I OZ 1277/16

Dnia 23 listopada 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 maja 2016 roku, sygn. akt III SAB/Kr 30/14 pozostawiające bez rozpoznania wnioski o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J.J. na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Krakowie postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt III SAB/Kr 30/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozostawił bez rozpoznania wnioski J.J. o przyznane prawa pomocy w sprawie ze skargi J.J. na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Krakowie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnioski skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie zostały sporządzone w sposób właściwy. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 29 stycznia 2016 r. przesłano skarżącemu obowiązujące formularze PPF wzywając do ich wypełnienia i podpisania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia przesyłki pod rygorem pozostawienia wniosków bez rozpoznania. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 19 lutego 2016 r., a w zakreślonym terminie skarżący nie nadesłał przedmiotowych wniosków sporządzonych na urzędowych formularzach. Zarządzeniem z dnia 8 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy pozostawił wnioski skarżącego bez rozpoznania. Wnosząc sprzeciw od przedmiotowego zarządzenia skarżący złożył także wniosek o przyznanie prawa pomocy sporządzony na urzędowym formularzu. Sąd wyjaśnił, że warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sąd podkreślił, że jest to wymóg bezwzględny, jednakże pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie wyklucza możliwości ponownego jego złożenia przez skarżącego. Zaznaczył także, że przedłożenie wniosku sporządzonego na urzędowym formularzu dopiero na etapie sprzeciwu od zarządzenia referendarza nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J.J. podnosząc, że zarządzenie wzywające go do sporządzenia wniosku na urzędowym formularzu nie zawierało informacji do której sprawy się odnosi. Żalący wskazał także, że brak rozpoznania wniosku powoduje pozbawienie go możliwości obrony jego praw, podał także szereg argumentów dotyczących zasadności wniesionej przez niego skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie zaś z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2016 r. skarżący wezwany został do złożenia wniosków o przyznanie prawa pomocy na urzędowych formularzach, w terminie siedmiu dni od daty jego doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zarządzenie, to wbrew twierdzeniem skarżącego, zawierało sygnaturę sprawy, w której zostało wydane. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 lutego 2016 r., przy czym także na podpisanym przez skarżącego zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdowała się sygnatura sprawy, w której przedmiotowe zarządzenie zostało wydane. Zatem termin do nadesłania prawidłowo sporządzonych wniosków o przyznanie prawa pomocy upływał w dniu 26 lutego 2016 r. W terminie tym skarżący nie dokonał czynności, do której został zobowiązany. Zatem Sąd pierwszej instancji prawidłowo pozostawił przedmiotowe wnioski bez rozpoznania zaskarżonym postanowieniem. Wskazać ponadto należy, co uczynił już także Sąd pierwszej instancji, że pozostawienie wniosków o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania nie uniemożliwia skarżącemu ponownego złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, zatem nie można mówić, iż zaskarżone postanowienie ogranicza możliwość obrony przez skarżącego jego praw. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.