I OZ 1579/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1059/16 o pozostawieniu bez rozpoznania pisma z dnia 14 czerwca 2017 r. uzupełnionego pismem z dnia 10 lipca 2017 r. w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017 r. oddalił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Pismem z 12 kwietnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego, ustanowiony z urzędu przedstawił opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 14 czerwca 2017 r. skarżący złożył osobiście w Sądzie pismo zatytułowane "Skarga", wskazując, że dotyczy ono "ponownego rozpatrzenia sprawy o sygn. akt III SA/Kr 1059/16". Zarządzeniem z 20 czerwca 2017 r. wezwano skarżącego o sprecyzowanie, jaki charakter ma jego pismo, to jest, czy stanowi ono skargę o wznowienie postępowania, czy też inny jest jego charakter. W wezwaniu skierowanym do skarżącego zakreślony został termin 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W przepisanym terminie skarżący złożył pismo, w którym wyjaśnił, że "skargę złożoną w Sądzie 14.06.2017 r. należy rozpatrywać jako skargę z dnia 10.07.2017 r." Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę Sąd I instancji stwierdził, że brak formalny nie został przez skarżącego uzupełniony. Skarżący nie sprecyzował, jaki charakter ma jego pismo. Dokonane zaś wyjaśnienie nie pozwala na ustalenie procesowego charakteru pisma z 14 czerwca 2017 r. Z tego względu zarządzeniem z 14 lipca 2017 r. pozostawił pismo to bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., dalej: p.p.s.a.). J. K. wniósł na powyższe zarządzenie zażalenie, podnosząc, że żąda ponownego rozpatrzenia sprawy. Przytoczył również merytoryczne argumenty służące wykazaniu słuszności wniesionej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników (pkt 1), oznaczenie rodzaju pisma (pkt 2), osnowę wniosku lub oświadczenia (pkt 3), podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4) oraz wymienienie załączników (pkt 5). Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący wniósł do Sądu I instancji pismo z 14 czerwca 2017 r., z którego treści nie sposób było odczytać intencji skarżącego. W żaden sposób nie zostały bowiem określone żądania. Z tego względu zarządzenie z 20 czerwca 2017 r. wzywające skarżącego do wyjaśnienia powyższego podyktowane było koniecznością - zgodnego z intencją strony - odczytania tego pisma. Odpowiedź skarżącego na wezwanie nie pozwoliła jednak na ustalenie charakteru tego pisma. W takiej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo pozostawił przedmiotowe pismo bez rozpoznania, uznając, że brak formalny nie został uzupełniony w zakreślonym w wezwaniu terminie. Podkreślenia wymaga, że Sąd nie może domniemywać intencji skarżącego i w przypadku braku możliwości odczytania treści pisma, jak i pisma stanowiącego odpowiedź na wezwanie Sądu, decydować za stronę, jakie było jej żądanie. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.