I OZ 1727/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 398/16 o odrzuceniu skargi S.R. na działanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie odmowy wykonania czynności prawnych postanawia oddalić zażalenie. Pismem z dnia 13 stycznia 2016 r. S.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, polegające na odmowie wykonania czynności prawnych, tj. kontroli Starosty [...], w szczególności w zakresie dokumentów geodezyjnych znajdujących się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odpowiedzi na skargę wskazał, że w latach 2003-2015 przed tym organem toczyło się kilka postępowań nadzorczych oraz postępowanie administracyjne dotyczące nieruchomości stanowiących działki nr ewid. [...] oraz [...] z obrębu [...], gm. [...], której właścicielem jest skarżący. W 2013 r. organ wszczął postępowanie w zakresie prawidłowości wykonania operatu z podziału działki nr ewid. [...], podziału działki nr ewid. [...] oraz wykonania mapy do celów projektowych. O poczynionych ustaleniach skarżący został poinformowany m.in. pismem z dnia 25 lipca 2013 r. Organ wyjaśnił, że przebieg granic nieruchomości powstałych z podziału działki nr ewid. [...] może zostać zmieniony jedynie w trybie przepisów rozdziału 6 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, dotyczących rozgraniczenia nieruchomości. Dodał, że w kolejnych interwencjach kierowanych do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego skarżący nie wskazywał nowych faktów, wobec czego brak było podstaw do podejmowania działań, o czym skarżący został poinformowany m.in. w piśmie z dnia 4 marca 2014 r. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 17 października 2016 r., Sąd wezwał skarżącego do usunięcia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa skierowanego do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. W zakreślonym terminie skarżący złożył do Sądu pismo z dnia 3 lutego 2017 r., do którego załączył: kserokopię skargi złożonej w niniejszej sprawie, pismo z dnia 19 marca 2013 r. skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, stanowiące zażalenie na bezczynność Starosty Powiatu [...], a także pismo z dnia 16 grudnia 2013 r. adresowane do Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 lutego 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 398/16 odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W świetle art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest działanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, polegające na odmowie dokonania kontroli Starosty [...] w szczególności w zakresie dokumentów geodezyjnych znajdujących się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Oceniając charakter prawny tego działania, wyrażający się w treści pisma z dnia 4 marca 2014 r. nr [...], adresowanego do skarżącego, uznać je należy za czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika natomiast, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący miał obowiązek wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Sąd wskazał, iż skarżący nie nadesłał – wymaganego przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego – wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skierowanego do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Wprawdzie udzielił on w zakreślonym terminie odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, jednak żadne z załączonych do niej pism nie stanowiło wezwania, o którym mowa w art. art. 52 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia S.R. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie z zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska, uznając je za krzywdzące. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a., w jego brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W świetle art. 57 § 1 pkt 4 P.p.s.a. (obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W odniesieniu do skargi ustawa przewiduje skutek odrzucenia w sytuacji nieuzupełnienia w terminie wskazanych w wezwaniu braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo wezwał w rozpoznawanej sprawie skarżącego, pod rygorem odrzucenia skargi, do uzupełnienia jej braków formalnych, poprzez nadesłanie odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skierowanego do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Skarżący złożył wprawdzie do akt sprawy pismo z dnia 19 marca 2013 r. skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, stanowiące zażalenie na bezczynność Starosty Powiatu [...], a także pismo z dnia 16 grudnia 2013 r. adresowane do Wojewody [...], jednakże treść tych pism oraz ich data nie pozwala na przyjęcie, że stanowią one wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w niniejszej sprawie ze skargi S.R.. Sąd pierwszej instancji zasadnie zatem uznał nienadesłanie właściwego wezwania do usunięcia naruszenia prawa za brak formalny skargi i w konsekwencji skargę odrzucił. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.