I OZ 1212/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 695/16 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozstrzygnięcia zarzutu do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 695/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek K. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozstrzygnięcia zarzutu do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności uzasadniających zgłoszone żądanie, w szczególności nie przedstawiła rzeczowej argumentacji w celu uprawdopodobnienia jaka szkoda powstanie w przypadku wykonania decyzji i w czym upatruje nieodwracalność skutków tego aktu. Samo stwierdzenie, że skarżący będzie obciążony wyższą kwotą co narazi go na realną szkodę bez przedłożenia konkretnych dowodów potwierdzających kondycję finansową skarżącego oraz jakiej wysokości szkoda mu grozi, uniemożliwiało rzeczywistą ocenę jego sytuacji finansowej. Zdaniem Sądu skarżący powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, powinien uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza ogólnikowe twierdzenia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. S., zarzucając naruszenie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że nie wykazał, iż zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, podczas gdy jak wynika z akt sprawy, jak również z treści skargi, brak wstrzymania wykonania narazi go na ewentualną zmianę wyliczenia należności podatkowych i w konsekwencji konieczność uiszczania podatku naliczonego od nieprawidłowo wskazanej kwalifikacji gruntów w wysokości prawie 25-krotności dotychczasowej należności. W oparciu o powyższe zarzuty K. S. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Podkreślić przy tym należy, że wstrzymanie wykonania dotyczy tylko takich decyzji, które nadają się do wykonania i podlegają wykonaniu, zwłaszcza nakładają na stronę określone obowiązki lub przyznają prawa. Decyzja umarzająca postępowanie ze swej istoty nie jest takim rodzajem aktu. Jak wynika z akt sprawy w dniu 26 stycznia 2011 r. opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego informacja Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza z dnia 30 grudnia 2010 r., że projekt operatu opisowo-kartograficznego sporządzony w wyniku zarządzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków poprzez aktualizację użytków gruntowych dla terenów zabudowanych i zurbanizowanych oraz utworzenie pełnego zakresu zbioru danych ewidencyjnych o pełnej treści informacyjnej na obszarze obrębów ewidencyjnych: Błędów, Kuźniczka Nowa, Łazy, Strzemieszyce Wielkie, Strzemieszyce Małe stał się operatem ewidencji gruntów i budynków. Z tą też chwilą stał się podstawą obowiązującego porządku prawnego, podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych – art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.). Umorzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nie powoduje zatem obowiązku podjęcia przez skarżącego działania, którego realizację organ miałby prawo egzekwować. Zapisy operatu opisowo – kartograficznego nie uległy bowiem zmianie. Prawidłowość umorzenia przez organ postępowania w sprawie rozstrzygnięcia zarzutu do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków oceniana będzie natomiast w ramach właściwego postępowania sądowoadministracyjnego i nie ma wpływu na incydentalne rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto Sąd I instancji właściwie ocenił, że skarżący nie wykazał, iż decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2016 r. w razie jej wykonania spowodowałaby skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Okoliczności podnoszone przez stronę, a związane z ewentualną zmianą wyliczenia należności podatkowych, nie stanowią przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący nie wskazał konkretnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że w sprawie zajdą nie tylko niekorzystne dla niego skutki spowodowane wykonaniem decyzji, ale również, że będą one miały charakter taki, o jakim mowa w ww. przepisie. Samo przypuszczenie, że zmiana wpisu w ewidencji może doprowadzić w przyszłości do wydania aktów administracyjnych dotyczących obciążeń podatkowych nie stanowi okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt I OZ 26/07). Podkreślić również należy, że rodzaj obowiązku, tj. zapłata zobowiązań podatkowych nie wywołuje stanu nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.