I OZ 1143/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 198/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie 2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem odmówił wstrzymania wykonania sprecyzowanego w sentencji postanowienia Komendanta Głównego Policji. W jego uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż pismem z dnia [...] grudnia 2016r. K. J. wniósł skargę, wraz z którą złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu meriti zaskarżone rozstrzygnięcie nie stanowi aktu podlegającego wykonaniu, nie wywołuje żadnych skutków materialnych, bowiem nie wiąże się z obowiązkiem działania, zaniechania czy też znoszenia zachowania innych podmiotów i nie dotyka bezpośrednio sfery prawnej strony skarżącej. Jedyny skutek, jaki postanowienie to wywołuje, to skutek procesowy w postaci uchylenia postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2016 r. o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Brak jest podstaw do uznania, by wykonanie zaskarżonego postanowienia stwarzało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie od powyższego postanowienia wywiódł skarżący zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., poprzez błędną wykładnię. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie z ostrożności procesowej, w razie braku możliwości wydania orzeczenia merytorycznego, o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Obie przesłanki wstrzymania wykonania danego aktu lub czynności wymagają konkretyzacji na gruncie realiów każdej sprawy. Posługują się bowiem zwrotami niedookreślonymi prawnie, stąd konieczne jest ich zindywidualizowanie poprzez odniesienie do danego stanu faktycznego. W uproszczeniu można stwierdzić, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody wymusza konieczność rozważenia, czy wielkość szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego byłaby wyższa niż zwykłe skutki spowodowane wykonaniem aktu tego rodzaju, czy jej rozmiar jest dla strony nadmiernie duży. Również kolejna przesłanka – wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków - musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki danego aktu administracyjnego i wymaga oceny charakteru i zakresu jego oddziaływania oraz sposobu i możliwości usunięcia efektów jego realizacji. Na tle orzecznictwa sądowego ukształtował się pogląd, że powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez tenże sąd zostałby wzruszony w wyniku uwzględnienia skargi. Jednakowoż przede wszystkim akcentuje się, że omawiana instytucja ma zastosowanie do aktów podlegających wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 122). Zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania w kontekście unormowania zawartego w cytowanym przepisie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Głównego Policji uchylające postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści. Postanowienie to, jak prawidłowo uznał Sąd I instancji, nie kreuje żadnych obowiązków ani też nie przyznaje skarżącemu żadnych uprawnień. Co prawda kształtuje jego sytuację prawną, lecz nie w aspekcie wykonalności rozumianej na gruncie przywołanego przepisu. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku i udzielenia stronie tzw. ochrony tymczasowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykonanie zaskarżonego postanowienia nie grozi powstaniem nieodwracalnych skutków ani wyrządzeniem znacznej szkody. Chodzi tutaj o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to wszak miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (p. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. CBOSA). Postanowienie, jakie zapadło w niniejszym postępowaniu, nie wypełnia tych kryteriów. Nadto jest dla skarżącego obiektywnie korzystne. Mając powyższe na uwadze, skoro postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, a tym bardziej postanowienie uchylające takie rozstrzygnięcie, nie ma przymiotu wykonalności, nie wywołuje żadnych skutków materialnych, nie wiąże się z obowiązkiem działania, zaniechania czy też znoszenia zachowania innych podmiotów i nie dotyka bezpośrednio sfery prawnej strony skarżącej, nie wywołuje skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., wniosek w tym przedmiocie nie podlegał uwzględnieniu. Zatem zażalenie nie mogło odnieść skutku i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., je oddalił. ----------------------- 2