I OZ 167/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1949/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi D.K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: 1. sprostować postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1949/15, w ten sposób, iż w jego komparycji, w liniach 7 i 9 od góry, w miejsce wyrazów "K." wpisać wyrazy "K.", 2. oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił D.K. wstrzymania wykonania zaskarżonego przez niego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. W uzasadnieniu Sąd podniósł, iż we wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, że natychmiastowe wykonanie rozkazu może skutkować utratą jedynego źródła utrzymania, co odbije się drastycznie na sytuacji finansowej i życiowej skarżącego. W ocenie Sądu I instancji wskazana przez skarżącego okoliczność nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, bowiem nie wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podkreślił też, iż samo zwolnienie ze służby nie jest czynnością nieodwracalną, ponieważ stosownie do art. 42 ust 1 i 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości, stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł D.K., reprezentowany przez adwokata, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, jakoby pełnomocnik skarżącego nie wskazał i nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy w piśmie nie tylko wskazane zostały okoliczności przemawiające bezpośrednio za uprawdopodobnieniem zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ale także całokształt treści w skardze wskazywał na spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., a także błędne zastosowanie przepisu art. 42 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, przejawiające się w przyjęciu, że możliwość późniejszego przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne oraz przyznania uposażenia za okres do 6 miesięcy może w pełni naprawić wyrządzoną skarżącemu szkodę, podczas gdy już w obecnej chwili mija sześciomiesięczny okres niepozostawania skarżącego w służbie, biorąc zaś pod uwagę czas potrzebny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do rozpatrzenia niniejszej sprawy oraz niepewność co do treści przyszłego, niezapadłego jeszcze orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie można wykluczyć niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu autor zażalenia podkreślił, że skarżący wskutek wykonania rozkazu personalnego utracił swoje jedyne źródło zarobkowania, co drastycznie odbije się na jego sytuacji finansowej i życiowej. Ponadto skarżący w związku z postępowaniem dotyczącym jego osobie oraz utracie źródła zarobkowania poddany jest stresowi w natężeniu wyższym niż przeciętne, co może spowodować szkodę o charakterze niematerialnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie istnienia tych przesłanek - jednej z nich lub obu - spoczywa na stronie. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji wydanego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Jako przesłankę wstrzymania D.K. wskazał jedynie, iż zwolnienie go ze służby spowoduje utratę źródła dochodu, co wpłynie negatywnie na jego sytuację finansową. Okoliczność ta powtórzona została także w zażaleniu. Jednakże podkreślenia wymaga, iż skarżący w żaden sposób nie udokumentował swojej sytuacji majątkowej, tym samym uniemożliwił on dokonanie oceny, jaki wpływy w tym zakresie spowoduje wykonanie zaskarżonego rozkazu. Wprawdzie strona zobligowana jest jedynie do uprawdopodobnienia zaistnienia niebezpieczeństwa, o jakim mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., jednak nie oznacza to, że nie ma ona obowiązku podjęcia jakichkolwiek działań do wykazania, iż w sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania aktu bądź czynności. Także ewentualna możliwość wystąpienia szkody niematerialnej związanej ze stresem nie może być uznana za podstawę wstrzymania wykonania. Okoliczności przedstawiane jako przesłanki wstrzymania muszą mieć charakter pewny i musi z nich wynikać możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa o jakim mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie ma miejsca. Słusznie także Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na odwracalność skutków wykonania rozkazu. Jeśli stwierdzone zostanie, iż zwolnienie skarżącego ze służby naruszało prawo, to przywrócony zostanie on na swoje poprzednie stanowisko (bądź na takie, które będzie poprzedniemu stanowisku odpowiadać), a utracone wynagrodzenie zostanie mu zwrócone. Mając na uwadze powyższe i uznając, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie jest zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O sprostowaniu oczywistej omyłki orzeczono na podstawie art. 156 § 3 powołanej ustawy.