 r. zawierające dwa wnioski "o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 30 marca 2015 roku wydanego na posiedzeniu niejawnym oraz o doręczenie uzasadnienia, na które przysługuje zażalenie" rozstrzygnął dwoma postanowieniami (z 4 maja i 7 maja 2015 r.). Pierwszym postanowieniem sąd sporządził uzasadnienie i skarżący nie mógł go zaskarżyć, a drugim sąd odmówił dokonania wykładni wyroku, który wzruszył 30 marca 2015 r., po jego uprawomocnieniu się 17 marca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie może zostać uwzględnione. Stosownie do treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Jak trafnie zauważył sąd pierwszej instancji, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. niedopuszczalne jest w ramach instytucji określonej w art. 158 P.p.s.a. domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia orzeczenia, skoro postępowanie w sprawie zostało już zakończone. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (por. postanowienie NSA z dnia 19 marca 2014 r., Sygn. akt II OW 67/13, LEX nr 1447283). Wykładnia, której domaga się skarżący, nie mieści się zatem w zakresie wskazanym w tym przepisie. Sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej ze swej istoty nie wpływa bowiem na treść rozstrzygnięcia – nie ma zatem podstaw do tego, aby dodatkowo wyjaśniać motywy wyroku, skoro po sprostowaniu przez sąd omyłki w komparycji wyroku nie uległy one zmianie. Nadal wiążące jest uzasadnienie wydanego wyroku. Nie ma więc potrzeby dokonywania jego wykładni. Zasadnie zatem sąd odmówił dokonania wykładni wyroku. Odnosząc się do argumentacji podnoszonej w zażaleniu wskazać trzeba, że postanowieniem z 30 marca 2015 r., IV SA/Gl 1135/14 sąd sprostował oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku z dnia 21 stycznia 2015r. i postanowienia z dnia 16 lutego 2015r. sygn. akt IV SA/Gl 1135/14, w ten sposób, że w miejsce numeru zaskarżonej decyzji "[...]" wpisać numer "[...]". Skarżący, jak wynika z treści pisma z [...] stycznia 2013 r. (data prezentaty SKO), będącego skargą do sądu, wniósł skargę na decyzję [...]. O tej decyzji mówi też sąd w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku. W związku z tym sąd zasadnie, popełniając oczywistą omyłkę pisarską w komparycji wyroku poprzez błędne wpisanie jednej z cyfr, dokonał jej sprostowania. Nie może być również mowy o zmianie, wskutek wydania postanowienia o sprostowaniu omyłki, przedmiotu sprawy lub wpływu tego postanowienia na samo rozstrzygnięcie sądu, gdyż jak wskazano wyżej, z istoty instytucji sprostowania oczywistej omyłki wynika to, że sprostowanie nie ingeruje w treść rozstrzygnięcia. Ma za zadanie tylko naprawić błędy rachunkowe, redakcyjne czy pisarskie. Nie zmienia natomiast merytorycznie treści wyroku. Zmiany, o której mówi skarżący, nie można upatrywać w tym, że w obrocie istnieje decyzja o numerze [...] (a więc tym, który został omyłkowo wpisany przez sąd w rozpoznawanej sprawie). Sądowi z urzędu jest wiadome, że decyzja o takim numerze stała się przedmiotem osobnej sprawy rozstrzygniętej wyrokiem WSA w Gliwicach z 4 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 132/13. sprostowanie oczywistej omyłki nie oznacza zatem, że sąd w jakikolwiek sposób ingerował w treść zapadłego w innej sprawie rozstrzygnięcia. Odnośnie natomiast do naruszenia przez sąd procedury w związku z rozstrzygnięciem sprawy dwoma postanowieniami wskazać trzeba, że przedmiotem sprawy zainicjowanej rozpatrywanym obecnie zażaleniem jest prawidłowość sprostowania oczywistej omyłki przez sąd. NSA nie ma możliwości odnieść się do czynności doręczania odpisu prawomocnego postanowienia przez sąd. Wskazać jednak trzeba skarżącemu, że doręczenie to nie nastąpiło postanowieniem, a było czynnością faktyczną, a do przesyłki doręczono pismo przewodnie datowane na [...] maja 2014 r. Czynność ta nie podlega zaskarżeniu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.