I OZ 132/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt III SAB/Wr 12/11 o odmowie sprostowania i uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 13 października 2011 r. w sprawie ze skargi Z.R. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie niedoręczenia decyzji w sprawie odmowy wznowienia wypłaty renty z tytułu niezdolności do pracy postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił Z.R. sprostowania i uzupełnienia postanowienia z dnia 13 października 2011 r., którym odrzucono skargę strony na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 6 grudnia 2011 r. Sąd wskazał, iż pismem z dnia 26 października 2011 r. skarżący zażądał zmiany przedmiotu sprawy, który określony został jako bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie niedoręczenia decyzji w sprawie odmowy wznowienia wypłaty renty z tytułu niezdolności do pracy, podczas gdy zdaniem strony wnosiła ona "o stwierdzenie bezczynności ze strony Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oddział we Wrocławiu i jego Dyrektora w przedmiocie braku doręczenia skarżącemu decyzji I 11643632 z dnia 20 października 2010 r. W ewentualności stwierdzenia bezczynności organu i jego dyrektora na wniosek skarżącego z 3 czerwca 2011 r., o przywrócenie terminu skarżącemu przez ZUS, do wniesienia skargi z 3 czerwca 2011 r. na decyzję z 20 października 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, w związku z brakiem doręczenia tejże decyzji". "oraz na wniosek skarżącego z 4 października 2011 r., wniesiony do sprawy o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozpoznania innego wniosku skarżącego z 22 lipca 2011 r. o wymierzenie grzywny Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych i jego Dyrektorowi z siedzibą we Wrocławiu ul. Pretficza 11, 50-930 Wrocław w maksymalnej ustawowo wysokości za nieprzekazanie Sądowi Okręgowemu jego odwołań z dnia 3 czerwca 2011 r. w ustawowym terminie 30-tu dni w trybie art. 54 § 2 ustawy o ppsa oraz art. 4779§ 1 i 2 kpc w związku z art. 180 kpa oraz art. 3 § 1 punkt 4a ustawy o ppsa oraz w związku z prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego [...] z [...] listopada 2010 r. stwierdzającym niewłaściwość Sądu okręgowego w rozpoznaniu skargi na bezczynność organu rentowego". Odmawiając uwzględnienia wniosku Sąd podkreślił, iż zgodnie z art. 138 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.", sentencja orzeczenia powinna zawierać między innymi przedmiot zaskarżenia, który powinien wskazywać jakiego aktu lub czynności i jakiego organu administracji publicznej dotyczy rozstrzygnięcie. Orzeczenie powinno również wskazywać rodzaj aktu lub czynności (bezczynności) jaki jest zaskarżony do Sądu. Określenie przedmiotu skargi w sentencji postanowienia służy zwięzłemu opisowi rozpoznawanej sprawy. Określenie użyte w rozpoznawanej sprawie przez Sąd odpowiada temu wymogowi. Żądanie skarżącego sprowadza się do bardziej szczegółowego określenia przedmiotu wniesionej skargi, uwzględniającego podstawę prawną i daty składanych w postępowaniu administracyjnym pism, lecz elementów takich nie zamieszcza się w sentencji orzeczenia. Odnosząc się do wniosku o uzupełnienie postanowienia poprzez zawarcie w jego sentencji żądania zawieszenia postępowania w sprawie Sąd wskazał, że zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może domagać się uzupełnienia wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia jest więc pominięcie przez sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, a postanowienie z dnia 13 października jest kompletne, a Sąd orzekł o całości skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Z.R., wyrażając swoje niezadowolenie z orzeczenia Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodzić się bowiem trzeba ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki sprostowania oraz uzupełnienia postanowienia z dnia 13 października 2011 r. Sprostowanie orzeczenia może nastąpić jedynie w wypadku zaistnienia w nim niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, jak stanowi art. 156 § 1 P.p.s.a. W postanowieniu z dnia 13 października 2011 r. błędy lub niedokładności tego typu nie występują. W żadnym przypadku za omyłkę lub niedokładność nie może być uznane określenie przedmiotu skargi w taki sposób, jak dokonał tego Sąd I instancji. Sąd ten słusznie wskazał, iż w sentencji orzeczenia określenie wyroku winno mieć charakter syntetyczny i zwięźle jedynie opisywać rozpoznawaną sprawę. Tak szczegółowe określenie przedmiotu, jakiego domagał się skarżący, jest niepotrzebne i zasadnie Sad I instancji odmówił zastosowania się do żądania strony. Nie można było uwzględnić też wniosku o uzupełnienie przedmiotowego postanowienia. Jak stanowi art. 157 § 1 P.p.s.a. uzupełnienie orzeczenia może nastąpić, także na wniosek strony, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Postanowieniem z dnia 13 października 2011 r. Sąd I instancji odrzucił skargę strony z uwagi na jej niedopuszczalność. Tym samym nie można przyjąć, aby Sąd nie orzekł o całości sprawy, nie istniały tez żadne inne orzeczenia, które winny być zamieszczone przez Sąd z urzędu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.