I OZ 1250/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. L. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 594/13 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy sprawy ze skargi M. L. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości postanawia oddalić zażalenie Zarządzeniem z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 594/13 Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek M. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości. W uzasadnieniu Przewodniczący wskazał, że ze względu na fakt, że przedmiotowy wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu, pismem z 10 kwietnia 2013 r. wezwano M. L. (dalej wnioskodawczyni bądź skarżąca) do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, przez złożenie go na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem przesłano wnioskodawczyni egzemplarz urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie wraz z formularzem doręczono skarżącej dnia 22 kwietnia 2013 r. (k. 15, 18 akt sądowych). Mimo upływu wyznaczonego w wezwaniu terminu, skarżąca nie nadesłała wypełnionego urzędowego formularza wniosku. Zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 25 czerwca 2013 r. I SA/Wa 594/13 (dalej zarządzenie z 25 czerwca 2013 r.), wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania (k. 23-24 akt sądowych). Dnia 15 lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął sprzeciw skarżącej od zarządzenia z 25 czerwca 2013 r., wobec czego straciło ono moc, a sprawa z wniosku o przyznanie prawa pomocy podlegała rozpoznaniu na nowo. Dnia 9 sierpnia 2013 r. Sąd I instancji ponownie przesłał skarżącej urzędowy formularz wniosku "PPF" celem jego wypełnienia zgodnie z opisem wskazanym w poszczególnych rubrykach oraz pouczeniem zawartym na ostatniej stronie formularza, podpisania i przesłania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi skarżąca przesłała wypełniony [i nie podpisany; k. 36-38 akt sądowych] formularz, z treści którego wynikało, że dotyczy on matki skarżącej B. W., niebędącej stroną niniejszego postępowania. W związku z powyższym, pismem z 6 września 2013 r. poinformowano skarżącą, że w niniejszej sprawie stroną wnioskującą do Sądu o przyznanie prawa pomocy jest ona, co oznacza, że skarżąca nie może nadsyłać urzędowego formularza, w którym wnioskodawcą przyznania prawa pomocy jest inna osoba tj. B. W. i który zawiera informacje o stanie majątkowym i osobistym tej osoby. Jednocześnie ponownie wezwano skarżącą do wypełnienia przesłanego przez Sąd formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, z którego treści wynikać będzie, że dotyczy on jej osoby i jej sytuacji materialnej. Przewodniczący zaznaczył, że do dnia wydania niniejszego zarządzenia skarżąca nie wykonała tego wezwania. A więc skarżąca, mimo wezwania, nie uzupełniła braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłała prawidłowo wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wskazał również, że skarżąca była informowana, że ubiegając się o przyznanie jej prawa pomocy nie może przedstawić formularza wniosku o przyznania prawa pomocy zawierającego dane innej osoby (k. 33-39,40-42 akt sądowych). Ponieważ skarżąca świadomie nie wykonała wezwania Sądu, należało pozostawić jej wniosek bez rozpoznania, zgodnie z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa; k. 48-51 akt sądowych). Zażalenie na powyższe zarządzenie złożyła skarżąca, podnosząc w szczególności, że "nie potrzebuje żadnych wyroków, zarządzeń aby za złodziejstwa musiała jeszcze płacić"; "proszę o nie niepokojenie mnie listami, które i tak w żaden sposób nie zmienią KW" (k. 56-56v akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 49 § 1 ppsa jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Stosownie do treści art. 257 ppsa, wniosek o przyznania prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Pisma Sądu I instancji, do których załączono formularze "PPF", doręczono skarżącej wraz z prawidłowymi pouczeniami dnia: 22 kwietnia 2013 r., 28 sierpnia 2013 r. i 9 października 2013 r. (k. 15, 18, 33, 34, 41, 42 akt sądowych), jednak w zakreślonych terminach skarżąca nie nadesłała prawidłowo wypełnionego formularza. Wbrew ocenie zawartej w zażaleniu, te działania Sądu miały służyć rozpoznaniu wniosku o zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych, nie zaś by "musiała płacić". Skarżącą trzykrotnie wzywano do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF" prawidłowo wypełnionym, czego nie uczyniła w zakreślonym terminie, wobec czego słusznie pozostawiono jej wniosek bez rozpoznania. Wobec powyższego uznać należy, że Przewodniczący Wydziału I zasadnie pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania na mocy art. 257 ppsa. Zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2, i art. 198 ppsa, postanowił jak w sentencji