I OZ 1150/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 20716 w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z 18 kwietnia 2016 r., II SA/Bd 207/16, odrzucił skargę G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez Sąd. Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego siedmiodniowego terminu do opłacenia wpisu sądowego od skargi jest doręczenie wezwania do jego uiszczenia adresatowi, które w niniejszej sprawie uznać należało za dokonane 7 kwietnia 2016 r. Podkreślono, że Sąd dokonuje doręczeń pism kierowanych do stron w sposób opisany w art. 65 i nast. p.p.s.a. W przypadku niemożności doręczenia stronie pisma sądowego, stosuje się doręczenie o charakterze zastępczym polegające na pozostawieniu pisma w placówce pocztowej przy jednoczesnym dwukrotnym zawiadomieniu strony o możliwości odebrania przesyłki w urzędzie pocztowym w terminie 7 dni od otrzymania takiego zawiadomienia. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem siedmiu dni od powtórnego awizowania przesyłki. W niniejszej sprawie konsekwencją zwrotu do Sądu przesyłki zawierającej zarządzenie o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego było uznanie, że zarządzenie to zostało doręczone stronie w trybie doręczenia zastępczego z upływem 7-go dnia od daty drugiego awizowania przesyłki, tj. w dniu 7 kwietnia 2016 r. W konsekwencji Sąd uznał, że termin do uiszczenia wpisu sądowego, liczony od 7 kwietnia 2016 r., upłynął 14 kwietnia 2016 r. Jak wynika z akt sądowych wpis nie został uiszczony ww. terminie ani do dnia wydania przedmiotowego postanowienia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył G. S., zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych złożonej skargi zostało mu przesłane przy pomocy operatora InPost i nie zostało mu skutecznie doręczone wbrew twierdzeniom zawartym w postanowieniu Sądu z 18 kwietnia 2016 r. Wskazał, że być może nie był obecny w domu podczas próby doręczenia pisma zawierającego wezwanie, ale w jego skrzynce pocztowej nie było awiza (ani pierwszego, ani drugiego) o pozostawieniu pisma do odbioru w placówce pocztowej. Jego zdaniem problem w niedoręczeniu mu wezwaniu do uiszczenia wpisu spowodowany był niesolidnością operatora pocztowego InPost, albowiem "okoliczność, problemów z doręczaniem przesyłek przez tego operatora z którego usług korzysta Wymiar Sprawiedliwości są powszechnie znane, są przedmiotem debat społecznych i medialnych." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku braku opłaty przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zażalenie, skarga, skarga kasacyjna oraz skarga o wznowienie postępowania, od których mimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Przy zastosowaniu powołanego przepisu zasadnicze znaczenie ma okoliczność upływu terminu wyznaczonego dla strony do uiszczenia wpisu. Termin ten biegnie od momentu doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu adresatowi, zgodnie z regułami doręczeń przesyłek w postępowaniu administracyjnym określonymi w Rozdziale IV p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi została doręczona w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 73 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Od daty na zawiadomieniu należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma. Fikcja ta polega na przyjęciu za udowodniony fakt, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe. W niniejszej sprawie Sąd I instancji zasadnie odrzucił wniesioną w tej sprawie skargę jako nieopłaconą, albowiem mimo wezwania skarżący nie uiścił, w zakreślonym terminie, wymaganej opłaty od skargi. Korespondencja skierowana do skarżącego została awizowana po raz pierwszy 24 marca 2016 r. i powtórnie 1 kwietnia 2016 r. Z potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej "POK InPost [...] B. ul. S. [...] ". W dniu 11 kwietnia 2016 r. stwierdzono, że przesyłka nie została podjęta i nastąpił jej zwrot do nadawcy. Podkreślić należy, że wprawdzie w zażaleniu skarżący podniósł, że jego zdaniem doręczenie spornej korespondencji zostało dokonane wadliwie, jednakże okoliczność ta nie została przez niego uprawdopodobniona. Powoływanie się na niesolidność operatora pocztowego InPost i okoliczność, że problemy z doręczaniem przesyłek przez tego operatora są powszechnie znane nie powoduje powstania wątpliwości co tego, że w tej konkretnej sprawie doręczenie nie miało miejsca. Twierdzenie skarżącego, jakoby nie otrzymał on wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, nie znajduje potwierdzenia w aktach sądowych ani nie zostało poparte żadnym dowodem, w szczególności skarżący nie wykazał, aby z uwagi na stwierdzoną nieprawidłowość doręczenia przesyłki złożył reklamację do operatora pocztowego (w tym wypadku InPost S.A.). Dopiero ewentualny wynik tej reklamacji mógłby stanowić poparcie dla tezy skarżącego o nieprawidłowości w doręczeniu korespondencji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione powyżej okoliczności nie dają podstaw do podważenia prawidłowości doręczenia skarżącemu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Niewątpliwie w wyznaczonym terminie skarżący nie dokonał powyższej czynności procesowej, skutkiem czego było odrzucenie jego skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Tym samym zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odrzucające skargę wraz z zaprezentowaną w nim argumentacją należy uznać za prawidłowe. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.