I OZ 1500/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1015/15 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M.C. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił M. C. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 2 marca 2015 r. We wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, iż od dnia 26 lutego do 30 czerwca 2015 r. przebywał nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim i nie miał możliwości wyręczenia się inną osobą we wniesieniu skargi bądź wcześniejszym wystąpieniu z wnioskiem o przywrócenie terminu. W ocenie Sądu przedstawione przez skarżącego okoliczności nie mogły być uznane za przesłankę przywrócenia uchybionego terminu, w myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), bowiem nie wskazywały na brak winy strony w uchybieniu. Sąd podkreślił, iż z przedstawionych zaświadczeń nie wynikał rodzaj choroby, która spowodowała konieczność pozostawania na zwolnieniu lekarskim, a tym samym nie wykazał że nie był w stanie w terminie podjąć czynności w postępowaniu. Na podkreślenie tej okoliczności Sąd wskazał, iż skarżący, osobiście, w dniu 14 maja 2015 r. wniósł odwołanie od decyzji Starosty Rzeszowskiego z dnia 13 kwietnia 2015 r., wydanej w sprawie nakazania zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Sąd nie dał wiary także twierdzeniom o niemożności posłużenia się pomocą osoby trzeciej, bowiem z akt administracyjnych wynika, iż skarżący zamieszkuje wraz z żoną, która mogła dokonać czynności w jego imieniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. C., reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z wyboru. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 87 § 2 P.p.s.a., przez niesłuszne przyjęcie, że długotrwała choroba powodująca niezdolność do pracy nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu, a także art. 106 § 3 P.p.s.a., przez zaniechanie możliwości wyjaśnienia z urzędu istotnych wątpliwości w sprawie, przez wezwanie skarżącego do złożenia dodatkowych wyjaśnień w sprawie jego schorzeń. W uzasadnieniu zażalenia jego autor wskazał między innymi na to, że informacje o rodzaju choroby, na jaką cierpi skarżący, są informacjami drażliwymi, dlatego nie zawarł tych informacji we wniosku o przywrócenie terminu. Podkreślono też, że żona skarżącego nie ma wykształcenia prawniczego, dlatego nie mogła służyć stronie pomocą we wniesieniu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie wniesione w niniejszej sprawie pozbawione jest jakichkolwiek usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowoadmninistracyjnym możliwe jest tylko wówczas, gdy uchybienie to nastąpiło bez winy strony. Obowiązek wykazania braku winy spoczywa na stronie, co wynika z art. 87 § 2 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, iż powołane przez Marka Celka okoliczności nie mogą stanowić przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Podkarpackiego. Stanowisko to uznać należy za zasadne. Słusznie bowiem Sąd podniósł, iż skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby cierpiał na przewlekłą chorobę uniemożliwiającą mu normalne funkcjonowanie. Z zaświadczenia lekarskiego, które załączono do zażalenia, wynika jedynie, iż cierpi on na zaburzenia o charakterze depresyjnym, jednak w żadnym razie z dokumentu tego nie wynika, aby schorzenie to wpływało na skarżącego w takim stopniu, żeby uniemożliwić mu samodzielne działanie. Ponadto – jak zauważył to Sąd I instancji, w dniu 14 maja 2015 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji Starosty Rzeszowskiego z dnia 13 kwietnia 2015 r. Tym samym wydaje się, że nie istniały żadne przeszkody, aby skarżący dokonał czynności procesowej także w niniejszym postępowaniu. Zauważyć także trzeba, iż brak wiedzy i wykształcenia prawniczego żony skarżącego nie oznacza, że nie mogła ona pomóc mu w terminowym wniesieniu skargi. Taki środek zaskarżenia mógł być sporządzony osobiście przez skarżącego – a z pism znajdujących się w aktach sprawy jasno wynika, iż nie jest on bynajmniej osobą nieporadną – zaś jego żona mogła jedynie nadać ją w urzędzie pocztowym, do czego wiedza z zakresu znajomości prawa nie jest niezbędna. Mając na uwadze powyższe i uznając, że skarżący w żadnym razie nie wykazał, aby uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie za w pełni prawidłowe, a zażalenie za podlegające oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.