I OZ 1539/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. W., G. L., H. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 485/17 odrzucające skargę E. W., G. L., H. S. w sprawie ze skargi B. W., E. W., G. L., H. S., Miasta P. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] marca 2017 r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 13 czerwca 2017 r., IV SA/Po 485/17, odrzucił skargi E. W., G. L., H. S. na decyzję Wojewody W. z [...] marca 2017 r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że stosownie do treści art. 214 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Z kolei zgodnie z art. 214 § 2 p.p.s.a., pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Przedmiot niniejszej skargi stanowi decyzja o odmowie zwrotu skarżącym części wywłaszczonych nieruchomości. Oznacza to, że źródłem interesu prawnego skarżących w niniejszej sprawie są własności poszczególnych udziałów w nieruchomości. Nie można zatem mówić o wspólnych uprawnieniach skarżących w rozumieniu art. 214 § 2 p.p.s.a., skoro ich źródłem są prawa przysługujące do odrębnych części nieruchomości. Stąd też odrębnie do wpisu sądowego od skargi wezwano poszczególnych skarżących. Również wniesienie skargi jednym pismem nie przesądza o istnieniu wspólnych praw i obowiązków, o których mowa w art. 214 § 2 p.p.s.a. Powyższe potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z 4 lutego 2014 r., II OZ 94/14 czy postanowieniu z 1 marca 2013 r., I OZ 123/13. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że mimo skutecznie doręczonego wezwania należną opłatę od skargi w zakreślonym siedmiodniowym terminie uiściła jedynie B. W. (k-66 akt sąd.). Zażalenia tej samej treści na powyższe postanowienie złożyły, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, E. W., G. L. i H. S., wnosząc o jego uchylenie w całości i ustalenie jednej opłaty w wysokości 200 zł za wniesienie skargi do WSA w odniesieniu do wszystkich skarżących. W uzasadnieniach wskazano, że przedmiotowe nieruchomości stanowią spadek po ojcu skarżących – J. Ż. Jednakże dotychczas nie przeprowadzono tam podziału, na mocy którego skarżące miałyby prawo do konkretnego udziału w nieruchomości. Tym samym, obecnie wszystkie skarżące siostry mają prawo do całości spornych nieruchomości. W ocenie pełnomocnika skarżących pozostaje sporna ocena Sądu w przedmiotowej sprawie, iż wniesienie skargi jednym pismem nie przesądza o istnieniu wspólnych praw i obowiązków, bowiem nie bez kozery można przyjąć, że niepodzielony spadek pośród kilku spadkobierców właśnie nakierunkowuje na istnienie wspólnych prawi i obowiązków. Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jak stanowi art. 230 § 2 p.p.s.a. pismami, o których mowa w art. 230 § 1 p.p.s.a., są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. W myśl art. 220 § 1 zd. 1 i 2 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie przede wszystkim należy podkreślić, że zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 15 maja 2017 r. skierowane do pełnomocnika E. W., G. L. i H. S. nie zostały zaskarżone w terminie. Nie kwestionując wysokości wpisu skarżące były obowiązane uiścić wpis w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Termin i rygor zostały określone w zarządzeniu, co oznacza, że nie wykonując zarządzenia, skarżące powinny liczyć się z odrzuceniem skargi. Dlatego też, podnoszone dopiero w zażaleniu zarzuty, zmierzające w istocie do zakwestionowania prawidłowości zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, są spóźnione i jako takie nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Badając przesłanki odrzucenia skargi Naczelny Sąd Administracyjny nie bada prawidłowości wydanego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, ale czy zarządzenie zostało wykonane w terminie. Brak skutecznego zakwestionowania prawidłowości zarządzenia oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zobligowany był do odrzucenia skargi E. W., G. L. oraz H. S. z uwagi na brak uiszczenia wpisu od skargi. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i w związku art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.