I OZ 1230/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K. J. o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt I OZ 1230/17 uchylającego zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 364/17 wzywające K. J. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt I OZ 1230/17. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt I OZ 1230/17 uchylił zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 364/17 wzywające K. J. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów związanych z ich udziałem w postępowaniu. Wyjątki od tej zasady w odniesieniu do określonych podmiotów zostały przewidziane w art. 239 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Sąd wskazał, że – na mocy w/w przepisu – skarżący jest ustawowo zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, bowiem niniejsza sprawa należy do kategorii spraw ze stosunków pracy i stosunków służbowych. W związku z tym NSA stwierdził, że skarżący został nieprawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. Wnioskiem, który do biura Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął w dniu 8 stycznia 2018 r. K. J. wniósł o wykładnię w/w postanowienia – nazwanym "wnioskiem o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści" – poprzez rozstrzygniecie, czy "stanowisko, iż Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia kosztów sądowych stanowi, iż inne działanie sądowe mogłoby przynieść skutek obciążenia strony skarżącej w sprawie ze stosunku służbowego kosztami, co do których posiada ustawowe zwolnienie, czy też jest stanowiskiem sądu, iż wezwanie do ich uiszczenia nastąpiło na skutek niedopełnienia obowiązku właściwego zbadania okoliczności faktycznych i prawnych przez sędziego zobowiązanego wstępnie to zbadać w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie, a tym samym wezwanie było wystosowane z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej." Skarżący wskazał, że przedmiotowe rozstrzygniecie jest mu niezbędne "celem ewentualnego wszczęcia postępowania co najmniej dyscyplinarnego i w celu ustalenia osoby winnej w WSA w Krakowie niedopełnienia obowiązku zbadania zakresu sprawy oraz próby zmiany zakresu podmiotowego, przedmiotowego i prawnego, próby obciążenia strony samoreprezentującej się nienależnymi kosztami sądowymi i działania co najmniej w zamiarze ewentualnym na szkodę strony skarżącej, z zamiarem stronniczości i pomocnictwa profesjonalnemu organowi, wbrew art. 6 p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Jednocześnie, stosownie do art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Podkreślić w tym miejscu należy, że uwzględnienie wniosku o wykładnię orzeczenia może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawarta w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu, ewentualnie gdy treść orzeczenia jest niejasna. To na stronie wnioskującej o wykładnię orzeczenia spoczywa obowiązek wykazania, które konkretne elementy tego orzeczenia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może także zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, czy wyjaśniania znaczenia użytych w uzasadnieniu orzeczenia słów. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Jak natomiast wynika ze złożonego przez skarżącego w niniejszej sprawie wniosku o wykładnię (rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści), skarżący w istocie polemizuje z Naczelnym Sądem Administracyjnym co do przyczyn niewłaściwego wezwania go przez Sąd I instancji do uiszczenia wpisu od skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie z dnia 7 września 2017 r. uchylające zarządzenie z dnia 31 maja 2017 r. o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, nie wywołuje też wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 p.p.s.a. Sentencja w/w orzeczenia została sformułowana w sposób jednoznaczny, a uzasadnienie czytelnie obrazuje przyczyny oddalenia zażalenia. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w związku z art. 166 i 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.