I OZ 148/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 332/15 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 2014 r., nr [...] postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek P. S. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 28 sierpnia 2015 r. P. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Przedmiotowy wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu i z tego powodu przy piśmie (wezwaniu) z dnia 2 września 2015 r. przesłano wnioskodawcy aktualnie obowiązujący urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, stanowiący załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257), celem wypełnienia i odesłania do Sądu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Sąd wskazał, że wezwanie powyższe zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 11 września 2015 r. Pomimo upływu wyznaczonego w wezwaniu terminu nie uzupełnił on jednak braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, albowiem nie nadesłał właściwego, obowiązującego formularza tego wniosku. Prawidłowego wykonania wezwania nie stanowił przesłany w dniu 21 września 2015 r. (data wpływu do Sądu) formularz stanowiący załącznik do nieobowiązującego już rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., które utraciło moc z dniem 15 sierpnia 2015 r. Wniosek skarżącego należało zatem pozostawić bez rozpoznania, stosownie do art. 257 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. S., domagając się jego uchylenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie z treścią art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że wezwany przez Sąd pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wnioskodawca nie złożył wniosku na właściwym, obowiązującym formularzu. Wezwanie wraz z obowiązującym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 11 września 2015 r. Siedmiodniowy termin upłynął zaś bezskutecznie. W tej sytuacji Sąd I instancji zobligowany był pozostawić wniosek bez rozpoznania, zgodnie z treścią art. 257 P.p.s.a., w myśl którego pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ma miejsce, gdy strona złożyła wniosek w innej formie niż na urzędowym formularzu, jak również gdy strona nie uzupełniła w zakreślonym przez sąd terminie braków wniosku. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił wniosek P. S. bez rozpoznania. Z powyższych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.