I OZ 151/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 3197/14 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata i o umorzeniu postępowania w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie przyznania specjalnego zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie P.S. w dniu 27 stycznia 2015 r. nadesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 20 listopada 2015 r. skarżący rozszerzył swój wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez żądanie zwolnienia z kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił P.S. przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata (pkt I) i umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (pkt II). W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że P.S. w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy oświadczył, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem jego utrzymania jest dochód uzyskiwany z tytułu umowy o pracę w wysokości 1 720,00 zł brutto (ok. 1 280,00 zł netto) miesięcznie. Wynagrodzenie to jest jednak zajęte przez komornika sądowego. P. S. stwierdził ponadto, że bez formalnej umowy najmu wynajmuje pokój i z tego tytułu płaci kwotę 600 zł. Ponosi również stałe miesięczne wydatki na zakup biletu miesięcznego (112 zł), opłaty za telefon komórkowy (ok. 40 zł), za internet bezprzewodowy (ok. 50 zł). Na zakup żywności i środków czystości przeznacza ok. 450 zł. Dodał, że nie posiada żadnego majątku, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W ocenie wnioskodawcy samodzielnie nie jest on w stanie skutecznie bronić swoich praw przed sądem, a brak środków finansowych nie pozwala mu ponieść kosztów ustanowienia pełnomocnika. Pismem z dnia 4 lutego 2015 r. Sąd wezwał wnioskodawcę, w terminie 7 dni, do złożenia dokumentów, które pozwoliłyby na ocenę jego aktualnego stanu majątkowego, tj. dokumentu ujawniającego wysokość aktualnie uzyskiwanych dochodów, dokumentacji dotyczącej prowadzonego względem niego postępowania egzekucyjnego, pisemnego oświadczenia wynajmującego (właściciela) o wysokości ustalonego przez strony czynszu z tytułu najmu pokoju (miesięcznie) wraz z informacją o wysokości opłat niezależnych od właściciela za prąd, gaz, wodę, wywóz nieczystości, RTV, a w przypadku opłacania przez skarżącego we własnym zakresie mediów – przedstawienie kopii faktur, rachunków i pokwitowań z ostatniego miesiąca bądź za ostatni okres rozliczeniowy, wyciągów ze wszystkich posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych i lokat, na których gromadzone są środki pieniężne - z ostatnich trzech miesięcy wraz z historią dokonanych na rachunkach operacji, wszystkich odpisów zeznań podatkowych składanych przez skarżącego do właściwego urzędu skarbowego - za ostatnie dwa lata, dokumentów potwierdzających ponoszenie wydatków na utrzymanie konieczne wskazanych w złożonym wniosku o prawo pomocy, a ponadto wyjaśnień dotyczących zarejestrowanych na niego pojazdów mechanicznych poprzez podanie ich marki, roku produkcji oraz aktualnej wartości. Sąd jednocześnie zaznaczył, że niewykonanie wezwania w terminie skutkować będzie odmową przyznania wnioskowanej pomocy. Wezwanie to P. S. otrzymał w dniu 9 lutego 2015 r. i pomimo upływu wyznaczonego terminu do jego wykonania, nie nadesłał żądanych dokumentów. Odmawiając przyznania prawa pomocy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że to na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar wykazania okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest zatem uzależnione od tego co zostanie udowodnione przez stronę. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że skoro udzielenie z budżetu państwa wsparcia w postaci przyznania stronie prawa pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów zainicjowanego przez nią postępowania sądowego, to pomoc taka przysługuje nie osobom uznającym się za niezamożne, lecz takim, które fakt ten wykażą także stosownymi dokumentami. Z tych względów osoba występująca z wnioskiem o prawo pomocy zobowiązana jest nie tylko do przedstawienia we wniosku wszelkich okoliczności odnoszących się do swojej sytuacji materialnej, ale także do udokumentowania tychże okoliczności. P. S. nie złożył żadnych dokumentów pozwalających na ustalenie jego aktualnych możliwości finansowych. Nie została zatem potwierdzona ani aktualna wysokość uzyskiwanego przez niego dochodu, ani wysokość ponoszonych wydatków. Również kwestia posiadania kont bankowych oraz wysokości posiadanych na nich środków nie została wyjaśniona przez wnioskodawcę. Nienadesłanie wskazanych w wezwaniu sądowym dokumentów skutkuje brakiem możliwości prawidłowego ustalenia stanu majątkowego skarżącego oraz oceny czy samodzielne pokrycie kosztów działania profesjonalnego pełnomocnika stanowić będzie uszczerbek w utrzymaniu koniecznym wnioskodawcy. Skoro P.S. nie uzupełnił złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, to oznacza to, że nie wykazał, iż znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, co z kolei prowadziło do odmownego załatwienia wniosku. Natomiast sama okoliczność, że P. S. uczestniczy w wielu postępowaniach nie może prowadzić do uwzględnienia jego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił ponadto, że z uwagi na to, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") wnioskodawca ustawowo zwolniony jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, postępowanie w części dotyczącej jego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych należało umorzyć. Rozpoznaniu podlegał jedynie wniosek w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Na postanowienie WSA w Warszawie zażalenie wniósł P. S., stwierdzając, że wniosek o przyznanie prawa pomocy uzasadnił w sposób właściwy, a braki formalne uzupełnił w wymaganym terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast w zakresie częściowym, gdy nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Z treści powołanych przepisów wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się on w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Wnioskodawca powinien zatem należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, na które powołał się w swym wniosku o przyznanie prawa pomocy. W sytuacji, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie sądu dokumenty źródłowe dotyczące swego stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 P.p.s.a.). Niedopełnienie obowiązku złożenia dodatkowego oświadczenia oraz żądanych dokumentów uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 4 lutego 2015 r. wezwał P. S. do złożenia dokumentów mających na celu ustalenie jego aktualnych możliwości finansowych. Wezwania tego P. S. jednak nie wykonał. Wnioskodawca nie przedstawił niezbędnych informacji oraz dokumentów, które pozwoliłyby na ustalenie jego rzeczywistej sytuacji materialnej i zdolności finansowych. Brak takich danych uniemożliwił Sądowi I instancji dokonanie wszechstronnej i właściwej oceny, czy sytuacja majątkowa wnioskodawcy odpowiada przesłankom wymienionym w art. 246 P.p.s.a. Prawo pomocy jest instytucją wyjątkową i jako taka powinna być stosowana tylko wobec osób, które w sposób przekonujący wykazały, że spełniają przesłanki do otrzymania pomocy. Nie ma podstaw do uwzględnienia żądania osoby, która nie wykaże, że spełnia warunki do otrzymania wnioskowanego prawa pomocy. W tym stanie rzeczy należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem zasadnie odmówił przyznania prawa pomocy, gdyż wnioskodawca nie wykazał w sposób dostateczny, że spełnia przesłanki określone w art. 246 § 1 P.p.s.a. uzasadniające przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.