I OZ 1332/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K. J. o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2017 r. sygn. akt I OZ 1332/17 o uwzględnieniu zażalenia K. J. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 58/17 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści postanawia: 1) odmówić sprostowania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2017 r. sygn. akt I OZ 1332/17; 2) odmówić uzupełnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2017 r. sygn. akt I OZ 1332/17. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 września 2017 r. sygn. akt I OZ 1332/17 uchylił zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 58/17 w przedmiocie wezwania K. J. do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej przez niego skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu postanowienia podał, że niniejsza sprawa należy do kategorii spraw ze stosunków pracy i stosunków służbowych (art. 239 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), wobec czego skarżący jest ustawowo zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Przedmiot skargi dotyczy bowiem bezczynności organu w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego o wydanie, na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zaświadczenia dotyczącego stosunku służbowego sierż. szt. w stanie spoczynku K. J. w kwestii odnoszącej się do jego prawa do dodatku do uposażenia. W związku z tym stwierdzić należy, iż Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nieprawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 października 2017 r. K. J. pismem z dnia [...] października 2017 r. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o sprostowanie w/w postanowienia, poprzez "zakreślenie zakresu sprawy do rozpoznania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, jako sprawy o wydanie zaświadczenia o treści ustalonej przez organ po właściwie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym (...)" oraz sprostowanie zawartego w uzasadnieniu tego postanowienia stanowiska dotyczącego niewłaściwego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, poprzez "określenie faktycznego ustalenia sądowego, albowiem stanowisko takie prowadzić może, a nie powinno, do dowolnej interpretacji na przyszłość (...)". Jednocześnie w piśmie z dnia 10 października 2017 r. K. J. wniósł o uzupełnienie w/w postanowienia o "zakres pominiętych wniosków i zarzutów (...)". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wnioski K. J. nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do wniosku o sprostowanie postanowienia, wskazać należy, iż przepis art. 156 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W świetle art. 166 P.p.s.a., powyższa regulacja znajduje odpowiednio zastosowanie do postanowień. Oczywistość w/w wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wadliwość taka wyraża się bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Oczywistość omyłek oznacza, że muszą one powstać w wyniku niewłaściwego odzwierciedlenia w orzeczeniu rzeczywistej i niemogącej budzić wątpliwości woli Sądu, są obiektywnie i bez wątpliwości dostrzegalne w treści orzeczenia lub wprost wynikają z zestawienia tej treści z zawartością akt, a powstały z powodu technicznej niedoskonałości ujęcia rozstrzygnięcia sądu w słowach, przedstawienia stanowiska sądu w błędnej formie lub w sposób niedokładny, a więc niepełny i nieprecyzyjny. Wyżej wymienione nieprawidłowości muszą mieć zatem charakter oczywisty, bezsporny, pewny. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości, poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Zawarte we wniosku K. J. żądanie sprostowania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2017 r. wykracza poza omówiony wyżej zakres zastosowania art. 156 § 1 P.p.s.a. Z wniosku tego jednoznacznie wynika bowiem, że skarżący żąda w istocie modyfikacji oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu w/w postanowienia, co oznacza, że zarzuca Sądowi błąd w orzekaniu, co nie może być utożsamiane z oczywistą omyłką lub błędem pisarskim podlegającym sprostowaniu. Ponadto w sentencji kwestionowanego postanowienia prawidłowo ustalono zakres przedmiotowy niniejszej sprawy. W konsekwencji uznać należy, że wniosek skarżącego nie zawiera żadnych nieprawidłowości, o których mowa w art. 156 § 1 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 166 i art. 193 P.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Odnosząc się natomiast do wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 22 września 2017 r., wskazać należy, że zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Również ta regulacja, w świetle art. 166 P.p.s.a., znajduje odpowiednio zastosowanie do postanowień. Biorąc pod uwagę treść cytowanych wyżej przepisów, stwierdzić należy, iż postanowienie z dnia 22 września 2017 r. jest kompletne i zawiera wszystkie elementy wymagane prawem. Orzeczono w nim o całości zażalenia K. J. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 czerwca 2017 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. Analiza wniosku o uzupełnienie tego postanowienia prowadzi do stwierdzenia, iż w istocie zmierza on do zmiany merytorycznej orzeczenia, względnie do uzupełnienia jego uzasadnienia, co wykracza poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 P.p.s.a. Z tego względu wniosek o uzupełnienie w/w postanowienia nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 i art. 193 P.p.s.a., orzekł, jak w pkt 2 sentencji postanowienia. Ubocznie zauważyć należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 58/17 oddalił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wniosku o wydanie zaświadczenia z dnia 5 stycznia 2017 r.