I OZ 254/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt III SPP/Lu 3/25 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 4 lutego 2025 r. w sprawie ze skargi A.C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 5 sierpnia 2024 r. nr SKO.4010.GR/661/22/24 postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 4 lutego 2025 r., sygn. akt III SPP/Lu 3/25 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił przyznania prawa pomocy A.C.. Odpis powyższego, wraz ze stosownym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia, został skutecznie doręczony skarżącemu 10 lutego 2025 r. Pismo skarżącego z 13 lutego 2025 r. potraktowano jako sprzeciw od powyższego postanowienia. Postanowieniem z 12 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił ten sprzeciw, bowiem mimo skutecznego wezwania do usunięcia jego braku formalnego, przez podpisanie wniesionego środka zaskarżenia, skarżący złożył pismo nieprzystające treścią do pierwotnie wniesionego. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 259 § 2 p.p.s.a. Zgodnie zaś z treścią art. 46 § 1 pkt 4 przywołanej ustawy każde pismo powinno zawierać podpis strony albo jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że wobec wniesienia niepodpisanego pisma procesowego, koniecznym było wezwanie skarżącego do konwalidowania jego braku w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Usunięcie tego braku formalnego mogło nastąpić zarówno przez własnoręczne podpisanie pisma zalegającego w aktach albo przesłanie jego podpisanego egzemplarza. Zarządzeniem z 13 lutego 2025 r. polecono wezwać skarżącego do powyższego. Wezwanie to odebrał 21 lutego 2025 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wprawdzie złożył podpisane pismo, natomiast nie odpowiada ono treścią pisma pierwotnie wniesionego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że nie ma znaczenia technika odwzorowania pisma, wymogiem natomiast jest złożenie egzemplarza podpisanego pisma z zachowaniem treści zgodnej z oryginałem. W tej sytuacji zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie dopełnił obowiązku konwalidowania braku wniesionego pisma. Tym samym, w oparciu o przepis art. 259 § 2 p.p.s.a., jako niepodpisany, sprzeciw skarżącego odrzucił. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.