I OZ 1126/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt III SO/Łd 12/14 w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z wniosku T. G. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta T. za nieprzekazanie skargi postanawia: oddalić zażalenie T. G., wraz ze złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnioskiem o wymierzenie Burmistrzowi Miasta T. grzywny z tytułu nieprzekazania skargi, wniósł o przyznanie prawa pomocy. Ze złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynikało, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jest współwłaścicielem (1/2) domu z [...] r. o powierzchni [...] m2, w którym zamieszkuje z rodzicami. Ponadto wnioskodawca jest właścicielem użytków rolnych o powierzchni [...] ha ([...] ha przeliczeniowego). Dochód skarżącego stanowi wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę, które wyniosło średnio w okresie ostatnich trzech miesięcy [...] zł brutto ([...] zł netto). Wnioskodawca nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, nie uzyskuje także żadnych dodatkowych źródeł dochodu. Skarżący wskazał ponadto, że ciąży na nim obowiązek alimentacyjny wobec dwóch córek w wysokości [...]zł miesięcznie. W świetle powyższego Sąd Wojewódzki – powołując się na treść art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a."– postanowieniem z dnia 16 września 2014 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 50 zł i oddalił wniosek w pozostałym zakresie. W ocenie Sądu Wojewódzkiego skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie uiścić części kosztów sądowych bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania. Osiągany przez niego dochód uzasadniał twierdzenie, że jest w stanie ponieść część kosztów wymaganych w postępowaniu sądowym w kwocie 50 zł. Przemawiały za tym – zdaniem Sądu Wojewódzkiego – okoliczności związane z prowadzeniem przez niego samodzielnego gospodarstwa domowego posiadanymi nieruchomościami, uzyskiwanym dochodem oraz zobowiązaniami alimentacyjnymi względem dwóch córek. Analiza wskazanej powyżej sytuacji materialnej i osobistej skarżącego uzasadniała twierdzenie, że uiszczenie ww. kwoty nie będzie stanowiło zbytniego obciążenia dla jego aktualnej sytuacji finansowej. T. G. w złożonym zażaleniu, zaskarżając powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i wnosząc o jego uchylenie, zakwestionował jego prawidłowość. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl natomiast § 3 cytowanego artykułu, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Według art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.- przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści tego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący nie wykazał, aby jego sytuacja majątkowa uzasadniała wydanie odmiennego, niż zaskarżone postanowienia. Analiza informacji zawartych w przedłożonym formularzu prowadzi do wniosku, że skarżący jest w stanie ponieść koszty postępowania sądowego w kwocie 50 zł. W świetle powyższego Sąd I instancji zasadnie uznał, iż skarżący nie wykazał w dostateczny sposób, że spełnia przesłanki uzasadniające przyznanie mu prawa pomocy w wyższym niż przyznany zakresie. Należy podkreślić, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Należy w związku z tym uznać, że dokonywana przez Sąd ocena w tym zakresie musi być drobiazgowa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił zażalenie oddalić.