I OZ 151/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku E. P. z dnia 5 grudnia 2011 r. o uchylenie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2011 r. sygn. akt I OZ 151/11 w sprawie ze skargi E. P. i B. P. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków postanawia: odrzucić wniosek. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 151/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek E. P. o uchylenie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2011 r., oddalającego wniosek o zmianę postanowienia tego Sądu z dnia 29 września 2011 r. oddalającego wniosek o zmianę postanowienia tego Sądu z dnia 4 sierpnia 2011 r., oddalającego wniosek o zmianę postanowienia tego Sądu z dnia 23 marca 2011 r. oddalającego zażalenie E. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 336/10 w sprawie ze skargi E. P. i B. P. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. W dniu 5 grudnia 2011 r. E. P. złożyła wniosek o uchylenie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 151/11 na podstawie art. 165 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek E. P. o uchylenie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego należało odrzucić. Z treści wniosku skarżącej z dnia 5 grudnia 2011 r. wynika, że kwestionuje ona w zasadzie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2011 r. oddalające zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 336/10 o umorzeniu postępowania sądowego w wniosku E. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Powołana przez stronę podstawa prawna uchylenia postanowienia nie znajduje uzasadnienia w niniejszej sprawie. Przepis art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 53, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) dopuszcza bowiem możliwość żądania uchylenia i zmiany postanowienia w razie zmiany okoliczności sprawy tylko w przypadku postanowień niekończących postępowania w sprawie. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane na skutek rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu I instancji kończy postępowanie w sprawie zażalenia i nie podlega zmianie ani uchyleniu w trybie art. 165 p.p.s.a. Takie stanowisko zostało zaprezentowane zarówno w orzecznictwie jaki i w doktrynie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OZ 268/07; z dnia 19 lipca 2006 r., II FSK 685/06, a także J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lexis Nexis, Wydanie 4, Warszawa 2009, str. 387; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat., M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex a Wolter Kluwer business, Wydanie 3, Warszawa 2009, s. 444; R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 571). W stosunku do postępowania ze skargi wniesionej do sądu pierwszej instancji, postępowanie dotyczące przyznania prawa pomocy jest postępowaniem incydentalnym. Przed sądem drugiej instancji rozpoznawana jest natomiast sprawa zainicjowana zażaleniem i dla postępowania zażaleniowego postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznające zażalenie od postanowienia sądu pierwszej instancji, jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. W rezultacie przyjąć należy, że postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane na skutek rozpoznania wniesionego zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, kończy postępowanie w sprawie zażalenia i nie podlega zmianie w trybie art. 165 p.p.s.a. Z tych więc względów nie można było żądać jego zmiany w trybie art. 165 p.p.s.a. Zgodnie z treścią przepisu art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy. Wskazać należy, że orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą ich wydania. Nie przysługuje więc od nich żaden środek zaskarżenia. Wobec tego wniosek strony stanowiący próbę podważenia takiego, już prawomocnego i wobec tego niezaskarżalnego orzeczenia w przedmiocie oddalenia zażalenia jest niedopuszczalny i jako taki podlegał odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.