I OZ 1296/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.G. i G.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 9/16 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 16 marca 2016 r. w sprawie ze skargi K.G., K.G., A.G. oraz G.G. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił K.G. i G.G. przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 16 marca 2016 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż powyższy wyrok, wraz z uzasadnieniem, doręczony został pełnomocnikowi skarżących w dniu 8 kwietnia 2016 r. jako przyczynę uchybienia pełnomocnik skarżących przywołał fakt, iż K.G., który odgrywa zasadniczą rolę w działaniu skarżących, aż do dnia 12 maja 2016 r. był chory i przebywała zwolnieniu lekarskim. Zdaniem Sądu okoliczności te nie mogły stanowić podstawy do przywrócenia uchybionego terminu w myśl art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", nie wskazują bowiem na brak winy skarżących w uchybieniu. Sąd podkreślił, iż strony reprezentowane są w postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika, a ponadto zaświadczenie lekarskie, załączone do wniosku o przywrócenie terminu, dotyczyło G., a nie K.G.. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli K.G. i G.G., reprezentowani przez adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uznania, że umieszczenie imienia K. zamiast G. w piśmie z dnia 5 lipca 2016 r. było jedynie omyłką. Autor zażalenia podniósł, iż błędnie określił, którego ze skarżących dotyczyło zaświadczenie lekarskie, załączone do wniosku o przywrócenie terminu, gdyż w istocie chodziło mu o G.G., którego stan zdrowia uniemożliwiać miał wniesienie skargi kasacyjnej w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 86 § 1 P.p.s.a. przewiduje możliwość przywrócenia przez Sąd uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym. Przywrócenie takie uzależnione jest od wykazania przez stronę braku jej winy w uchybieniu, zaś okoliczności wskazujące na brak winy wykazane winny być we wniosku o przywrócenie terminu, co wynika z art. 87 § 2 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie G.G. i K.G. domagali się przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2016 r. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżących wskazał, iż uchybienie terminu spowodowane było chorobą jednego z nich, a z tego powodu działający w sprawie adwokat nie mógł uzyskać informacji o krokach, jakie winien podjąć w sprawie. Okoliczność ta, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła być uznana za przesłankę przywrócenia terminu. Z oceną tą należy się zgodzić. Podkreślenia wymaga, na co wskazywał także Sąd I instancji, iż ustanowiony w niniejszej sprawie pełnomocnik działał w imieniu dwóch skarżących – K. i G.G.. Nie można przyjąć żadnym razie, aby choroba jednego z nich – i to nawet taka, która uniemożliwiałaby mu podejmowanie jakichkolwiek czynności – pozbawiała adwokata możności skontaktowania się ze swoimi mocodawcami i podjęcia ustaleń, co do dalszych kroków w sprawie. Od profesjonalnego pełnomocnika wymaga się o wiele dalej posuniętej dbałości o prowadzone sprawy, niż od stron niebędących adwokatami lub radcami prawnymi. Skoro ustanowiony w niniejszej sprawie adwokat nie mógł uzyskać kontaktu z G.G. (nawet jeśli przyjąć wskazanie we wniosku o przywrócenie terminu K.G. jako osoby kontaktującej się z pełnomocnikiem było jedynie omyłką), to nic nie stało na przeszkodzie, aby uzyskał on wskazówki od drugiego ze skarżących. Ponadto zauważyć należy, iż z załączonego do akt zaświadczenia wynika jedynie, iż G.G. w okresie od 2 maja do 12 maja 2016 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Z dokumentu tego w żadnym razie nie wynika, żeby skarżący pozbawiony był możliwości podejmowania jakichkolwiek czynności, a już tym bardziej nie wskazuje ono na to, iż pełnomocnik nie mógł z nim uzyskać kontaktu, chociażby drogą telefoniczną. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarżący nie wykazali w niniejszej sprawie należytej staranności, a wskazane przez nich okoliczności w żadnym razie nie wskazują na brak ich winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za wydane zgodnie z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.