I OZ 165/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.W. i T.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1862/21 umarzające postępowanie sądowe w sprawie ze skargi E.W. i T.S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z 9 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1862/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe i zwrócił ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E.W. i T.S. solidarnie kwotę 200 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi E.W. i T.S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z [...] sierpnia 2019 r. E.W. i T.S. wniosły skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Pismem z [...] lutego 2020 r. E.W. cofnęła wniesioną skargę. Powołanym na wstępie postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne umorzył, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożyła E.W. wnosząc o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia; 2. rozpatrzenie zażalenia z [...] stycznia 2020 r., na postanowienie z [...] stycznia 2020 r. dotyczącego niewyłączenia ze sprawy I SA/Wa 1862/19 sędzi I.K.; 3. uwzględnienie jedności prawnej wszystkich spraw skarżącej dotyczących rekompensaty, ze sprawą o rekompensatę zakończoną decyzją cząstkową o wypłacie rekompensaty jednemu z uprawnionych z [...] kwietnia 2011 r., [...]. 4. zobowiązanie WSA do ponownego rozpatrzenia w postępowaniu sądowym I SA/Wa 1862/19 nieważności decyzji: - Wojewody [...] z [...] listopada 2015 r, [...] umarzającej postępowanie dotyczące potwierdzenia stronom prawa do rekompensaty, - Ministra Skarbu Państwa z [...] stycznia 2016 r., [...], utrzymującej w mocy decyzję z [...] listopada 2015 r, [...]. E.W. zarzuciła naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., przez nieprawidłową interpretację art. 5 ust. 1 w związku z art. 3 ustawy o rekompensacie, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., przez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1, 4 , 5 K.p.a., 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., przez naruszenie art. 32 Konstytucji RP, 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., przez naruszenie art. 7 § 1, art. 10 § 1, art. 77 § 1 K.p.a., 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. poprzez nieprawidłową interpretację art. 28 K.p.a. oraz nieprawidłowe stosowanie art. 61 § 4 K.p.a., 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez naruszenie art. 165 P.p.s.a. W uzasadnieniu szeroko omówiła powyższe zarzuty wskazując jednocześnie, że skargę cofnęła jedynie we własnym imieniu, nie zaś w imieniu T.S. Cofnięcie natomiast skargi przez jedną ze skarżących nie może rozciągać się w skutkach na drugą z nich. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 60 P.p.s.a. możliwe jest cofnięcie środka zaskarżenia, które co do zasady wiąże sąd. Cofnięcie to może być uznane za niedopuszczalne tylko wtedy, gdy zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skuteczne cofnięcie środka zaskarżenia powoduje konieczność umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 P.p.s.a., a wydane w tym przedmiocie postanowienie, jako kończące postępowanie, zaskarżone może być zażaleniem, zgodnie z art. 194 § 1 pkt 1b P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji błędnie przyjął, że skarga w niniejszej sprawie została cofnięta zarówno przez E.W. jak i T.S. w rozumieniu art. 60 P.p.s.a. Z pisma z [...] lutego 2020 r. doprecyzowanego pismem z [...] marca 2020 r. wynika, że skarga cofnięta została jedynie w imieniu E.W. Sąd I instancji był uprawniony zatem do umorzenia postępowania jedynie w zakresie skargi E.W. Nie sposób przyjąć, na co słusznie zwróciła w złożonym zażaleniu uwagę skarżąca, iż jej oświadczenie woli wyrażone w piśmie z [...] lutego 2020 r. stanowiło również takie oświadczenie wyrażone w imieniu T.S. W tych okolicznościach rozszerzenie wniosku złożonego przez E.W. na drugą skarżącą stanowiło w istocie błędne przekonanie Sądu I instancji, iż wszystkie wyrażane przez skarżącą oświadczenia w sprawie dotyczą zarówno jej osobiście jak i jej mocodawczyni. Rację ma zatem skarżąca, że rozstrzygniecie w zakresie umorzenia postępowania sądowego było błędne. Sad I instancji nie był uprawniony do umorzenia postępowania wywołanego skargą T.S. bowiem ani ona ani jej pełnomocnik nie złożyli takiego oświadczenia. Skoro oświadczenie o cofnięciu skargi złożone zostało wyłącznie przez E.W. to Sąd I instancji winien rozstrzygać jedynie co do jej wniosku. Odnosząc się natomiast do pozostałych zawartych w zażaleniu zarzutów stwierdzić należy, że nie mogły one stanowić przedmiotu rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach przedmiotowego postępowania zażaleniowego. Stanowią one bowiem w istocie merytoryczne odniesienie się do treści zaskarżonej decyzji, zatem ich ocena byłaby przedwczesna. Kwestie te bowiem staną się przedmiotem rozważań tegoż Sądu w trakcie merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji wywołanej skargą T.S. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 185 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.