I OZ 1317/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1054/19 o odrzuceniu skargi W. S. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] marca 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z [...] marca 2019 r. znak [...] Prezes Rady Ministrów utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] stycznia 2019 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku W. S. (dalej jako: "skarżący") z 20 grudnia 2018 r. Postanowienie to zawierało pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi oraz zostało prawidłowo doręczone skarżącemu 11 marca 2019 r. Pismem z 11 kwietnia 2019 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie. Postanowieniem z 24 października 2019 r., II SA/Wa 1054/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powyższą skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że skarżący został prawidłowo pouczony o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu 11 marca 2019 r., zatem termin do wniesienia skargi upływał 10 kwietnia 2019 r., natomiast skarga wniesiona została 11 kwietnia 2019 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), a więc z jednodniowym uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. W związku z powyższym skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 §1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł skarżący, prosząc o zasądzenie na posiedzeniu niejawnym emerytury specjalnej z art. 82 ust 1 ustawy o emeryturach i rentach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wniesienie skargi w terminie stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Skarga wniesiona po upływie tego terminu podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę przyjmując, że została ona wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego do dokonania tej czynności. Skarżący, aby podważyć stanowisko Sądu I instancji, powinien był zatem w zażaleniu przede wszystkim wskazać na naruszenie prawa procesowego, wykazując że odrzucenie skargi przez Sąd było niezasadne. Tymczasem w zażaleniu nie zarzucono ani naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ani żadnego innego przepisu postępowania, a tym samym nie podważono skutecznie stanowiska Sądu I instancji. Odnosząc się do zawartej w zażaleniu prośby wskazać należy, że nie mogła mieć ona wpływu na ocenę prawidłowości postanowienia o odrzuceniu skargi, bowiem jego przedmiotem była wyłącznie kwestia zasadności odrzucenia skargi jako wniesionej po terminie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.