I OZ 1194/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 2200/13 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi U. T., A. K. i L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 2200/13, odrzucił zażalenie K. B. na postanowienie tego Sądu z dnia 14 marca 2016 r. o odrzuceniu zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2016 r. Sąd I instancji wskazał, iż postanowienie, którego dotyczyło wniesione zażalenie w ogólne nie zostało wydane. Warunkiem koniecznym zaskarżenia postanowienia jest bowiem wydanie przez Sąd stosownego postanowienia, które z mocy prawa podlega zaskarżeniu. W konsekwencji brak takiego postanowienia powoduje, iż nie istnieje materia, którą można by było zaskarżyć. W takiej sytuacji, tj. w przypadku nie wydania przez Sąd stosownego postanowienia, brak jest przedmiotu, który upoważniałby stronę do uruchomienia postępowania odwoławczego w oparciu o przepisy Działu IV ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. W świetle art. 194 § 1 P.p.s.a. bezprzedmiotowymi, a przez to niedopuszczalnymi, są takie zażalenia, które wniesione zostały w sytuacji, gdy nie wydane zostało postanowienie, które mogłoby stanowić przedmiot zaskarżenia. Z tych względów, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K. B., postulując jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego, merytorycznego rozpoznania przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sadu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Natomiast stosownie do treści art. 198 P.p.s.a. zażalenie przysługuje również na zarządzenia przewodniczącego jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. W niniejszej sprawie K. B. pismem z dnia 11 kwietnia 2016 r. (uzupełnionym pismem z dnia 16 maja 2016 r.) wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2016 r. o odrzuceniu zażalenia M. B.. Jak wynika z akt sprawy takie postanowienie nie zostało przez Sąd Wojewódzki wydane. W dniu 14 marca 2016 r. Sąd Wojewódzki wydał co prawda dwa postanowienia o odrzuceniu zażaleń K. B. i J. B., ale żadne z nich nie dotyczyło rozpoznania zażalenia M. B. Oznacza to, że Sąd I instancji w dniu 14 marca 2016 r. nie wydał jakiegokolwiek postanowienia w przedmiocie rozpoznania zażalenia M. B. Tym samym zażalenie K. B. złożone na nieistniejące postanowienie prawidłowo zostało uznane przez Sąd meriti za niedopuszczalne i podlegające odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.