I OZ 1103/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 373/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 10 lipca 2018 r., II SA/Ke 373/18, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] kwietnia 2018 r., znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności po przekazaniu akt sądowi jest możliwe tylko na wniosek i tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej jako: "p.p.s.a."). Tymi przesłankami są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, skarżący musi więc wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z czym wiąże się konieczność wskazania konkretnych okoliczności pozwalających na dokonanie oceny, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami. Złożony w niniejszej sprawie wniosek nie spełnia powyższych wymogów. Nie zawiera on bowiem żadnego uzasadnienia, co uniemożliwia jego merytoryczne rozpoznanie. Podkreślić należy, że brak jest podstaw, aby żądać od Sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (tak NSA w postanowieniu z 15 stycznia 2015 r., I OZ 1236/14, a także z 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł S. P., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podniósł, że prawo jazdy jest mu niezbędne do z uwagi na wykonywaną pracę. Bez możliwości poruszania się samochodem nie będzie w stanie wykonywać zleconych mu przez klientów czynności i straci możliwość zarobkowania oraz utrzymania rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają lub nie za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, a tym bardziej, tak jak w niniejszej sprawie, brak jakiegokolwiek uzasadnienia nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skarżący poza samym faktem złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (zawartym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) w żaden sposób jednak nie wskazał ani też nie udokumentował okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek skarżącego dotyczący wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony przez Sąd I instancji, bowiem nie wykazał on, aby zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym, uwzględniając okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy Sąd I instancji zasadnie uznał, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do argumentacji przedstawionej w zażaleniu należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w ramach postępowania zażaleniowego ocenia legalność działania Sądu I instancji w związku z wydanym postanowieniem. Nie rozpatruje natomiast powtórnie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Nie sposób w związku z tym podważyć zaskarżonego postanowienia z tego powodu, że Sąd I instancji nie uwzględnił w nim okoliczności, które strona przedstawia dopiero na etapie postępowania zażaleniowego (por. postanowienie NSA z 27 lipca 2005 r., II FZ 450/05). Na marginesie warto jednak zaznaczyć, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żalący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody – nie wykazał przekonywująco, że posiadanie prawa jazdy jest warunkiem koniecznym wykonywania przez niego pracy. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.