I OZ 1175/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 199/11 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia przekazującego zgodnie z właściwością wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 199/11 odmówił D.W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia przekazującego zgodnie z właściwością wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu podkreślono, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W ocenie Sądu I instancji wnioskująca o przyznanie prawa pomocy powyższych okoliczności nie wykazała bowiem nie określiła i nie udokumentowała niezbędnych wydatków. Nie przedłożyła również dokumentów potwierdzających fakt zadłużenia (kredyt) i jego wysokość. Ze składanych do sądu pism procesowych wynika zaś, jak podał Sąd I instancji, że wnioskodawczyni nie ma nikogo na utrzymaniu, łącznie z mężem uzyskuje dochód w wysokości 2.587 zł netto i posiada udziały we własności działek gruntu o łącznej pow. 2.500 m2. Powyższe okoliczności wskazują zadaniem Sądu I instancji, że nie było możliwe przyznanie skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła D. W. domagając się jego uchylenia i przyznania jej prawa pomocy zgodnie z wnioskiem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadą ogólną postępowania przez sądami administracyjnymi jest ponoszenie przez stronę kosztów tego postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Sąd wydaje orzeczenie w tej sprawie mając na uwadze okoliczności podane w oświadczeniu strony zawartym we wniosku, o którym mowa w art. 252 p.p.s.a. W razie zaś, gdy oświadczenie to jest zdaniem Sądu niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych strony, wnioskodawca jest zobowiązany złożyć na wezwanie Sądu w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe. Zgodnie z art. 255 p.p.s.a. w sytuacji, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, dodatkowo strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie Sądu dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w literaturze dotyczącej tego zagadnienia przyjęty został pogląd, że niedopełnienie, nawet w części, obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, w której mimo wezwania przez Sąd I instancji do nadesłania dodatkowych dokumentów, które miałyby uprawdopodobnić składane oświadczenia, skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu. Zasadne jest zatem stanowisko Sądu I instancji, który wobec nieusunięcia przez skarżącą wątpliwości co do jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, odmówił przyznania prawa pomocy przyjmując, że nie zostało wykazane, iż w sprawie zachodzą okoliczności, o jakich mowa w art. 246 § 1 powołanej ustawy. Pomimo wezwania bowiem skarżąca nie udzieliła żądanych informacji, które pozwoliłyby ocenić Sądowi I instancji jej sytuację materialną w kontekście spełniania przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Prawidłowo także Sąd I instancji uznał, że dla takiej oceny nie były wystarczające informacje zawarte we wniosku. W konsekwencji, na aprobatę zasługuje stanowisko Sądu I instancji, że skoro skarżąca nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym nie zasługuje na uwzględnienie. Brak jest także w zażaleniu okoliczności, które skutkowałyby jego uwzględnieniem i wzruszeniem zaskarżanego postanowienia. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art.197 p.p.s.a.