I OZ 217/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wr 50/09 o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego NSA Z. W., sędziego WSA A. C., sędziego WSA M. G., sędziego WSA A. P., sędziego NSA J. S., sędziego WSA O. B., sędziego WSA A. S., sędziego WSA J. S., sędziego NSA A. M. oraz sędziego NSA H. K. od rozpoznania sprawy w sprawie ze skargi D. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu w przedmiocie rozpoznania zażalenia na pismo Burmistrza Gminy Trzebnica w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wr 50/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, oddalił wniosek D. W. o wyłączenie sędziego NSA Z. W., sędziego WSA A. C., sędziego WSA M. G., sędziego WSA A. P., sędziego NSA J. S., sędziego WSA O. B., sędziego WSA A. S., sędziego WSA J. S., sędziego NSA A. M. oraz sędziego NSA H. K. od rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 14 grudnia 2009 r. D. W. złożyła wniosek o wyłączenie wskazanych wyżej sędziów od orzekania w przedmiotowej sprawie, zarzucając sędziom stronniczość, ubezwłasnowolnienie, pozbawienie prawa do dokumentów oraz prawa do obrony. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z uzasadnienia wniosku oraz z treści oświadczeń złożonych przez sędziów nie wynika, aby zaistniały okoliczności uzasadniające wyłączenie, bowiem brak jest przesłanek, o których mowa w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., stanowiących podstawę wyłączenia sędziego z mocy ustawy. Ponadto Sąd stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia określonych w art. 19 P.p.s.a. przesłanek, to jest okoliczności mogących wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności. Zarzuty skarżącej w żaden sposób nie uprawdopodabniają twierdzeń o istnieniu okoliczności mogących wywołać uzasadnione wątpliwości co do bezstronności wymienionych we wniosku sędziów. Subiektywne przeświadczenie skarżącej co do tego, że sędzia jest stronniczy nie jest przesłanką do żądania jego wyłączenia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła D. W., podnosząc argumenty tożsame z argumentami wniosku o wyłączenie sędziów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową prawidłowego rozpoznania sprawy. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami odnoszącymi się do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Dlatego wyłączenie sędziego następuje nie tylko z mocy samego prawa (art.18 § 1 P.p.s.a.), ale również wówczas, jeżeli istniejące okoliczności mogą wywołać wątpliwości, co do bezstronności sędziego (art. 19 P.p.s.a.). Wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Jak wynika z wyjaśnień zawartych w oświadczeniach złożonych przez Sędziów brak jest podstaw do wyłączenia Ich od rozpoznawania sprawy z mocy ustawy (art. 18 § 1 P.p.s.a.), jak również nie zachodzą przyczyny wyłączenia wskazane w art. 19 P.p.s.a. Skarżąca nie wykazała ani we wniosku, ani w zażaleniu, aby w sprawie zachodziły jakiekolwiek okoliczności podważające wiarygodność powyższych oświadczeń. Sam fakt, iż strona podnosi zarzuty dotyczące nieprawidłowości w wykonywaniu przez sędziego swych obowiązków, w myśl art. 19 P.p.s.a. nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej wyłączenie sędziego. Skarżąca nie uprawdopodobniła, że zachodzą między nią, a wskazanymi sędziami takie stosunki, które powodują wyłączenie ich od orzekania w niniejszej sprawie. Oceny tej nie może zmienić subiektywne przekonanie skarżącej o braku bezstronności sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy oraz wobec złożonych oświadczeń uznać należy, że nie zaszły podstawy do wyłączenia od orzekania w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.