I OZ 135/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. R. K. na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SO/Wa 29/12 o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania w sprawie z wniosku D. R. K. o przyznanie prawa pomocy postanawia: oddalić zażalenie. D. R. K. (dalej również: wnioskodawca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie określając jakiej sprawy przed sądem administracyjnym dotyczy ten wniosek. W wykonaniu zarządzenia z 20 listopada 2014 r. wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku przez wskazanie sprawy sądowoadministracyjnej, w której wnioskodawca domaga się przyznania prawa pomocy pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało doręczone Dyrektorowi Zakładu Karnego w I. w dniu 24 grudnia 2014 r. W piśmie z 29 grudnia 2014 r. wnioskodawca wskazał, między innymi, że od wielu lat składa różnego rodzaju pisma do Sądu i nie pamięta numeru sprawy. Zarządzeniem z 9 stycznia 2015 r. (sygn. akt VII SO/Wa 29/12) Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) pozostawił bez rozpoznania wniosek D. R. K. z 26 lipca 2014 r. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że D. R. K. został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku, a zarządzenia tego nie wykonał. D. R. K. wniósł pismo z 16 stycznia 2015 r. "w związku z zarządzeniem z dn. 9 stycznia 2015 roku", w którym ponowił prośbę o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo z 16 stycznia 2015 r. należy potraktować jako zażalenie na zarządzenie z 9 stycznia 2015 r. Zostało on bowiem sporządzone w dniu doręczenia zarządzenia i w związku z nim, a w treści tego pisma wnioskodawca prosi o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. D. R. K. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych w zakreślonym terminie – czego nie zrobił. Nie wskazał sprawy sądowoadministracyjnej, w której domaga się przyznania prawa pomocy. Trafnie więc zastosowano art. 257 p.p.s.a. i pozostawiono wniosek bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że to do autora wniosku o przyznanie prawa pomocy należy podanie sprawy przed sądem administracyjnym, w której ten wniosek jest składany. Nie jest zasadne oczekiwanie, że Sąd sam ustali sygnaturę sprawy. Zgodnie bowiem z art. 46 § 2 p.p.s.a. pisma strony, z wyjątkiem pisma pierwszego w sprawie, powinny zawierać sygnaturę akt. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.