I OZ 1305/16

Dnia 23 listopada 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2016 r. o sygn. akt I SA/Wa 1989/15 odrzucające skargę P.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie. Pismem z dnia 12 października 2015 r. P.P., reprezentowana przez matkę J.P., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego. Wezwaniem z dnia 26 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącej została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Odpis powyższego wezwania został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 grudnia 2015 r. Przy piśmie z dnia 23 grudnia 2015 r. J.P.przedłożyła kopię pełnomocnictwa, które jednakże nie obejmuje swym zakresem uprawnienia do działania w imieniu skarżącej w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zatem pismem z dnia 22 stycznia 2016 r. ponownie wezwano pełnomocnika skarżącej do nadesłania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia skargi, oryginału lub kserokopii poświadczonej za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej P.P. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, informując o niemożności uznania nadesłanej kopii pełnomocnictwa w niniejszym postępowaniu sądowym. Wezwanie zostało doręczone J.P. w dniu 9 lutego 2016 r. W dniu 2 marca 2016 r. J.P. przesłała drogą elektroniczną pismo w którym poinformowała, że jest po operacji stawu biodrowego, ma ograniczoną możliwość poruszana się i do dnia 19 kwietnia 2016 r. będzie przebywała na zwolnieniu lekarskim. Wobec powyższego nie jest w stanie dostarczyć do Sądu wymaganych dokumentów, a jej córka nie wychodzi z domu. Przy czym do ww. pisma został załączony skan uprzednio przesłanej już kopii pełnomocnictwa. W związku z treścią powyższego pisma pełnomocnika skarżącej, pismem z dnia 17 marca 2016 r. wezwano J.P. do nadesłania, w terminie 7 dni, dokumentu, z którego wynika od kiedy przebywała w szpitalu i poinformowano ją, że okoliczności wskazane w przesłanym drogą elektronicznym piśmie z dnia 2 marca 2016 r. mogą stanowić przesłankę do wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie wymaganego przez Sąd pełnomocnictwa. Wobec zwrotu w dniu 7 kwietnia 2015 r. nieodebranej przez pełnomocnika skarżącej korespondencji oraz wiadomym Sądowi, iż w tym okresie J.P. przebywała na zwolnieniu lekarskim – pismem z dnia 25 maja 2016 r. ponowiono wezwanie z dnia 17 marca 2016 r. Powyższe wezwanie zostało uznane za doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 15 czerwca 2016 r. w trybie art. 73 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.), jednakże pozostało bezskuteczne. Pełnomocnik skarżącej nie nadesłała również żądanego pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 lipca 2016 r. odrzucił skargę P.P. Jak wskazał w uzasadnieniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W okolicznościach sprawy Sąd zauważył, że pełnomocnik skarżącej na wezwanie Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. nie nadesłała prawidłowego pełnomocnictwa, a także nie wykonała kolejnego wezwania z dnia 22 stycznia 2016 r., w którym wskazano dokładnie jaką treść powinno zawierać stosowne pełnomocnictwo, zastrzegając, że niewykonanie tego wezwania, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, będzie skutkować odrzuceniem skargi. W związku z tym pełnomocnik skarżącej nie uzupełniła braków formalnych skargi poprzez przedłożenie żądanego pełnomocnictwa procesowego. Nie wystąpiła również z wnioskiem o przywrócenie terminu do przedłożenia pełnomocnictwa. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiodła P.P. współpodpisując je z J.P. W jej ocenie orzekająca sędzia WSA – I.K. – wykazała postawę pogardliwą, nie dopełniła obowiązków, zaś wydane przez nią postanowienia nie posiadają podłoża prawnego. Nadmieniła, że zaskarżone postanowienie stanowi potwierdzenie tezy, iż "Żyjemy w świecie, w którym siła czasem znaczy więcej niż prawo". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W zażaleniu podniesiono, że zaskarżone postanowienie nie posiada podłoża prawnego, co rozumieć należy jako zarzut, iż orzeczenie to nie posiada podstawy prawnej. Lektura jednak tego postanowienia wskazuje, że Sąd pierwszej instancji oparł je na normie prawnej wynikającej z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stwierdza, że Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Bezsporne powinno być zatem, że istnieje w systemie prawnym norma, która nakłada na sąd administracyjny obowiązek odrzucenia skargi, jeżeli posiada ona braku formalne, które – mimo wezwania przez sąd – nie zostały uzupełnione w terminie. Z perspektywy zastosowania tej normy konieczne jest zatem zweryfikowanie trzech kwestii. Po pierwsze, czy brak przedstawienia stosownego pełnomocnictwa może być oceniany jako brak formalny skargi. Jeżeli tak, to po drugie wyjaśnić należy, czy osoba określająca siebie jako pełnomocnik strony została wezwana do usunięcia tego braku formalnego w określonym terminie. Po trzecie, ustalić trzeba, czy wezwanie to zostało wykonane, a zatem ów brak formalny został usunięty w zakreślonym terminie. Zgodnie z art. 57 § 1 ww. ustawy, "Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym". Jedno z tych wymagań określono w art. 46 § 3 tej ustawy, zgodnie z którym "Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem." A zatem złożenie pełnomocnictwa przez osobę podpisującą pismo jako w jej ocenie pełnomocnik jest elementem formalnym pisma procesowego, w tym skargi. W myśl art. 49 § 1 ww. ustawy, "jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej." Ustawa stanowi inaczej w przywołanym już wcześniej art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stwierdza, że Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, a zatem nieuzupełnienie braków formalnych skargi jest podstawą jej odrzucenia, a nie – jak wynikałoby z zasady ogólnej art. 49 § 1 tej ustawy – pozostawienie bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w świetle przedstawionych przepisów brak przedstawienia stosownego pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi. Kolejno wskazać należy, że w niniejszej sprawie niewątpliwie J.P. została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez nadesłanie stosownego pełnomocnictwa. Uczyniono to tak wezwaniem z dnia 26 listopada 2015 r., jak i z dnia 22 stycznia 2016 r. W obu przypadkach wezwanie nie zostało wykonane. J.P. nie przesłała bowiem pełnomocnictwa do działania w imieniu P.P. przed sądem administracyjnym. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wbrew ocenie strony składającej zażalenie, istniała w sprawie podstawa prawna do odrzucenia skargi i została ona prawidłowo zastosowana przez Sąd pierwszej instancji. W rezultacie wadliwa jest ocena zawarta w zażaleniu, że sędzia WSA w Warszawie orzekający w sprawie niedopełnił obowiązków. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnie oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 cytowanej ustawy.